Όσο κι αν βαθαίνει η κρίση, κανένας δεν σώνεται με κόκα, αλκοόλ, ή και χασίσι!

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

Πηγή: Anarchy Press 



ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ,
ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

Οι ανθρώπινες σκιές που σέρνονται από πιάτσα σε πιάτσα, οι αποστεωμένες φιγούρες, που κοκαλώνουν σε κάποιο παγκάκι ή στα «υποβαθμισμένα» στενά του λεγόμενου ιστορικού κέντρου της Αθήνας, οι χιλιάδες «καταραμένοι», που λόγω της φτώχιας θα ζητιανέψουν για την δόση τους ή θα κλέψουν, πληθαίνουν συνεχώς.

Είναι γεγονός πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το κράτος εδώ και καιρό δεν διαχειρίζεται μόνο τη διατήρηση αυτής της κατάστασης, αλλά και τους όρους μιας άνευ προηγούμενου εξάπλωσής της. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση συντείνουν τόσο η εξασφάλιση της σιωπής, όσο και η μετατόπιση του «ενδιαφέροντος» στις «παρενέργειες» της παρουσίας πλήθους τοξικοεξαρτημένων στο λεγόμενο ιστορικό κέντρο της πόλης.

Έτσι, οι πάνω από 300 νεκροί από ηρωίνη τον χρόνο δεν απασχολούν καν τα μονόστηλα των εφημερίδων, ενώ το «θέμα» φαίνεται ότι έχει χαρακτηριστεί ως «απαγορευμένο» ακόμα και για την «πιάτσα» των «ειδημόνων». Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς, γιατί απουσιάζουν εκκωφαντικά αφίσες ενάντια στην νάρκωση και την εξάρτηση από κάθε λογής ουσίες, ή που σπανίζουν τα σποτάκια στην τηλεόραση σε σχέση με το «ζήτημα» και δεν θα αντιληφθεί κανενός είδους συστηματική προσπάθεια να αναδειχθεί το μέγεθος και οι επιπτώσεις αυτού του πραγματικού πολέμου με «θύματα» εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Αδικούμε όμως ορισμένους.

Πρόκειται για τους πάσης φύσεως διαφημιστές της χρήσης ουσιών που επαναλαμβάνουν μονότονα το ίδιο και το ίδιο τροπάρι περί «ελεύθερης επιλογής», περί χρήσης και όχι κατάχρησης, περί «κοινωνικής αναγκαιότητας» της αποποινικοποίησης και του διαχωρισμού «σκληρών» και «μαλακών» ναρκωτικών. Αδικούμε τους «εισαγγελείς» που καταδικάζουν όποιον παραβιάζει τα επίσημα κυκλώματα διακίνησης κι εμπορίας ουσιών νάρκωσης και «διέγερσης», ενώ βγαίνουν ευχαριστημένοι από ένα θέατρο ή κέντρο διασκέδασης, όπου οι χρήστες «ευγενών» ουσιών προσφέρουν στο φιλοθεάμον κοινό ένα πλούσιο «καλλιτεχνικό» πρόγραμμα.

Αδικούμε αυτούς που μιλούν ενάντια στην πρέζα την ίδια στιγμή που λανσάρεται η χρήση κοκαΐνης, του «χόρτου», των χαπιών αλλά και πάσης φύσεως αλκοολούχων στα πλαίσια του life style ή της προσπάθειας υπεκφυγής των σκληρών και καταπιεστικών συνθηκών «ζωής». Αυτές οι συνθήκες, όσο χειροτερεύουν μέσα από το «βάθεμα της κρίσης» τόσο ωθούν ανθρώπους στη χρήση ουσιών.

Όμως η αλήθεια είναι πως ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΒΑΘΑΙΝΕΙ Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΚΑ, ΑΛΚΟΟΛ Ή ΚΑΙ ΧΑΣΙΣΙ!

Διάφορα επιχειρήματα χρησιμοποιούνται συχνά και από «επιφανείς» εκπροσώπους κομμάτων, που παρουσιάζονται έτοιμοι να συζητήσουν «λύσεις» προς την κατεύθυνση της «ελεύθερης επιλογής» και του διαχωρισμού των ουσιών σε «σκληρές» και «μαλακές».

Θα το επαναλάβουμε για μιαν ακόμη φορά. Είναι αλήθεια ότι η ποινική μεταχείριση που επιφυλάσσει το κράτος και οι μηχανισμοί του στους τοξικοεξαρτημένους, που φυλακίζονται κυρίως για μικροκλοπές μεγαλώνει τον εφιάλτη τους. Είναι αλήθεια ότι η πρέζα δεν έλλειψε ποτέ στους έγκλειστους των κολαστηρίων, ούτε τα ψυχοφάρμακα που μοιράζονται με την σέσουλα στα ψυχιατρεία των φυλακών για να διατηρείται η τάξη και η ηρεμία στα κρατικά μπουντρούμια. Άλλο τόσο, όμως, είναι αλήθεια ότι το να διαπραγματεύεται κάποιος με το κράτος τα όρια της νομιμότητας της κατανάλωσης ναρκωτικών ουσιών σημαίνει συμμετοχή στην διαχείριση του προβλήματος.

Εκτός αν νομίζει κανείς ότι οι εξουσιαστές μετανιωμένοι για τις ευθύνες τους είναι έτοιμοι να επανορθώσουν. Εκτός και αν πιστεύει κανείς ότι έχει πάψει να αποτελεί κοινωνική πεποίθηση ότι οι μπάτσοι ελέγχουν την διακίνηση των ναρκωτικών και ότι το κράτος και οι συνθήκες καταπίεσης και εκμετάλλευσης σπρώχνουν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους στην εξαθλίωση μέσω της εξάρτησης από διάφορες ουσίες.

Θα το επαναλάβουμε.

Το κράτος και οι μηχανισμοί του ήταν και παραμένουν πρόθυμοι να αποκτήσουν συνενόχους σε κάθε τους έγκλημα. Είναι έτοιμοι να δεχθούν κάθε πρόταση και ιδέα για την ρύθμιση μιας «ανυπόφορης» κατάστασης. Άλλωστε οι δημοκρατικοί θεσμοί είναι σαν το λάστιχο. Μπορεί κάποιος να ζητήσει να τεντώσουν λίγο παραπάνω. Φθάνει να μην σπάσουν. Φθάνει κανείς να τους αναγνωρίζει. Να ζητά την βελτίωση των κακώς κειμένων. Φθάνει για να κερδίσει «κάτι» παραπάνω να δίνει άλλοθι στον εξουσιαστικό συρφετό.

Εκτός αυτού, όμως, στην κυριολεξία παραβιάζουν ανοικτά «παράθυρα» όσοι διεκδικούν από το κράτος να προχωρήσει στις περιβόητες αντιαπαγορευτικές πολιτικές. Οι εξουσιαστές έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους να εμφανίζουν τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις τους ως κοινωνικά αιτήματα, τα οποία δήθεν ενστερνίζονται ύστερα από διεκδικητικές πιέσεις. Το παραμύθι είναι παλιό, γνωστό και δοκιμασμένο. Ειδικά σε περιόδους «κρίσεων», καταρράκωσης των αυταπατών περί «κεκτημένων» εργασιακών ή άλλων. Ειδικά σε κοινωνικούς χώρους όπου με εκκωφαντικό τρόπο έχει καταγραφεί η κοινωνική ανυποταξία. Και ακόμα περισσότερο όταν ένα πλήθος νέων ανθρώπων παραμένει σταθερά μακριά από κάθε κόμμα με συνειδητά στραμμένη την πλάτη στην πολιτική.

Το ζήτημα, λοιπόν, για τους αναρχικούς δεν είναι να προτείνουν τρόπους, ώστε να εξωραϊστεί η «προβληματική» εικόνα χιλιάδων κολασμένων, που περιφέρονται στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, ανάμεσα τους και πλήθος μεταναστών. Το ζήτημα για τους αναρχικούς δεν είναι να βρουν τρόπους να συνταχθούν ουσιαστικά με τις εξουσιαστικές λογικές αγωνιζόμενοι για «καθαρές» πλατείες και μάλιστα «ιστορικές», την ίδια στιγμή που δημαρχαίοι, ιδιοκτήτες ακινήτων, μεγαλοεργολάβοι και κάθε είδους επίδοξοι αναπλάστες υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια μιας άλλης «ιστορικότητας», αυτής του κέντρου της Αθήνας.

Και όμως η πραγματικότητα είναι τόσο γυμνή. Ένας πραγματικός στρατός από κάθε είδους αστυνομικές δυνάμεις ελέγχει ολοένα και πιο ασφυκτικά «ιστορικά» κέντρα και πλατείες. Ελέγχει τη διακίνηση ουσιών, ορίζει και μετακινεί πιάτσες τοξικοεξαρτημένων, αλλά και πιάτσες σωματεμπορίας. Ως εκ τούτου παραμένει το μεγάλο αφεντικό, που μπορεί να κάνει τα «στραβά μάτια» όταν θέλει, όπου θέλει και με όποιους όρους θέτει κάθε φορά. Ως εκ τούτου οι επιχειρήσεις «σκούπα» αναδεικνύουν τις εξουσιαστικές «αρετές» και μόνο αυτές.

Για εμάς οι τοξικοεξαρτημένοι δεν είναι μιάσματα, δεν είναι ανθρώπινα «απόβλητα», ούτε άρρωστοι, ούτε εγκληματίες. Γιατί πιστεύουμε ότι ακόμα και μέσα από τα ανθρώπινα πολλές φορές συντρίμμια μπορεί να ορθωθεί η αξιοπρέπεια. Γιατί δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε τους τοξικοεξαρτημένους ούτε να τους χαρακτηρίσουμε ως «τελειωμένους».

Κάθε είδους ανοχή στην νάρκωση και την εξάρτηση από ουσίες δεν μπορεί παρά να είναι ασυμβίβαστη με τον αγώνα για την ελευθερία και την αναρχία.

Ο αγώνας ενάντια σε κράτος και εξουσία είναι και αγώνας ενάντια σε κάθε είδους νάρκωση, εξάρτηση και καταστολή.


(Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών)

, , • 0 σχόλια edit post

Ο καπιταλισμός και τα ναρκωτικά ισούνται με γενοκτονία

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Το ακόλουθο κείμενο είναι γραμμένο από τον πολιτικό κρατούμενο Michael "Cetewayo" Tabor, μέλος των Μαύρων Πανθήρων. Γεννήθηκε το 1946 στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης και το 1970 έγραψε αυτή την μπροσούρα στην Ζαμπία που ήταν εξόριστος από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου και πέθανε τον Οκτώβρη του 2010. Η μετάφραση έγινε από το Ferae Naturae.

Ι.ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 Πρόσφατα στην Μαύρη συνοικία του Harlem ένα δωδεκάχρονο μαύρο αγόρι δολοφονήθηκε από υπερβολική δόση ηρωίνης. Λιγότερο από δύο βδομάδες αργότερα ένα δεκαπεντάχρονο μαύρο κορίτσι συνάντησε την ίδια τραγική μοίρα. Στην διάρκεια του έτους 1969 στην πόλη της Νέας Υόρκης μόνο, υπήρχαν πάνω από 900 θάνατοι που προέκυπταν από εθισμό στα ναρκωτικά. Από αυτούς, οι 210 ήταν νεαροί που κυμαίνονται στις ηλικίες από 12 εώς 19. Από τους παραπάνω από 900 νεκρούς, η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Μαύροι και Πορτορικανοί. Εκτιμάτε ότι υπάρχουν το λιγότερο 25.000 νέοι εθισμένοι στα ναρκωτικά στην Νέα Υόρκη - και αυτή είναι μια μετριοπαθής εκτίμηση. 
Ο εθισμός στα ναρκωτικά στα αποικιακά γκέτο της Αμερικής έχουν αποτελέσει ένα μεγάλο πρόβλημα για πάνω από 15 χρόνια. Η χρήση του είναι τόσο διαδεδομένη που μπορεί να ερμηνευθεί ως "λοιμός" - χωρίς τον φόβο της υπερβολής. Έχει φτάσει σε επιδημικές αναλογίες, και συνεχίζει να μεγαλώνει. Αλλά έχουν περάσει μόνο λίγα χρόνια που η ρατσιστική κυβέρνηση των Η.Π.Α άρχισε να θεωρεί τον εθισμό στα ναρκωτικά "ένα ζήτημα σοβαρής ανησυχίας". Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως η αυξανόμενη ανησυχία από μεριάς της κυβέρνησης είναι αναλογική με την διάδοση του λοιμού στα άδυτα των κοινοτήτων των Λευκών της μεσαίας και της ανώτερης τάξης. Όσο ο λοιμός ήταν περιορισμένος στο γκέτο, η κυβέρνηση δεν το θεωρούσε σκόπιμο να το κρίνει σαν πρόβλημα. Αλλά αμέσως μόλις καθηγητές κολλεγίων, πολιτικοί δημαγωγοί, καπιταλιστές και βιομήχανοι άρρωστοι με το χρήμα, ανακάλυψαν πως οι δικοί τους γιοι και κόρες είχαν πέσει θύματα του λοιμού, ανακυρήχθηκε μια εικονική "κατάσταση εθνικής ανάγκης". Αυτό είναι σημαντικό, καθώς μας παρέχει μια ένδειξη για την κατανόηση του λοιμού όπως σχετίζεται με τους Μαύρους ανθρώπους.
Από το Ομοσπονδιακό Γραφείο των Ναρκωτικών, το ιερατείο, τα μέλη των ιατρικών επαγγελμάτων, τους δήθεν παιδαγωγούς και ψυχολόγους, μέχρι και τους υποδουλωμένους εξαρτημένους στην γωνία του δρόμου, οι ελπίδες για τον αποτελεσματικό περιορισμό της εξάπλωσης του λοιμού είναι αποκαρδιωτικά αμυδρές. Παρα τις αυστηρότερες ποινές φυλάκισης που προβλέπονται για όσους ορίζει ο νόμος ως 'κερδοσκόπους των ναρκωτικών' - ένας ευφεμησμός για τους παράνομους καπιταλιστές - υπάρχουν περισσότεροι έμποροι ναρκωτικών από ποτέ. Παρά τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των προγραμμάτων πρόληψης και αποκατάστασης ο λοιμός πολλαπλασιάζεται : απειλεί να καταβροχθίσει μια ολόκληρη γενιά νέων.
Ο βασικός λόγος γιατί ο λοιμός δεν μπορεί να εμποδιστεί από τα προγράμματα πρόληψης και αποκατάστασης είναι γιατί αυτά τα προγράμματα, με την αρχαϊκή, αστική Φροϋντιανή προσέγγιση και τις απραγματοποίητες θεραπευτικές κοινότητες, δεν ασχολούνται με τις αιτίες του προβλήματος. Αυτά τα προγράμματα επίτηδες καταργούν ή στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζουν επιπόλαια την κοινωνικό-οικονομική πηγή της εξαρτησης από τα ναρκωτικά. Αυτά τα προγράμματα αρνούνται υποκριτικά το γεγονός πως η καπιταλιστική εκμετάλλευση και η ρατσιστική καταπίεση είναι οι κύριοι παράγοντες που συμβάλλουν στην εξάρτηση των ναρκωτικών όσον αφορά τους Μαύρους ανθρώπους. Αυτά τα προγράμματα δεν ήταν ποτέ προορισμένα να θεραπεύσουν Μαύρους εξαρτημένους. Δεν μπορούν καν να θεραπεύσουν τους Λευκούς εξαρτημένους για τους οποίους σχεδιάστηκαν.
Αυτή η φασιστική κυβέρνηση ορίζει την αιτία της εξάρτησης ως την εισαγωγή του λοιμού στην χώρα από λαθρεμπόρους. Αυτοί οι ίδιοι ακόμα παραδέχονται πως το να σταματήσουν την εισαγωγή του λοιμού είναι αδύνατο. Για κάθε κιλό (2.2 λίμπρες) ηρωίνης που κατάσχουν, τουλάχιστον 25 κιλά περνάνε από το τελωνείο. Η κυβέρνηση είναι καλά ενημερωμένη από το γεγονός πως ακόμα και αν μπορούσαν να σταματήσουν την εισαγωγή της ηρωίνης, οι έμποροι των ναρκωτικών και οι χρήστες θα έβρισκαν απλά άλλο ναρκωτικό για να πάρει την θέση της. Η κυβέρνηση είναι τελείως ανίκανη να απευθυνθεί η ίδια στις πραγματικές αιτίες της εξάρτησης των ναρκωτικών, για να πράξει έτσι θα ήταν απαραίτητη η πραγματοποίηση ενός ριζοσπαστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η κοινωνική συνέιδηση της κοινωνίας, οι αξίες, τα ήθη και οι παραδόσεις θα έπρεπε να αλλάξουν. Και αυτό θα ήταν αδύνατο χωρίς να αλλάξει ολοκληρωτικά ο τρόπος με τον οποίο τα μέσα της παραγωγής του κοινωνικού πλούτου ανήκουν και διανέμονται. Μόνο μια επανάσταση μπορεί να μηδενίσει τον λοιμό. 
Η εξάρτηση στα ναρκωτικά είναι ένα τερατώδες σύμπτωμα της κακοήθειας η οποία μαστίζει τον κοινωνικό ιστό του καπιταλιστικού συστήματος. Η εξάρτηση στα ναρκωτικά είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που αναπτύσσεται οργανικά από το κοινωνικό σύστημα. Κάθε κοινωνικό φαινόμενο που προέρχεται από ένα κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στις αρχές και οδηγείται από πικρές ταξικές αντιθέσεις που προκύπτουν από την ταξική εκμετάλλευση, πρέπει να εξεταστεί από μια ταξική σκοπιά.

ΙΙ.ΦΥΓΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

 Όσον αφορά τους Μαύρους ανθρώπους, τα προβλήματα μας επιδεινώνονται και παίρνουν τρομακτικές διαστάσεις ως αποτέλεσμα του ρατσιστικού απανθρωπισμού του οποίου είμαστε υποκείμενα. Για να καταλάβουμε τον λοιμό όπως σχετίζεται με τους Μαύρους, πρέπει να αναλύσουμε τις επιδράσεις της καπιταλιστικής οικονομικής εκμετάλλευσης και του ρατσιστικού απανθρωπισμού.
Το στυγερό και σαδιστικό πρόγραμμα του εκμηδενισμού της ανθρωπιάς από τους Μαύρους που κινείται για πάνω από 400 χρόνια από φιλοχρήματους άρχοντες των δούλων και που συνεχίζει αμείωτο μέχρι αυτή την μερα είναι σκόπιμο και συστηματικό. Απ'την στιγμή που η πραγματικότητα της αντικειμενικής ύπαρξης μας φαινόταν να επιβεβαιώνει τα ρατσιστικά δόγματα της Λευκής υπεροχής και την αντίθεση της, της Μαυρης κατωτερότητας, και αφού στερούμασταν από την κατανόηση της κατάσταση μας, εσωτερικεύσαμε την ρατσιστική προπαγάνδα των καταπιεστών μας. Αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι ήμασταν εγγενώς κατώτεροι των Λευκών. Αυτά τα αισθήματα κατωτερότητας γέννησαν μια αίσθηση μίσους για τους εαυτούς μας το οποίο εκφράζετε μέσα από τα αυτοκαταστροφικά μοτίβα συμπεριφοράς. Η αθλιότητα της κατάστασης μας, η αίσθηση της αδυναμίας και της απελπισίας δημιούργησαν μέσα στα μυαλά μας μια προδιάθεση εναντίον της χρήσης κάθε ουσίας που παράγει ψευδαισθήσεις ευφορίας. Είμαστε διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουμε τα πάντα που μας καθιστά ικανούς να υποφέρουμε ειρηνικά. Έχουμε αναπτύξει ένα συγκρότημα φυγής. Αυτό το συγκρότημα φυγής είναι αυτοκαταστροφικό.
Ο αχρείος καπιταλιστής-ρατσιστής καταπιεστής εκμεταλλεύεται αυτές τις ψυχολογικές και συναισθηματικές ελλείψεις για όλα αυτά που αξίζουν. Ο καταπιεστής ενθαρρύνει την συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε δραστηριότητα που είναι αυτοκαταστροφική. Τα αυτοκαταστροφικά μας μοτίβα συμπεριφοράς και οι τάσεις φυγής μας αποτελούν μια πηγή κέρδων για τους καπιταλιστές. Επίσης, αποδυναμώνοντας, χωρίζοντας και καταστρέφοντας μας, ενισχύουν την δύναμη του καταπιεστή καθιστόντας τον ικανό να διαιωνίσει την κυριαρχία του πάνω μας.
Οι αδελφοκτονικές μάχες μεταξύ των συμμοριών είναι μια άμεση εκδήλωση ενός αυτοκαταστροφικού μοτίβου συμπεριφοράς. Είναι επίσης ένα είδος φυγής στο οποίο οι Μαύροι νέοι εξωτερικεύουν την οργή τους, ματαιοδοξία και απελπισία ο ένας πάνω στον άλλον παρά να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό εχθρό. Παθολογική θρησκομανία ή η φανατική εντρύφηση στην θρησκεία είναι απαραίτητα καπιταλιστική επειδή ενθαρρύνει το θύμα να συγκεντρώσει την προσοχή του, ενέργεια και ελπίδα για σωτηρία και ελευθερία πάνω σε μια αμφίβολη, μυστική δύναμη. Αποθαρρύνει την αντιμετώπιση των πραγματικών αιτιών της μιζέριας και αποστέρησης μας. Ενθαρρύνει την εστίαση της προσοχής στο "κομμάτι πίτας" στον ουρανό, παρά την εξασφάλιση περισσότερης τροφής εδώ στον πλανήτη Γη. Επίσης λειτουργεί ως πηγή κέρδους για αυτους τους θρησκευτικούς τσαρλατάνους, ιεροκύρηκες και υπουργούς που την εκμεταλλεύονται.
Ο αλκοολισμός είναι επίσης αυτοκαταστροφικός και τρόπος φυγής. Είναι επίσης μια πηγή τεραστίων κερδών για τους καπιταλιστές. Ο καταπληκτικά μεγάλος αριθμός των μπαρ και των ποτοπολείων στις κοινότητες των Μαύρων μαρτυρούν αυτό το τραγικό γεγονός. Η καπιταλιστική βιομηχανία ποτών θα μπορούσε να ακμάζει μόνο από τις δουλειές που κάνει μόνο στα Μαύρα γκέτο.

ΙΙΙ.Ο ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΡΩΙΝΗ

 Η πιο αποδραστική και αυτοκαταστροφική δραστηριότητα για εμάς και μια από τις πιο κερδοφόρες για τους καπιταλιστές, και επομένως η πιο ενθαρρύντική από αυτόν, είναι η εξάρτηση στα ναρκωτικά, ειδικότερα η εξάρτηση στην ηρωίνη.
Περίπου το 1898 ένας Γερμανός χημικός ανακάλυψε την ακετυλομορφίνη, την ηρωίνη. Χαιρετίστηκε σαν το τέλειο φάρμακο για την θεραπεία των εξαρτημένων στην μορφίνη. Αλλά σύντομα έγινε φανερό ότι ήταν περισσότερο εθιστική από την μορφίνη. Ως την δεκαετία του 1920 υπήρχαν εθισμένοι που κάναν ενέσεις ηρωίνης κατευθείαν μέσα στις φλέβες τους. Η παραγωγή ηρωίνης διακόπηκε και το φάρμακο δεν χρησιμοποιούταν πλέον σαν αντίδωτο για τον εθισμό στην μορφίνη και σαν αναλγητικό πόνου.
Ο εθισμός στην ηρωίνη, η πανούκλα, η μάστιγα των Μαύρων αποικιών της Βαβυλώνας. Η πανούκλα, της οποίας οι πνευματικές, ηθικές, ψυχολογικές, φυσικές και κοινωνικές καταστροφικές δυνάμεις υπερβαίνουν κατά πολύ οποιαδήποτε ασθένεια γνωστή εώς σήμερα στην ανθρωπότητα. Ο λοιμός, το όπιο από την Τουρκία, στάλθηκε στην Μασσαλία, μετατράπηκε σε βάση μορφίνης, έπειτα μεταποιήθηε σε ηρωίνη, εισήχθη λαθραία στην Αμερική, κόπηκε, αραιώθηκε, και τοποθετήθηκε στο Μαύρο γκέτο. Ο λοιμός, δηλητηριώδης, θανατηφόρος, ουσία άσπρης σκόνης, πωλούνταν από διεφθαρμένα τέρατα που διψούσαν για χρήμα σε Μαύρους νέους που έψαχναν απελπισμένα ένα σπρώξιμο, να φτιαχτούν, ένα μέσο, οτιδήποτε που θα τους βοηθούσε να τους κάνει να αγνοήσουν την αθλιότητα, την απόλυτη φτώχια, τις ασθένειες και την εξαθλίωση που τους κατατρώει στην καθημερινή ύπαρξη τους.
Αρχικά ο λοιμός κάνει μόνο αυτό. Κάτω από την φαύλη του επιρροή, η καταπιεστική, σιχαμερή, γκέτο φυλακή μετατρέπεται σε ένα εικονικό Μαύρο Βαλχάλα. Κάποιος γίνεται αδιαπέραστος στην δυσάρεστη μυρωδιά των εργατικών μπουντρουμιών εμποτισμένα με ούρα, ανεπηρέαστος από τις διαπεραστικές κραυγές αγωνίας των Μαύρων που οπδηγούνται στο χείλος της παραφροσύνης από ένα σαδιστικό, κοινωνικό σύστημα. Ανεπηρέαστοι από τον εκκωφαντικό θρήνο των σειρηνών των μπάτσων καθώς περνάνε από τους δρόμους της Μαύρης Κόλασης καθ' οδόν για την ανταπόκριση μιας κλήσης 1013 από άλλον μπάτσο που είναι σε κατάσταση αγωνίας. Ανεπηρέαστοι από τα δοχεία απορριμάτων των οποίων τα σάπια σκουπίδια, που μεταφέρουν ασθένειες, έχουν ξεχειλίσει και γεμίζουν τους δρόμους του γκέτο.
Ναι, κάτω από την εκστατική της επιρροή κάποιος αγνοεί την άσχημη πραγματικότητα. Αλλά υπάρχει ένα κόλπο, ένα σκληρό τερατώδες κόλπο, ένα θανατηφόρο κόλπο αναμένει το αφελή, νεαρό θύμα του,  που, όταν η φαντασμαγορική ομορφιά που προκαλείται από την ηρωίνη αρχίζει να εξαφανίζεται, αντίστοιχα, εξαφανίζεται και η προσωρινή ασυλία από την πραγματικότητα που έχει επιτευχθεί στο πλαίσιο της χημικής έκστασης. Η πραγματικότητα από την οποία το παθητικό θύμα προσπαθούσε τόσο απεγνωσμένα να ξεφύγει, για άλλη μια φορά έρχεται πάνω του και τον συνταράσσει. Η δυσάρεστη μυρωδιά των εμποτισμένων με ούρα δαιμόνων στα μπουντρούμια αρχίζουν να απειλούν τα ρουθούνια του. Αυτά τα Μαύρα δάκρυα αγωνίας φαίνεται να ταιριάζουν με τις σειρήνες-θρήνους των αμαξιών των μπάτσων. Τους ακούει τώρα, πολύ δυνατά και πολύ καθαρά-με στερεοφωνικό ήχο. Και τα σκουπίδια που δεν έχουν μαζευτεί και τριγυρνάνε στους δρόμους τα αισθάνεται κατάχαμα.
Το νεαρό θύμα δεν θα αργήσει να ανακαλύψει πως μόνο παίρνοντας μια ακόμη δόση θα έχει την δυνατότητα να επιτύχει ασυλία από την φρικτή πραγματικότητα. Κάθε ένεση της πανούκλας στο αίμα του, τον φέρνει όλο και πιο κοντά στον τάφο του. Έτσι, σύντομα είναι αγκυλωμένος. Σωματικά και ψυχικά είναι εξαρτημένος από την πανούκλα. Τόσο το σώμα του όσο και το μυαλό του έχουν εξαρτηθεί στην ηρωίνη. Τώρα έχει γίνει ένα πλήρους απασχόλησης, χαρτογραφημένο μέλος της Cloud 9 Society (Το Cloud 9 είναι ένα είδος φτηνού ναρκωτικού που μιμείται τις επιδράσεις της μεθαδόνης και της ηρωίνης). Το σώμα του αρχίζει να παίρνει μια καταστροφική εμφάνιση. Εμφανίζει μια αναίσχυντη περιφρόνηση προς τα ρούχα του. Το ότι η μπλούζα του είναι βρώμικη και τα παπούτσια του χωρίς σόλα, αφήνοντας τον να περπατάει κυριολεκτικά στα γυμνά του πόδια, δεν τον ενδιαφέρει. Το ότι το άπλυτο σώμα του εκπέμπει μια αποκρουστική μυρωδιά τον ενοχλεί αλλά μόνο λίγο. Το ότι οι μη-εξαρτημένοι φίλοι του τον αποφεύγουν και τον κοιτάζουν με περιφρόνηση δεν τον ενοχλεί, καθώς τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Δεν έχουν πλέον τίποτα κοινό. Τα πάντα παύουν να έχουν σημασία. Τα πάντα εκτός από την ηρωίνη, την πανούκλα.
Όσο συνεχίζει, το σώμα του ξεκινάει να χτίζει ανοσία στο ναρκωτικό. Τώρα, για να επιτύχει την ανεβασμένη του διάθεση πρέπει να αυξήσει την δόση του. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσει περισσότερα χρήματα. Έχει γίνει τόσο σκλαβωμένος που θα κάνει τα πάντα για ένα σακουλάκι, για μια ένεση. Το να πει ψέματα, να κλέψει, να εξαπατήσει, να ληστέψει δεν είναι τίποτα για αυτόν. Οτιδήποτε πρέπει να κάνει για μια ένεση θα το κάνει, πρέπει να το κάνει, γιατί είναι σκλάβος της πανούκλας.
Ο βίαιος κύκλος αλέθει σε κίνηση. Παραβιάζει αυτό που η άρχουσα τάξη ορίζει ως νόμο, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για να τροφοδοτήσει την αρρώστια του. Αναπόφευκτα συλλαμβάνεται. Πηγαίνει στην φυλακή και αφού έχει υπηρετήσει την θητεία του είναι ελεύθερος. Το πρώτο πράγμα που θέλει είναι μια ένεση. Ο κύκλος συνεχίζει. Και πέφτει όλο και πιο βαθειά στον αβυσσαλέο λάκκο της υποβάθμισης. Και εκεί, πάντα εκεί και πάντα πρόθυμος για μια τιμή φυσικά, να καλύψει την ζήτηση του εξαρτημένου για ναρκωτικά είναι ο μπάτσος, ο έμπορας, ο προμηθευτής του δηλητηρίου, ο διανομέας του θανάτου, ανηλεής, δολοφονικό απόβρασμα του πλανήτη, χυδαίοι καπιταλιστές, πωλητές του θανάτου με δόσεις, το βαποράκι, ο άνθρωπος-πανούκλα.

IV.ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το εμπόριο ναρκωτικών είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο κερδοφόρες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Τα κέρδη από αυτό ανέρχονται σε δισεκατομμύρια. Στην διεθνή και στην εγχώρια αγορά το εμπόριο και η διανομή ελέγχεται εξ’ ολοκλήρου από την Cosa Nostra, την Μαφία.
Πολλά από τα κέρδη που συσσωρεύονται από το εμπόριο ναρκωτικών χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτήσουν λεγόμενες νόμιμες επιχειρήσεις. Αυτές οι νόμιμες επιχειρήσεις που ελέγχονται από την Μαφία χρησιμοποιούνται επίσης για να διευκολύνουν της δραστηριότητες του λαθρεμπορίου ναρκωτικών. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός πως το οργανωμένο έγκλημα είναι μια επιχείρηση και μάλιστα μια συνεχώς διευρυνόμενη, ψάχνει συνεχώς νέους τομείς επένδυσης για αύξηση των κερδών. Ως εκ τούτου, όλο και πιο πολλά παράνομα κέρδη διοχετεύονται σε νόμιμες επιχειρήσεις. Εταιρικές σχέσεις μεταξύ της Μαφίας και ‘αξιόπιστων επιχειρηματιών’ είναι ο κανόνας στις μέρες μας. Υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ νόμιμων και παράνομων καπιταλιστών.
Όλα αυτά τα χρόνια ένας αριθμός πολιτικών, ξένων πρέσβεων και πλούσιων επιχειρηματιών έχει συλληφθεί σε αυτή την χώρα για δραστηριότητες σχετικές με ναρκωτικά. Άλλοι, εξ’ αιτίας του πλούτου και της επιρροής τους, κατάφεραν να αποφύγουν την σύλληψη. Το φθινόπωρο του 1969 ανακαλύφθηκε πως μια ομάδα διακεκριμένων χρηματοδοτών από την Νέα Υόρκη χρηματοδοτούσε μια διεθνή επιχείρηση λαθρεμπορίου ναρκωτικών. Κανένα κατηγορητήριο δεν εκδόθηκε. Λίγο αργότερα από αυτό μία ομάδα πλούσιων επιχειρηματιών από την Νότια Αμερική συνελήφθη σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης έχοντας στην κατοχή τους ναρκωτικά αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων.
Δεδομένης της επιθετικής και άπληστης φύσης του καπιταλιστή, δεν πρέπει να μας δημιουργεί έκπληξη το ότι τόσοι λεγόμενοι νόμιμοι επιχειρηματίες είναι βαθιά εμπλεκόμενοι στο εμπόριο ναρκωτικών. Οι καπιταλιστές υποκινούνται από μια ακόρεστη δίψα για κέρδος. Θα κάνουν τα πάντα για το χρήμα. Οι δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος και των ‘νόμιμων καπιταλιστών’ είναι τόσο άρρηκτα δεμένες, τόσο βαθιά συνυφασμένες, που από την σκοπιά μας κάθε διάκριση που γίνεται μεταξύ τους είναι καθαρά ακαδημαϊκή.
Η νομιμοποίηση της Μαφίας, η αυξανόμενη έμφαση τους για επένδυση και ίδρυση εταιριών, έχει επιταχυνθεί από τις σκληρές ποινές φυλάκισης που έχουν επιφυλαχτεί για τους κερδοσκόπους των ναρκωτικών. Στην Νέα Υόρκη αυτό είχε ως αποτέλεσμα την σταδιακή απόσυρση της Μαφίας από την θέση της ως την πραγματική ηγεσία της Νέας Υόρκης στο εμπόριο ναρκωτικών. Το εμπόριο ναρκωτικών της Νέας Υόρκης τώρα κυριαρχείται από Κουβανούς εξόριστους, πολλοί εκ των οποίων ήταν στρατιωτικοί υπάλληλοι και αστυνομικοί πράκτορες στο προ-επαναστατικό, καταπιεστικό καθεστώς του Μπατίστα. Η ασπλαχνία και απληστία τους ισούται με αυτή της Μαφίας.
Αυτά τα νέα βαποράκια ντόπιων ναρκωτικών έχουν καθιερώσει ένα ευρύ δίκτυο διεθνών λαθρεμπορικών επιχειρήσεων. Χρησιμοποιούν τις παραδοσιακές πορείες εμπορίου και δημιουργούν καινούργιες, όπως υποδεικνύεται από την αύξηση του αριθμού κατασχέσεων ναρκωτικών με προέλευση την Νότια Αμερική από το Γραφείο Ναρκωτικών.
Η έννοια της Μαύρης Δύναμης (απελευθερωτικό κίνημα των Μαύρων) έχει επηρεάσει το σκεπτικό του κάθε τμήματος της Μαύρης κοινότητας. Έχει καταλήξει να σημαίνει Μαύρος έλεγχος των θεσμικών οργάνων και δραστηριοτήτων που επικεντρώνονται στην Μαύρη κοινότητα. Οι Μαύροι δάσκαλοι απαιτούν τον έλεγχο των σχολείων του γκέτο από την Μαύρη κοινότητα. Οι Μαύροι επιχειρηματίες και έμποροι υποστηρίζουν την απέλαση των Λευκών επιχειρηματιών από το γκέτο με σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους. Οι Μαύροι διαχειριστές απαιτούν πλήρη έλεγχο του αριθμού επιχειρήσεων του γκέτο. Και οι Μαύροι έμποροι ναρκωτικών απαιτούν τον κοινοτικό έλεγχο της ηρωίνης. Είναι μια τραγωδία το ότι στην Νέα Υόρκη τα μεγαλύτερα κέρδη που γίνονται στην σφαίρα ελέγχου της Μαύρης κοινότητας έχουν γίνει από Μαύρους απατεώνες, τραπεζίτες και εμπόρους ναρκωτικών, από Μαύρους παράνομους καπιταλιστές. Πριν το 1967 ήταν πολύ σπάνιο να βρεις κάποιον Μαύρο έμπορο ναρκωτικών να σπρώχνει πάνω από 3 κιλά ηρωίνης ανά πάσα στιγμή. Οι ανεξάρτητοι Μαύροι εισαγωγείς ήταν ανήκουστοι. Τώρα, υπάρχει μια ολόκληρη τάξη Μαύρων που έχουν γίνει εισαγωγείς, χρησιμοποιώντας λίστες που τους παρείχε η Μαφία με Ευρωπαϊκές συνδέσεις.
Η έκταση και το άμεσο ποσοστό των κερδών που αποκομίζεται από την βιομηχανία των ναρκωτικών θα μπορούσε να διεγείρει τον φθόνο της U.S Steel, General Motors και της Standard Oil. Από το υψηλότερο στο χαμηλότερο επίπεδο, τα κέρδη είναι τεράστια. Αν το άτομο είναι επαρκώς φιλόδοξο, πονηρό, αδίστακτο και βίαιο, μπορεί να ανεβεί από το επίπεδο του εμπόρου του δρόμου σε μεγάλο χονδρέμπορα και διανομέα σε μικρό χρονικό διάστημα.
Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της ταξικής και φυλετικής καταπίεσης είναι η πολιτική της άρχουσας τάξης της πλύσης εγκεφάλου του καταπιεσμένου προς την αποδοχή της καταπίεσης του. Αρχικά, αυτό το πρόγραμμα διενεργείται με την βίαιη εμφύτευση του φόβου μέσα στα μυαλά και σπέρνοντας τον σπόρο της κατωτερότητας στις ψυχές των καταπιεσμένων. Αλλά όσο οι αντικειμενικές συνθήκες και η ισορροπία των δυνάμεων γίνονται πιο ευνοϊκές για τον καταπιεσμένο και περισσότερο ανεπιθύμητες για τον καταπιεστή, γίνεται αναγκαίο για τον καταπιεστή να τροποποιήσει το πρόγραμμα του και να υιοθετήσει πιο λεπτές και δόλιες μεθόδους για να διατηρήσει την εξουσία του. Ο καταπιεστής προσπαθεί να ρίξει την ψυχολογική ισορροπία του καταπιεσμένου συνδυάζοντας μια πολιτική βίαιης καταπίεσης με θεαματικές χειρονομίες καλής θέλησης και υπηρεσίας.
Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός πως οι Μαύροι έχουν εγκαταλήψει τις μη-λειτουργικές και αναποτελεσματικές τακτικές της περιόδου των  ‘Πολιτικών Δικαιωμάτων’ και έχουν τώρα αποφασίσει να επιτύχουν την πολυπόθητη απελευθέρωση τους χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσο, έχει γίνει αναγκαίο για τον καταπιεστή να αναπτύξει περισσότερες δυνάμεις κατοχής στην Μαύρη αποικία. Ο καταπιεστής, συγκεκριμένα στην Νέα Υόρκη, αντιλαμβάνεται ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανοιχτά χωρίς να εντείνει την επαναστατική θέρμη των Μαύρων στην αποικία. Επομένως, χρειάζεται ένα πρόσχημα για να βάλει περισσότερους μπάτσους στο γκέτο.
Και ποιο είναι αυτό το πρόσχημα; Πηγαίνει κάπως έτσι: Υπεύθυνοι νέγροι ηγέτες των κοινοτήτων μας ενημέρωσαν, και οι αναφορές τους συμπίπτουν με τα ευρήματα της αστυνομίας, πως η νεγρική κοινότητα είναι ρημαγμένοι από εγκλήματα, ληστείες, κλοπές, δολοφονίες και καταστροφές. Οι δρόμοι είναι ανασφαλείς, οι εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων έχουν ρημαχτεί από ένοπλους ληστές, και το εμπόριο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Το Δημαρχείο συμφωνεί με τους νέγρους κατοίκους πως η κύρια αιτία για αυτή την τρομερή κατάσταση είναι οι εξαρτημένοι ναρκομανείς που κυνηγάνε αθώους ανθρώπους. Ναι, οι ναρκομανείς είναι αυτοί που φταίνε για το συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό εγκληματικότητας. Και το Δημαρχείο θα απαντήσει στο απεγνωσμένο κάλεσμα των νέγρων κατοίκων για περισσότερη προστασία-στείλτε μέσα περισσότερους μπάτσους!
Το ότι τα θύματα της πανούκλας είναι υπεύθυνα για τα περισσότερα εγκλήματα στα Μαύρα γκέτο είναι γεγονός. Το ότι Μαύροι ναρκομανείς διαπράττουν τις περισσότερες ληστείες, διαρρήξεις και κλοπές στην Μαύρη κοινότητα εναντίον Μαύρων δεν μπορεί να αρνηθεί. Αλλά προτού, από απελπισία, σηκωθούμε και φωνάξουμε για περισσότερη αστυνομική προστασία, καλύτερα να θυμηθούμε ποιος έφερε την πανούκλα στο Harlem, στο Bedford Stuyvesant και στις άλλες Μαύρες κοινότητες. Καλύτερα να θυμηθούμε ποιοι ολοκληρωτικά έχουν το κέρδος από την εξάρτηση των Μαύρων. Καλύτερα να θυμηθούμε πως η αστυνομία είναι ξένα εχθρικά στρατεύματα που στάλθηκαν μέσα στις αποικίες των Μαύρων από την άρχουσα τάξη, όχι για να προστατεύσουν τις ζωές των Μαύρων, αλλά για να προστατεύσουν τα οικονομικά ενδιαφέροντα και την ιδιωτική περιουσία των καπιταλιστών και να καθορίσουν βέβαιο ότι οι Μαύροι δεν θα βγουν από αυτό το μέρος. Ο Rockefeller και ο Lindsay δεν θα μπορούσαν να ενδιαφέρονται λιγότερο για τις ζωές των Μαύρων. Και αν δεν ξέρουμε μέχρι τώρα πως νοιώθει για μας η αστυνομία, τότε πραγματικά είμαστε σε κακή κατάσταση.

V.ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ

Η πανούκλα δεν θα μπορούσε ποτέ να ανθίσει στις Μαύρες αποικίες αν δεν υπήρχε η ενεργή υποστήριξη των κατοχικών δυνάμεων, της αστυνομίας. Το ότι οι συλλήψεις που σχετίζονται με τα ναρκωτικά έχουν αυξηθεί, σε καμία περίπτωση δεν μετριάζει το γεγονός πως η αστυνομία δίνει σε βαποράκια ασυλία από σύλληψη με χρηματικό αντάλλαγμα.
Είναι επίσης πρακτική των μπάτσων, ειδικότερα της δίωξης ναρκωτικών, να κατάσχουν μια ποσότητα ναρκωτικών από έναν έμπορο, συλλαμβάνοντας τον, αλλά μεταφέρουν μόνο ένα μέρος των ναρκωτικών σαν αποδεικτικό στοιχείο. Τα υπόλοιπα τα δίνουν σε άλλον έμπορο που το πουλάει και δίνει χρηματικό μερίδιο από τα κέρδη στους μπάτσους της δίωξης. Οι μπάτσοι επίσης χρησιμοποιούν πληροφοριοδότες που είναι βαποράκια. Ως αντάλλαγμα για τις πληροφορίες τους, έχουν ασυλία από σύλληψη. Η αστυνομία δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, γιατί είναι και αυτή μέρος του προβλήματος.
Όταν κατανοήσουμε πως ένα κιλό ηρωίνης που αγοράζεται από τον εισαγωγέα για 6.000 δολάρια, όταν κόβεται και μοιράζεται και διανέμεται επιστρέφει κέρδος 300.000 δολάρια στο διάστημα μιας βδομάδας, μας γίνεται πιο εύκολο να καταλάβουμε πως ακόμα και αν είχε επιβληθεί η θανατική ποινή στους κερδοσκόπους των ναρκωτικών, δεν θα αποτρεπόταν το εμπόριο.
Οι δόλιες μαριονέτες της αστικής άρχουσας τάξης, οι δημαγωγοί πολιτικοί του Capitol Hill έχουν εισάγει έναν νόμο που δίνει το δικαίωμα στους πράκτορες της δίωξης ναρκωτικών να εισβάλουν στο σπίτι κάποιου χωρίς να χτυπήσουν την πόρτα, με το πρόσχημα πως ψάχνουν για ναρκωτικά και ‘άλλα στοιχεία’. Αυτός ο νόμος πέρασε φαινομενικά για να αποτρέψει τους εμπόρους απ’ το να καταστρέψουν τα ναρκωτικά και ‘άλλα στοιχεία’. Τώρα, όποιος πιστεύει πως αυτός ο νόμος θα περιοριστεί μόνο για υπόπτους εμπόρους ναρκωτικών, κατατρέχεται από μια τραγική και πιθανότατα αυτοκτονική αυταπάτη. Το να υποθέσουμε πως μόνο ύποπτοι έμποροι ναρκωτικών θα επηρεαστούν από αυτό τον νόμο είναι σαν να αναιρούμε την πραγματικότητα της τωρινής Αμερικής. Το να αφήσεις τον εαυτό σου να πιστέψει έστω και για μια στιγμή πως αυτός ο νόμος θα ισχύσει μόνο για τους υπόπτους για εμπορία ναρκωτικών, είναι σαν να αρνείσαι το ότι οι νόμοι που έχουν περάσει, οι πολιτικές που έχουν τεθεί σε εφαρμογή, και οι μέθοδοι και τακτικές τις αστυνομίας έχουν γίνει κατάφωρα και ξεδιάντροπα φασιστικές.
Δεν πρέπει να μας δημιουργήσει έκπληξη όταν στα σπίτια των επαναστατών και άλλων προοδευτικών και ανθρώπων που αγαπούν την ελευθερία εισβάλει η αστυνομία με το πρόσχημα πως ψάχνει για ναρκωτικά και ‘άλλα στοιχεία’. Ένας αριθμός επαναστατών έχει ήδη φυλακιστεί με φτιαχτές κατηγορίες για ναρκωτικά. Ο Lee Otis καταδικάστηκε για 30 χρόνια και ο Martin Sostre για 41 χρόνια για χαλκευμένες κατηγορίες για ναρκωτικά. Να είστε σίγουροι ότι αυτή η πολιτική θα ενταθεί. Θα μας έκανε καλό να αναλογιστούμε τι πραγματικά σημαίνει να εισβάλουν στην πόρτα κάποιου για να ψάξουν για ναρκωτικά και ‘άλλα στοιχεία’. Τι είναι τα ‘άλλα στοιχεία’; Οι αστοί, φασίστες νομοθέτες δεν έχουν καθορίσει τι αποτελούν τα ‘άλλα στοιχεία’. Ο ‘νόμος της εισβολής’ (Νο-Κnock Law) είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της φασιστικής πορείας που οδηγείται η χώρα.
Πριν, όταν ένας ναρκομανής έκανε διάρρηξη στο σπίτι κάποιου Μαύρου, ή αν είχαν κλέψει το τσαντάκι μιας αδερφής μας, η αστυνομία έκανε όλο το βράδυ να ανταποκριθεί στις κλήσεις, ή δεν ανταποκρινόταν καθόλου. Ο διαρρήκτης ή ο ‘τσαντάκιας’ πάντα σπάνια πιανόταν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν κάποιος συλλαμβανόταν, ήταν το λάθος άτομο. Αλλά όταν μια εκμεταλλευτική καπιταλιστική εγκατάσταση επιχείρησης στο ίδιο γκέτο, και ιδιαίτερα μια που ανήκει σε Λευκούς, βανδαλίζεται, υπάρχουν αμέσως 15 μπατσικά με τις σειρήνες τους αναμμένες στο μέρος, και τρεις ντουζίνες μπάτσων να τρέχουν πάνω-κάτω στον δρόμο, κυματίζοντας τα όπλα τους στο πρόσωπο του οποιουδήποτε. Και μπορείς να στοιχηματίσεις με πιθανότητες 5 προς 1 πως κάποιος θα πάει φυλακή για αυτό το πράγμα. Το αν το άτομο που συλλήφθηκε διέπραξε την πράξη ή όχι είναι άσχετο απ’ την σκοπιά των μπάτσων. Οι ρατσιστές μπάτσοι χρησιμοποιούν τους Μαύρους σαν μια διέξοδο για τις σαδιστικές τους παρορμήσεις, ανεπάρκειες και απογοητεύσεις. Τώρα που περισσότερη αστυνομία έχει σταλεί εδώ, η κατάσταση έχει πάει από το κακό στο χειρότερο.

VI.ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οι μπάτσοι ρατσιστές, οι δημαγωγοί πολιτικοί και οι φιλάργυροι μεγάλοι επιχειρηματίες που ελέγχουν τους πολιτικούς είναι ευχαριστημένοι που η Μαύρη νεολαία έχει πέσει θύμα της πανούκλας. Είναι ευχαριστημένοι για δύο λόγους: πρώτον, είναι οικονομικά κερδοφόρο, και δεύτερον, αντιλαμβάνονται πως όσο μπορούν και κρατούν τους Μαύρους νέους να κάθονται στις άκρες των δρόμων ‘νυστάζοντας’ από μια ένεση ηρωίνης, δεν θα χρειαστεί να ανησυχούν για μας που διεξάγουμε έναν αποτελεσματικό αγώνα για απελευθέρωση. Όσο οι μικροί μας Μαύροι αδερφοί και αδερφές είναι εξαρτημένοι, η εξουσία των καταπιεστών είναι ασφαλής και οι ελπίδες μας για ελευθερία είναι νεκρές. Η νεολαία είναι που κάνει την επανάσταση και η νεολαία είναι αυτή που κάνει τις ενέργειες. Χωρίς τους νέους μας, δεν θα είμαστε ποτέ ικανοί να σφυρηλατήσουμε μια επαναστατική δύναμη.
Είμαστε οι μόνοι ικανοί για την εξάλειψη της πανούκλας από τις κοινότητες μας. Δεν θα είναι ένα εύκολο έργο. Θα απαιτήσει τεράστιες προσπάθειες. Πρέπει να είναι ένα επαναστατικό πρόγραμμα, ένα λαϊκό πρόγραμμα.
Το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων (Black Panther Party) είναι επί του παρόντος στην διαδικασία της διατύπωσης ενός προγράμματος για την καταπολέμηση της πανούκλας. Θα ελέγχεται απόλυτα από τους ανθρώπους. Εμείς, ο λαός, πρέπει να εξολοθρεύσουμε την πανούκλα, και θα το κάνουμε. Τα ναρκωτικά είναι μια μορφή γενοκτονίας στην οποία το θύμα πληρώνει για να σκοτωθεί.


ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ!
ΕΝΙΣΧΥΣΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!
ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΠΑΝΟΥΚΛΑ!
ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ!

Michael ‘Cetewayo’ Tabor
N.Y. Panther 21, Πολιτικός Κρατούμενος

, , , , , • 0 σχόλια edit post

Δηλητηρίαση και Πολιτισμός

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011


Από την υποδούλωση στην εξάλειψη εντός της ναρκοκουλτούρας

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί μετάφραση του κειμένου «Intoxication and Civilization», που πρωτοδημοσιεύτηκε στο zine Warbound #3 και βρίσκεται αναρτημένο online στο αντίστοιχο ιστολόγιο, Warbound Online Supplement. Αποτελεί μια αξιόλογη προσπάθεια να καταδειχθεί η σύνδεση μεταξύ των εξαρτήσεων και του φονικού πολιτισμού μας, χωρίς βέβαια να στερείται μερικών λανθασμένων σημείων και στοιχείων.

«Δεν υπάρχει πιο βαθύς τρόπος κατανόησης της πορείας της ιστορίας από την άποψη της προσπάθειας να ξεφύγει κάποιος από τον ίδιο του τον "λαχανιασμένο εαυτό" και να βιώσει ακόμα και προσωρινές καταστάσεις ευφορίας ή ανακούφισης της δυσφορίας, ανεξαρτήτου κόστους.»

- Nathan S. Kline

Από τις παλιότερες απαρχές της, η καθιστική ζωή έφερε μαζί της μια επίπονη μιζέρια στους κατοίκους της, και χάρη σε μια τέτοια μιζέρια γρήγορα προέκυψε η ανάγκη να εξευμενιστεί το ανυπότακτο και να απευαισθητοποιηθεί το ανιαρό. Ως κοινωνικά όντα, οι διαχωρισμένες συμβάσεις της πολιτισμένης ζωής ποτέ δεν ήρθαν φυσικά, και αυτές οι επιβολές πάνω στις ζωές μας έχουν προκαλέσει ένα μαζικό, συλλογικό τραύμα. Η υποδομή του πολιτισμού περικυκλώνει, περιλαμβάνει και μας διδάσκει το πως να ενσωματώσουμε τις αξίες του. Η σύγχρονη ολότητά του είναι το magnus opus της εξημέρωσης που έλαβε χώρα λιγότερο από μια ντουζίνα χιλιετίες πριν, και εμείς είμαστε οι ανάλογα τρελοί απόγονοί του, η παθολογία της μιας γενιάς είναι πιο δυσλειτουργική από της προηγούμενης. Αυτό που ξεκίνησε πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια πριν όταν αρχίσαμε να εξημερώνουμε τα φυτά και τα ζώα για να καλύψουμε διατροφικές ανάγκες, και που οδήγησε στην αποψίλωση των τόπων της Μεσοποταμίας και πέρα από αυτή για να καλυφθούν οι ανάγκες για γεωργία, αυτό που σήμαινε την εκδίωξη των άλλων ανθρώπων από την επιθυμητή γη, έχει συνεχίσει και στο σήμερα. Δενόμαστε από τις παράλογες και μη βιώσιμες απαιτήσεις, υποφέροντας από την προσήλωσή μας σε έναν τρόπο ζωής που απαιτεί συνεχή παραγωγή και επέκταση μέσα από όλο και πιο μεγάλα και βαθιά επίπεδα εκμετάλλευσης και από μια ακλόνητη αφοσίωση σε αυτή την κουλτούρα λες και είναι όχι μόνο ωφέλιμη και διαφωτιστική, αλλά ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να επιβιώσει το είδος μας. Καθώς οι απαιτήσεις αυξάνονται και γίνονται πιο περίπλοκες, το ίδιο συμβαίνει και με τις τεχνικές και τις τεχνολογίες μας. Η εκμετάλλευση δεν είναι πλέον αρκετή, επειδή πλέον δεν καταναλώνουμε μονάχα. Χρειαζόμαστε υπερεκμετάλλευση για την υπερκατανάλωση. Η αντίληψη της Προόδου εξυπηρετεί μόνο αυτό που ο Derrick Jensen περιέγραψε με απλό τρόπο ως τη διαδικασία μετατροπής του ζωντανού σε νεκρό.

Κάθε μας σχέση πλαισιώνεται από εξαναγκασμό. Στην απουσία της άγριας φύσης [wilderness], η επιθυμία μας για άμεση εμπειρία μένει ανεκπλήρωτη. Στη θέση της, η κενότητα της νεωτερικότητας: μια φυσιολογικά και οικολογικά στείρα μονοκουτλούρα υπερκατανάλωσης κάνει μια αξιολύπητη προσπάθεια, αν κάνει γενικά κάποια προσπάθεια, για να αντικαταστήσει τη δέσμευση που ζητά το είδος μας. Στερούμενος της ισορροπίας μιας βιώσιμης και φυσικής εμπειρίας, ο πολιτισμός μεταχειρίζεται τα πάντα με ακραίες μεθόδους, όπως για παράδειγμα την αναπήδηση από την υπερδιέγερση στην υποδιέγερση, από τις οποίες καμία δεν είναι ικανοποιητική ή υγιής για εμάς με κάποιον τρόπο. Αντί της αναζήτησης του περιπλανώμενου, στεκόμαστε αποχαυνωμένοι στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ (πόσες φορές δεν έχετε ακούσει κάποιον στους διαδρόμους να λέει «υπάρχουν τόσα πολλά για να διαλέξει κανείς, μακάρι να ήταν πιο εύκολο»;), ένα μέρος όπου ακόμα και οι «αυθεντικές» επιτυχίες του ποπ ραδιοφώνου αντικαθιστούνται με ήμερη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες μουσική-προζάκ [σ.τ.μ.: muzak κατά παράφραση της αγγλικής λέξης music και του φαρμάκου Prozak], όπως είναι κι η ζεστασιά και το φως του ήλιου με την απόκοσμη λάμψη των λαμπών φθορίου. Η συζήτηση γύρω από τη φωτιά έχει υποβιβαστεί σε σπάνιες και νεωτερικές περιπτώσεις, αν γίνεται ποτέ, καθώς αντικαθιστούμε τα συναισθήματα [emotions] με εικονίδια [emoticons], κι ακόμα και οι φωνές των φίλων και των οικογενειών μας μέσα από τις τηλεφωνικές γραμμές αντικαθιστούνται όλο και πιο συχνά από τους βόμβους των ειδοποιήσεων των γραπτών μηνυμάτων. Γράφτηκε κάποτε πως «η γενιά μας θα πεθάνει φωνάζοντας τις τελευταίες της λέξεις μέσα από ένα κινητό τηλέφωνο», αλλά αυτός ο κόσμος που πεθαίνει μάλλον δε θα ακούσει τις κραυγές μας. Έχει γίνει τρομακτικά πιο ρεαλιστικό το ενδεχόμενο να οδηγηθούμε στο θάνατό μας σιωπηρά, πατώντας κουμπιά και επιλέγοντας το κουμπί της αποστολής.

Είμαστε αληθινά περικυκλωμένοι/μόνοι. Τα προφίλ κοινωνική δικτύωσής μας είναι γεμάτα από πληθώρα online φίλων, αλλά η πραγματικότητα είναι πως είμαστε απομονωμένοι καθώς κλικάρουμε για να δημιουργήσουμε ψευδο-σχέσεις - δεν είναι μόνο η ποσότητα αντί της ποιότητας, είναι, όπως και όλη η εξημέρωση, η απεμπόλιση της ποιότητας της ίδιας. Περικυκλώνουμε τους εαυτούς μας με τεχνο-ανέσεις ενώ είμαστε φυλακισμένοι μέσα στο αυξανόμενα τυποποιημένο και απανθρωποιημένο σύστημα, με τις εμπειρίες μας κατά κύριο λόγο συγκεντρωμένες και ταυτόχρονα εξουθενωτικά αποκομμένες από φυσικούς και συναισθηματικούς τοίχους. Ο Fredy Perlman απεβίωσε πριν από την εξάπλωση του διαδικτύου, των κινητών τηλεφώνων και όλων αυτών που σχηματίζουν το τεχνολογικό φάντασμα πολλών πτυχών στο σημερινό πολιτισμό σήμερα, αλλά η γραφή του υπήρξε πολύ πριν από αυτές τις «προόδους», και τα λόγια του ηχούν σήμερα πιο αληθινά από ποτέ όταν έγραψε πως «ο πολιτισμός είναι ένα ανθρωπίνως άσκοπο δίκτυο αφύσικων περιορισμών». Είναι εξαιτίας της όλο και διευρυνόμενης αποκοπής μας από την πραγματικότητα και της αντίστοιχης διαχυτικότητας της βαρεμάρας και της εναλλαγής της υποδιέγερσης με την υπερδιέγερση που η μιζέρια αυτού του πολιτισμού εκτείνεται σε κάθε πτυχή της ύπαρξής μας.

Είτε μέσω βομβαρδισμού είτε μέσω στέρησης, ο τρόμος έχει αρχίσει να αναμειγνύεται σε μια οδυνηρή νωθρότητα, και αναζητούμε απεγνωσμένα παρηγοριά, ευφορία, κάτι που να μας δείξει πως είμαστε στ' αλήθεια ζωντανοί. Σε κάθε ευκαιρία, η αναζήτηση μας για σύνδεση καταλήγει σε όλο και πιο απομονωτικές και κενές δραστηριότητες - φυγές που αντικαθιστούν διεξόδους για τον τύπο της εκστατικής ενέργειας που θα 'πρεπε να δημιουργεί η ζωή, εκτρέποντας τις επιθυμίες μας και αντικαθιστώντας τες με ψευδείς δεσμεύσεις, διαμορφώνοντας τη σχέση μας με τέτοιες εμπειρίες αρχικά μέσα από τη συνήθη χρήση τοξικών ουσιών και τώρα μέσα από σχεδόν κάθε διαμεσολαβητική πτυχή του πολιτισμού.

Αυτή η υπόγεια τάση αναπτύχθηκε με την άνοδο της εξημέρωσης, βαθαίνοντας και δυναμώνοντας με την έναρξη της περιεχόμενης απελπισίας των πρώτων πόλεων. Όπως παρατήρησε τόσο έντονα ο David T. Courtwright στο βιβλίο του «Forces of Habit: Drugs and the Making of the Modern World»:
«Οι άνθρωποι εξελίχθηκαν ως κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες σε περιπλανώμενες ομάδες. Μετά τη Νεολιθική Επανάσταση, οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν ως χωρικοί σε συνωστισμένες, καταπιεστικές, και μαστιζώμενες από ασθένειες κοινωνίες. Η μιζέρια και η μεγάλη φτώχεια που μάστιζε το 90 τοις εκατό της ανθρωπότητας στις αρχές της σύγχρονης εποχής αρκούν για να εξηγήσουν το λόγο που ο καπνός και άλλα καινοφανή ναρκωτικά έγιναν αντικείμενα μαζικής κατανάλωσης. Ήταν απρόσμενα όπλα ενάντια στην ανθρώπινη κατάσταση, νεοευρεθέντα εργαλεία φυγής από την σκληρή φυλακή της καθημερινής ύπαρξης.»
Αυτοί που κάποτε ήταν ελεύθεροι δεν ήταν πλέον. Παγιδευμένοι, αυτοί που τώρα ήταν τσακισμένοι βρίσκονταν κάτω από ένα συνεχές μπαράζ φόβου - του έντονου εξαναγκασμού από τον Μεγάλο Άνθρωπο, την αβεβαιότητα της αρχικής γεωργικής παραγωγής τροφίμων, ακόμα και το νερό που κάποτε ήταν έμπιστο για να επιβιώσουν τώρα ήταν μολυσμένο, δηλητηριασμένο. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός πως η χρήση τοξικών ουσιών μετεξελίχθηκε ραγδαία σε συγκεκριμένους εμβολιασμούς [inoculation]. Στην πραγματικότητα, ο εμβολιασμός ήταν αυτό που παρείχε συχνά μια τοξική ουσία, όπως ανέφερε και ο Bert L. Vallee στο άρθρο του «Alcohol in the Western World: A History», δημοσιευμένο τον Ιούνιο του 1998 στο Scientific American:
«Όσον αφορά τα μολυσμένα αποθέματα νερού, η αιθυλική αλκοόλη πρέπει να αποτέλεσε πράγματι το μάννα εξ ουρανού για τον εκκολαπτόμενο δυτικό πολιτισμό. Η μπύρα και το κρασί δεν περιείχαν παθογόνες ουσίες. Και η αντισηπτική δύναμη του αλκοόλ, καθώς και η φυσική oξύτητα του κρασιού και της μπύρας, σκότωνε πολλούς παθογόνους μικροοργανισμούς όταν τα αλκοολούχα ποτά διαλύονταν στα βρώμικα αποθέματα νερού.»
Καθώς ο πολιτισμός επεκτάθηκε και έγινε πολυπλοκότερος, το ίδιο συνέβη και με τη σύνδεση του με τις τοξικές ουσίες και την εξάρτησή μας από αυτές. Ο ερχομός της βιομηχανικής εποχής εξυπηρέτησε μόνο την αύξηση των απαιτήσεων για ακρίβεια και επικαιρότητα που κατέβαλε εκείνους τους εργάτες που ήταν δεμένοι (κάποιες φορές κυριολεκτικά) στις μηχανές της παραγωγής. Λαμβάνοντας υπ' όψη τα συνεχώς αυξανόμενα επίπεδα αλκοολισμού ανάμεσα στους εργάτες των αρχών του 19ου αιώνα, ο Zerzan σημειώνει πως αυτή η εξάρτηση «ήταν μια προφανής καταγραφή της πίεσης και της αποξένωσης, της ανικανότητας να αντέξουν το βάρος της καθημερινής ζωής». Είτε είναι κοινωνικός έλεγχος είτε επιβίωση, η σχέση αυτή ήταν εκεί. Η εξημέρωση και η χρήση τοξικών ουσιών έγιναν αδιαχώριστες, ενισχύοντας η μία την άλλη - ένας φαύλος κύκλος που τόσο κατάλληλα δείχνει τις λειτουργίες και των δύο.

«Το αλκοόλ υπάρχει από την αρχή του πολιτισμού. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι αγαπούσαν το αλκοόλ τόσο πολύ που ξέχασαν τους νομαδικούς τρόπους τους και αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα, ώστε να μπορούν να καλλιεργούν τα δημητριακά που χρειάζονται για να φτιάξουν μπύρα. Απλά σκεφτείτε: αν δεν υπήρχε το αλκοόλ, θα περιπλανιόμασταν ακόμα μέσα στο σκοτάδι κάθε νύχτα.»

- Drinkfocus.com, μια ιστοσελίδα της οποίας «ο στόχος είναι να εμψυχώσει τους καταναλωτές μέσω της παροχής πληροφοριών που μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη έγκυρων συζητήσεων».

Η ναρκοκουλτούρα ορίζεται ως «ένα σύνολο θεσμών, συμπεριφορών, και νοοτροπιών γύρω από την κατανάλωση ναρκωτικών και αλκοόλ» από τον συγγραφέα του κειμένου «Towards a Less Fucked Up World: Sobriety and Anarchist Struggle». Για να είμαστε ξεκάθαροι, η ναρκοκουλτούρα δεν είναι το ίδιο με την ίδια την χρήση ναρκωτικών [intoxication]. Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, πολλοί προϊστορικοί (ή μήπως είναι προ-υστερικοί;) τροφοσυλλέκτες άνθρωποι έχουν, και οι σύγχρονοι απόγονοί τους συνεχίζουν να έχουν, γνώσεις για τα τοξικά φυτά και τις τοξικές ουσίες. Η διαφορά ανάμεσα σε μια ατομική εμπειρία και την οικειότητά μας είναι ακριβώς αυτή: αυτό που για ένα αρχέγονο άτομο αποτελεί μια εξατομικευμένη, υπό όρους στιγμή για ένα πολιτισμένο είναι εξαναγκασμός. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τον όρο ναρκοκουλτούρα για να διευρύνω και να επεκτείνω αυτή την έννοια για να συμπεριλάβω και άλλες ψυχοδραστικές ουσίες, τα φαρμακευτικά σκευάσματα που προωθούνται από πνευματικές και άλλες συμβατικής υγείας βιομηχανίες, την προαναφερθείσα εξάρτηση από την τεχνολογική διαμεσολάβηση, και στην ουσία όλη την εξημερωμένη ύπαρξη.

Στο βιβλίο «My Name is Chellis and I’m in Recovery From Western Civilization», η Chellis Glendinning γράφει πως «σαν αποτέλεσμα του τραύματος, η εξάρτηση είναι μια προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε τον πόνο που βρίσκεται στην καρδιά της τραυματικής εμπειρίας». Κάπου αλλού αναφέρει τον Morris Berman όταν αυτός προσέγγισε βαθύτερα τον πυρήνα του ζητήματος:
«Η εξάρτηση, είτε με τη μια μορφή της είτε με την άλλη, χαρακτηρίζει κάθε πτυχή της βιομηχανικής κοινωνίας... Η εξάρτηση από το αλκοόλ (το φαγητό, τα ναρκωτικά, το κάπνισμα...) δε διαφέρει επίσημα από την εξάρτηση από το κύρος, την καριέρα, την επιρροή του κόσμου, τον πλούτο, την ανάγκη για κατασκευή πιο έξυπνων βομβών, ή την ανάγκη για άσκηση ελέγχου πάνω σε όλα.»
Η Glendinning ήταν η πρώτη που αναγνώρισε όχι μόνο το τραύμα από τον πολιτισμό και τη σχέση του με την ουσιαστική εξάρτηση, αλλά ακόμα και τις ομοιότητες ανάμεσα στο πως η εξαρτησιογόνος συμπεριφορά και ο πολιτισμός ορθολογικοποιούνται. Αναγνώρισε τα κύρια χαρακτηριστικά της εξάρτησης ως «έναν ανεξέλεγκτο, συχνά άσκοπο, εξαναγκασμό για να καλύψει την χαμένη αίσθηση του να ανήκεις κάπου, της ακεραιότητας και της επικοινωνίας», η οποία «θωρακίζεται από την επίγνωσή της μέσω της άρνησης: με προσποιήσεις πως όλα είναι κανονικά, χωρίς την παραδοχή του πόνου και του πόσο ευάλωτοι είμαστε», ακολουθούμενη από «μια έλξη για συνεχή τραυματισμό». Ας εξετάσουμε αυτές τις έννοιες τώρα.

Ένας ανεξέλεγκτος, συχνά άσκοπος, εξαναγκασμός:

Ολόκληρος ο φυσικός κόσμος φρίττει κάτω από το φορτίο που έχει δημιουργήσει η κουλτούρα μας. Ολόκληρος ο τρόπος ζωής μας -από την απόκτηση φαγητού μέχρι τις κοινωνικές μας δομές- έχει απαιτήσει περισσότερα από τον φυσικό κόσμο απ' όσα μπορεί αυτός να παρέχει. Σε κάθε απόρριψη των απαιτήσεών μας, εμείς έχουμε επιβάλλει τη θέλησή μας πάνω στον πλανήτη. Έχουμε ερημοποιήσει τις πάλαι ποτέ όμορφες άγριες κοιλάδες για την καλλιέργεια των τροφίμων μας: σιτάρι, ρύζι, σόγια, καλαμπόκι, και τα λοιπά. Έχουμε βυθίσει τα τρυπάνια μας φαθιά στη γη για να βγάλουμε το μαύρο αίμα της, και την έχουμε σχεδόν απομυζήσει ώστε να συνεχίσουν οι καθημερινές μας δραστηριότητες. Έχουμε απονεκρώσει τους ωκεανούς, έχοντας εξαφανίσει σχεδόν όλα τα μεγάλα θαλάσσια θηλαστικά. Έχουμε τινάξει τις κορυφές βουνών. Σκοτώνουμε δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων ζώων της ξηράς στις βιομηχανικές φάρμες και στα σφαγεία. Έχουμε χτίσει φράγματα στα μεγαλύτερα ποτάμια για ακόμα περισσότερη ενέργεια. Περισσότερο φαγητό, περισσότερη ενέργεια... συνεχώς εξάγουμε από τη γη σε εξωφρενικά εκμεταλλευτικά επίπεδα ώστε ο πολιτισμός μας, αυτός που θεωρούμε πως μας παρέχει άνεση, να επιβιώσει. Σε αντάλλαγμα, έχουμε σπείρει το λιμό, τη φτώχεια, την αρρώστια και κάθε δυνατή όψη της καταστροφής που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε - και αυτές που δε θα σκεφτόμασταν ποτέ. Δημιουργήσαμε ακόμα και όπλα που σε λίγες στιγμές μπορούν να διαγράψουν δισεκατομμύρια χρόνια της πλανητικής ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω καμένη έρημο ως τη μοναδική μας κληρονομιά: ένας φαύλος κύκλος αρπακτικής κατανάλωσης και ακατανόητης βεβήλωσης.

Η άρνηση:

«Δε μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω.»
«Υπήρχε πολύ πριν από εμάς.»
«Δε μπορούμε να νικήσουμε κάτι τόσο μεγάλο.»
«Είναι πολύ αργά. Δεν υπάρχει κάτι που να μπορούμε να κάνουμε τώρα.»
«Μπορούμε να αλλάξουμε τα αρνητικά του και να κρατήσουμε τα θετικά του.»
«Από πού θα ξεκινούσαμε αν θέλαμε να σταματήσουμε;»
«Θα βρούμε ένα νέο τρόπο να κάνουμε τα πράγματα να δουλέψουν χωρίς να το καταστρέψουμε.»
«Είσαι πεσιμιστής.»
«Εσύ ζεις σε έναν φανταστικό κόσμο.»
«Δεν είναι δικό μου το πρόβλημα. Δεν είναι δικό μας το πρόβλημα.»
«Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.»

...Υπάρχει καμιά αμφιβολία για το βάθος της αρνησής μας να αποδεχτούμε την πραγματικότητα της κατάστασής μας;

Η έλξη προς τον επαναλαμβανόμενο τραυματισμό:

Η νήσος του Πάσχα. Η Μεσοποταμία. Οι Μάγια. Η Ρώμη. Οι Ανασάζι.

Η σφαγή του Waterloo Creek. Η σφαγή του Wounded Knee. Η Μεγάλη Κάθαρση. Το Ολοκαύτωμα. Η σφαγή του My Lai. Η γενοκτονία στο Darfur.

Ο αμερικάνικος βίσωνας. Η βόρεια πιτσιλωτή κουκουβάγια. Η τίγρη του Μπαλί. Η μεξικάνικη αρκούδα γκρίζλι. Το περιστέρι-επιβάτης.

Η μια στιγμή μετά την άλλη. Η μια αποτυχία μετά την άλλη. Ξανά και ξανά. Για πάντα μέχρι τη λήθη.


Ο πολιτισμός είναι η κουλτούρα του αδιάκοπου τραυματισμού, με τους κατοίκους του να είναι αβοήθητοι εξαρτημένοι και να ψάχνουν καταφύγιο από την ανυπόφορη δυστυχία.

Όχι πως η αναζήτησή μας για αναστολή της καταδίκης μας, ανεξάρτητα από το πόσο τεχνητή είναι, είναι καταδικασταία, όπως οι ιδεολογίες της εγκράτειας και της απαγόρευσης θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε (η δηλητηρίασή τους αποτελεί ηθικό απολυταρχισμό). Αλλά, μια τέτοια αναζήτηση αναμένεται μόνο από ένα πλάσμα υπό στέρηση και αποκομμένο. Ο Erich Fromm έγραψε στο «Escape From Freedom» ότι «το να νιώθεις εντελώς μόνος και απομονωμένος οδηγεί στην πνευματική διάλυση ακριβώς όπως και η φυσική ασιτία οδηγεί στον θάνατο». Όλα τα ζώα έχουν ανάγκη τη συντροφιά και χωρίς αυτή η ανάγκη για ηρεμία γρήγορα επέρχεται με την ελπίδα της επιβίωσης. Ο Courtwright καταδεικνύει πάλι τον εγκλεισμό της εξημερωμένης ζωής όταν γράφει πως «τα είδη ψάχνουν και καταναλώνουν τοξικές ουσίες στην άγρια φύση, αλλά το κάνουν περισσότερο και πιο καταναγκαστικά υπό συνθήκες αιχμαλωσίας». Κανείς μπορεί να το διαπιστώσει αυτό από τις τρομακτικές εμπειρίες εκείνων που 'ναι κλεισμένοι σε κλουβιά, από τα εργαστήρια ζωοτομίας μέχρι τους ψυχιατρικούς θαλάμους και από τα σχολεία μέχρι τις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Πολλοί από τους κυριολεκτικά όμηρους αυτής της κουλτούρας πεθαίνουν, είτε φυσικά, είτε πνευματικά, είτε συναισθηματικά, πριν οι δεσμοφύλακές τους προλάβουν να διαχειριστούν όλα τα απαραίτητα τεστ/διαγνώσεις/βαθμίδες/ποινές - συχνά από την αδυσώπητη μιζέρια τους. Για να το θέσω απλά, η ζωή είναι αδύνατη χωρίς διέγερση. Βιολογικά, οι άνθρωποι (και επίσης, πολλά άλλα όντα) απλά δεν επιβιώνουν κάτω από τέτοιες συνθήκες - με άλλα λόγια, ακόμα και με την δική του επιστημονική συλλογιστική, είμαστε σε αντίθεση με τον πολιτισμό.

Η συμμετοχή μας σε αυτόν τον πολιτισμό μας οδηγεί πλήρως στην τρέλα. Βλέπουμε την παθολογία να εμφανίζεται παντού γύρω μας - οι ειδήσεις για ανθρώπους που «εκρήγνυνται» έχουν γίνει από μεμονωμένα τρομακτικά περιστατικά τρομακτικά συχνά περιστατικά. Τα ποσοστά του αυτισμού και της σχιζοφρένειας, ανάμεσα σε άλλες ψυχικές ασθένειες, αυξάνονται με επικίνδυνους ρυθμούς - οι άνθρωποι γυρίζουν στον εαυτό τους, κάνουν τον εαυτό τους κομμάτια, ανίκανοι να αντέξουν το μπαράζ της καθημερινής ζωής. Ίσως αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι τόσο άρρωστοι όσο πιο προσγειωμένοι στην πραγματικότητα από εμάς τους υπόλοιπους: ίσως εμείς οι υπόλοιποι που έχουμε καταφέρει κάπως να διαχωρίσουμε τους εαυτούς μας είμαστε άρρωστοι. Ίσως η πραγματική αρρώστια δεν προκαλεί αυτόματα κάποια αντίδραση με σύγχυση ή πανικό ή αποθάρρυνση όταν έρχεται αντιμέτωπη με τον πολιτισμό.

Η ναρκοκουλτούρα παρέχει το αναγκαίο πλαίσιο για συμφιλίωση και ειρήνευση, για να μας αποδυναμώσει περισσότερο, για να μας τσακίσει ευκολότερα. Υπό την γοητεία της, εμείς διαιωνίζουμε τον κύκλο της υπακοής και της καταστροφής. Γι' αυτό αποκαλείται και εξάρτηση.

Και γι' αυτό πρέπει να αντισταθούμε στις υποσχέσεις της ναρκοκουλτούρας για ηρεμία μέσα στο χείμαρρο της πολιτισμένης μιζέριας. Κάποιοι μπορεί να αναφέρουν, όπως ισχυρίστηκε και ο Courtwright, ότι «η χρήση ναρκωτικών για να αντέξουμε την κουραστική και εξαλειπτική μιζέρια είναι κατά πολλούς τρόπους ένα υποπροϊόν του ίδιου του πολιτισμού», αλλά φαίνεται όλο και περισσότερο πιθανό η ναρκοκουλτούρα να μην είναι μια απρόσμενη συνέπεια, αλλά αντίθετα ένα αναπόσπαστο και ζωτικό κομμάτι της εξημερωτικής διαδικασίας. Χωρίς τον πολιτισμό η ναρκοκουλτούρα δε θα υπήρχε, αλλά το ίδιο σημαντικά και χωρίς τη ναρκοκουλτούρα δε θα μπορούσε να υπάρχει πολιτισμός. Η ανακούφιση από την εξημέρωση μέσω του πολιτισμού ήταν πάντα η μυθολογία που κληροδοτούταν σε εκείνους που σε άλλες περιπτώσεις θα αντιστέκονταν. Η διόρθωση, όποια κι αν είναι αυτή, ήταν πάντα πολύ κοντά, ζητώντας ακόμα μια πράξη υποταγής από εμάς.

«Το να είσαι εξαρτημένος σημαίνει να είσαι σκλάβος. Η ηρωίνη παύει να υπηρετεί τον εξαρτημένο, και ο εξαρτημένος αρχίζει να υπηρετεί την ηρωίνη. Μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον πολιτισμό: δε μας υπηρετεί, αλλά αντίθετα εμείς τον υπηρετούμε. Υπάρχει κάτι απελπιστικά λάθος σ' αυτό.»

- Derrick Jensen

Με τον ίδιο τρόπο που το περιβαλλοντικό κίνημα δε θα σώσει ποτέ κανένα οικοσύστημα, με τον ίδιο τρόπο που το εργατικό κίνημα ποτέ δε θα καταργήσει τη δουλειά, μια κουλτούρα λανθασμένης και/ή αποκομμένης ευχαρίστησης ποτέ δε θα επιφέρει κάποια συμμετοχική εμπειρία. Ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δε θα υπάρξει βάλσαμο στο Gilead, για να δανειστώ τη φράση από τη δυική μυθική παράδοση. Δυστυχώς, το οχυρό της εξάρτησης υπήρχε πολύ πριν ξεκινήσει ο αγώνας μας ενάντιά του, και δεν προκαλεί έκπληξη που οι αναρχικές κοινότητες υποφέρουν τόσο όσο και οι άλλοι από τις παγίδες της ναρκοκουλτούρας, πέρα από τις άλλες ανεπιθύμητες πτυχές του πολιτισμού. Αυτό που προκαλεί έκπληξη, παρ' όλ' αυτά, είναι η έλλειψη (και σε μερικές περιπτώσεις η κατάργηση) διαλόγου γύρω από το ζήτημα, συγκεκριμένα μέσα από το πλαίσιο της αντίστασης στον πολιτισμό και στην υπέρβαση της εξημέρωσης. Όπως έδειξε η Glendinning, η άρνηση είναι κεντρικό κομμάτι της παθολογίας της εξάρτησης. Μέχρι να κατανοήσουμε το μεγάλο ελάτωμμα των πράξεών μας η αντίστασή μας θα πάσχει από τη διαιώνιση της ναρκοκουλτούρας, η εναντίωσή μας θα συνεχίσει να παραπαίει, προχωρώντας μεθυσμένη προς την άθλια αποτυχία, προς την πραγματοποίηση της εξημέρωσης και του πολιτισμού: την εξάλειψη.

Όπως συμβαίνει και με τόσα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκείνοι που ελπίζουν να κατανικήσουν και να επιζήσουν από τον πολιτισμό, αυτή η διαδικασία δεν θα είναι εύκολη, και δεν ισχυρίζομαι πως έχω όλες ή έστω κάποιες από τις απαντήσεις γι' αυτό το πρόβλημα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η ζημιά που έχει προκληθεί από αυτόν τον πολιτισμό είναι βαθιά και εκδηλώνεται ευρέως, και η επιστροφή στο άγριο [rewilding] του πλανήτη και των εαυτών μας πρέπει να είναι τόσο βαθιά όσο και η λεηλασία από τον πολιτισμό. Οι ελπίδες μας για μια ζωή που θα βρίσκεται και θα σχετίζεται με πραγματικές εμπειρίες εναπόκεινται στην επίθεση ενάντια στην ολότητα του πολιτισμού και σε τίποτα λιγότερο. Ο μόνος τρόπος για να πετύχουμε την ολική απελευθέρωση από αυτή την κουλτούρα είναι καταστρέφοντας κάθε ίχνος από τις μοχθηρές ρίζες της εξημέρωσης μέσα στις κοινότητές μας και στους εαυτούς μας. Οι αναρχικοί έχουν ως στόχο τον αγώνα ενάντια στον κόσμο που δημιουργεί τέτοια αθλιότητα, ενώ προσπαθούν, χτίζουν και συντηρούν κοινότητες ελεύθερες από την ασφυκτική θλίψη που είναι απαραίτητη στον πολιτισμό για να συνεχίσει να υπάρχει και στην οποία μας εθίζει η ναρκοκουλτούρα. Για να βάλουμε ένα τέλος στην καταπίεση όλων των ειδών, πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με κάθε δυνατό τρόπο και πρέπει επίσης να είμαστε πρόθυμοι να εξετάσουμε κριτικά, να μιλήσουμε ανοιχτά και να παλέψουμε σθεναρά ενάντια σε ένα τέτοιο ευρύ παράγοντα καταπίεσης, ψάχνοντας ταυτόχρονα για θεραπεία, δουλεύοντας για να αλληλοστηριχθούμε κατά την ανάρρωσή μας.

Ένας αναρχικός κόσμος είναι ένας κόσμος απελευθερωτικής πραγματικότητας, καθημερινής ασχολίας και συνεχούς διέγερσης, με ανταμειπτικές εμπειρίες και αληθινές σχέσεις - ένας κόσμος χωρίς εξημέρωση ή πολιτισμό, χωρίς αυτό το πλέγμα ανίας, κατάθλιψης, υπακοής και μιζέριας.

- D. L. Lobos, Αύγουστος του 2008.

, , • 0 σχόλια edit post