Η Εξέγερση των Αγρίων: Πρωτόγονες Εξεγέρσεις Εναντίον του Πολιτισμού

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από τον Kevin Tucker, και δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο περιοδικό Green Anarchy #14, και πραγματεύεται τις εξεγέρσεις των πρωτόγονων και την επανάσταση εναντίον του πολιτισμού, επικεντρώνοντας σε δύο ιστορικές αντιστάσεις.
Η μετάφραση και η επιμέλεια έγινε από εμάς.
Πηγή πρωτότυπου: The Anarchist Library

, , , , , , • 0 σχόλια edit post

Χτύπα εκεί που πονάει - Ted Kaczynski

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από τον Ted Kaczynski ο οποίος είναι και γνωστός ως 'Unabomber', λόγω των διάσημων επιστολών-βομβών που έστειλε από το 1978 ως και το 1995 όταν και τον συνέλαβε το FBI στην ξύλινη καμπίνα του στο απομακρυσμένο από τις πόλεις δάσος στο Lincoln, Montana. Ο Ted βρίσκεται στην φυλακή με ισόβια καταδίκη. Είναι το πρώτο κείμενο του που μεταφράζουμε στα ελληνικά για το Ferae Naturae, ενώ υπάρχει στην σκέψη μας να μεταφράσουμε και το περίφημο μανιφέστο του με τίτλο "Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της", στο οποίο ο Ted έχει μαζεμένες όλες τις απόψεις του για τον πολιτισμό και την καταστροφή του. Στο συγκεκριμένο κείμενο, "Χτύπα εκεί που πονάει", ο Kaczynski αναφέρεται εκτενέστερα στον τρόπο επίθεσης εναντίον του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος σαν ολότητα. Αν και έχουμε αρκετές διαφωνίες σε κάποιες από τις απόψεις που εκθέτει ο συγγραφέας στο κείμενο, πιστεύουμε στην κριτική σκέψη τόσο την δική μας όσο και αυτών που θα διαβάσουν το κείμενο. Το σημαντικό είναι να αναπαράγονται απόψεις που μπορούν να φέρουν φρέσκες ιδέες και νέες προοπτικές στις σκεπτόμενες ατομικότητες. Επίσης είμαστε παραπάνω από σίγουροι ότι κάθε φορά που μιλάει για νόμιμα μέσα δράσης φυσικά και κρύβει μια ειρωνεία και μια καυστικότητα, καθώς και επίσης το κάνει για να μπορέσει να δημοσιεύσει το κείμενο μέσα από την φυλακή. Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Green Anarchy #8, την Άνοιξη του 2002.
Πηγή πρωτότυπου: The Anarchist Library

Ted Kaczynski
'Χτύπα εκεί που πονάει'

1 . Ο Σκοπός Αυτού Του Άρθρου

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να αναδείξει μια πολύ απλή αρχή της ανθρώπινης σύγκρουσης, μια αρχή που οι αντίπαλοι του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος φαίνεται να την παραβλέπουν. Η αρχή αυτή είναι πως σε οποιασδήποτε μορφής σύγκρουσης, αν θέλεις να νικήσεις, πρέπει να χτυπήσεις τον αντίπαλο σου εκεί που πονάει.

Πρέπει να εξηγήσω πως όταν μιλάω για το «χτύπα εκεί που πονάει» δεν αναφέρομαι αναγκαστικά σε φυσικά χτυπήματα ή σε κάποια άλλη μορφή φυσικής βίας. Για παράδειγμα, σε μια προφορική συζήτηση, «χτύπα εκεί που πονάει» θα σήμαινε να χρησιμοποιήσεις τα επιχειρήματα με τα οποία η θέση του αντιπάλου σου να είναι πιο ευάλωτη. Σε κάποιες προεδρικές εκλογές, «χτύπα εκεί που πονάει» θα σήμαινε να κερδίσεις απ’ τον αντίπαλο σου τις πολιτείες που έχουν τις περισσότερες εκλεκτορικές ψήφους. Όμως, για τη συζήτηση αυτής της αρχής θα χρησιμοποιήσω την αναλογία της φυσικής σύγκρουσης, επειδή είναι ζωηρή και ξεκάθαρη.

Αν κάποιος άντρας σε γρονθοκοπήσει, δεν μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου χτυπώντας τον στην γροθιά του, γιατί δεν μπορείς να τον πονέσεις με αυτόν τον τρόπο. Για να κερδίσεις την μάχη, πρέπει να τον χτυπήσεις εκεί που πονάει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεπεράσεις την γροθιά και να τον χτυπήσεις στα ευάλωτα σημεία του σώματος του.

Ας υποθέσουμε ότι μια μπουλντόζα που ανήκει σε μια υλοτομική εταιρία καταστρέφει το δάσος κοντά στο σπίτι σου και θέλεις να το σταματήσεις. Η λεπίδα της μπουλντόζας είναι αυτή που σκίζει την Γη και ξεριζώνει τα δέντρα, αλλά θα ήταν ένα χάσιμο χρόνου να διαλύσεις την λεπίδα με μια βαριοπούλα. Αν ξοδέψεις μια μέρα δουλεύοντας σκληρά και πολλή ώρα στο να καταστρέψεις την λεπίδα με την βαριοπούλα, ίσως επιτύχεις το να την ζημιώσεις αρκετά ώστε να γίνει άχρηστη. Αλλά, σε σύγκριση με την υπόλοιπη μπουλντόζα, η λεπίδα είναι σχετικά φθηνή και εύκολη για αντικατάσταση. Η λεπίδα είναι μόνο η ‘γροθιά’ με την οποία η μπουλντόζα χτυπά την Γη. Για να νικήσεις την μηχανή πρέπει να ξεπεράσεις την ‘γροθιά’ και να επιτεθείς στα ζωτικά σημεία της μπουλντόζας. Ο κινητήρας, για παράδειγμα, μπορεί να καταστραφεί με πολύ μικρή δαπάνη χρόνου και προσπάθειας με μέσα αρκετά γνωστά σε πολλούς ριζοσπάστες.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσω πως δεν συνιστώ σε κανέναν ότι πρέπει να προκαλέσει ζημιά σε μπουλντόζα (εκτός αν είναι δικής του ιδιοκτησίας). Ούτε πρέπει το οτιδήποτε σε αυτό το άρθρο να παρερμηνευτεί ως πρόταση για οποιασδήποτε μορφής παράνομης δραστηριότητας. Είμαι ένας φυλακισμένος, και αν ενθάρρυνα παράνομη δραστηριότητα, δεν θα επιτρεπόταν σε αυτό το άρθρο να βγει από τα σύνορα της φυλακής. Χρησιμοποιώ την αναλογία της μπουλντόζας μόνο επειδή είναι ξεκάθαρη και ζωηρή και θα εκτιμηθεί από τους ριζοσπάστες.

2 . Ο Στόχος Είναι Η Τεχνολογία

Είναι ευρέως αναγνωρισμένο πως «η βασική μεταβλητή που καθορίζει την σύγχρονη ιστορική διαδικασία παρέχεται από την τεχνολογική ανάπτυξη» (Celso Furtado). Η τεχνολογία, πάνω από όλα, είναι υπεύθυνη για την παρούσα κατάσταση του κόσμου και θα ελέγχει την μέλλουσα ανάπτυξη του. Έτσι, η ‘μπουλντόζα’ που πρέπει να καταστρέψουμε είναι η μοντέρνα τεχνολογία αυτή καθ’ αυτή. Πολλοί ριζοσπάστες το γνωρίζουν αυτό, και ως εκ τούτου στόχος τους είναι να εκμηδενίσουν ολόκληρο το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα. Αλλά δυστυχώς έχουν δώσει πολύ λίγη προσοχή στην ανάγκη να χτυπήσουν το σύστημα εκεί που πονάει.

Το σπάσιμο ενός McDonalds ή ενός Starbucks είναι μάταιο. Όχι ότι δίνω δεκάρα για τα McDonalds ή τα Starbucks. Δεν με νοιάζει αν κάποια τα σπάσει ή όχι. Αλλά αυτό δεν είναι μια επαναστατική δραστηριότητα. Ακόμα και αν κάθε αλυσίδα fast – food στον κόσμο αφανιστεί, το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα θα υπέφερε μόνο μια ελάχιστη βλάβη ως αποτέλεσμα, αφού θα μπορούσε εύκολα να επιβιώσει χωρίς τις αλυσίδες των fast – food. Όταν επιτίθεσαι στα McDonalds ή στα Starbucks, δεν χτυπάς εκεί που πονάει.

Μερικούς μήνες πριν έλαβα ένα γράμμα από έναν νέο άντρα από την Δανία, ο οποίος πίστευε πως το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα πρέπει να αφανιστεί, και όπως το τοποθετεί ο ίδιος, «Τι θα συμβεί αν συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο; » Προφανώς, ωστόσο, η μορφή της ‘επαναστατικής’ δράσης του ήταν οι επιδρομές σε φάρμες παραγωγής γούνας. Σαν μέσο της αποδυνάμωσης του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος, αυτή η δραστηριότητα είναι εντελώς άχρηστη. Ακόμα και αν οι απελευθερωτές των ζώων καταφέρουν να εξαλείψουν την βιομηχανία της γούνας εντελώς, δεν θα έκαναν καμία ζημιά στο σύστημα, επειδή το σύστημα μπορεί να συνεχίσει πολύ καλά και χωρίς τις γούνες.

Συμφωνώ πως η κράτηση άγριων ζώων σε κλουβιά είναι ανυπόφορη, και πως το να βάζεις ένα τέλος σε τέτοιες πρακτικές είναι ένας ευγενής σκοπός. Αλλά υπάρχουν και πολλοί ακόμη ευγενείς σκοποί, όπως η πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων, η παροχή στέγης για τους άστεγους, η ανακύκλωση, ή το να βοηθάς τους γέρους να περνάνε τον δρόμο. Αλλά κανείς δεν είναι αρκετά χαζός να τους παρερμηνεύσει για επαναστατικές δράσεις, ή να φανταστεί ότι κάνουν το οτιδήποτε για να εξασθενίσουν το σύστημα.

3 . Η Βιομηχανία Ξυλείας Είναι Ένα Δευτερεύον Ζήτημα

Για να πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα, κανένας δεν πιστεύει στο ορθό μυαλό του πως τίποτα σαν την αληθινή άγρια φύση δεν μπορεί να επιβιώσει για πολύ αν το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα συνεχίζει να υφίσταται. Πολλοί περιβαλλοντικοί ριζοσπάστες συμφωνούν πως αυτή είναι η κατάσταση και ελπίζουν στην κατάρρευση του συστήματος. Αλλά στην πρακτική το μόνο που κάνουν είναι να επιτίθενται στην βιομηχανία ξυλείας.

Δεν έχω βέβαια καμία αντίρρηση με την επίθεση τους στην βιομηχανία ξυλείας. Στην πραγματικότητα, είναι ένα θέμα που το έχω μέσα στην καρδιά μου, και είμαι ευχαριστημένος με οποιεσδήποτε επιτυχίες που μπορεί να έχουν οι ριζοσπάστες εναντίον της. Επιπροσθέτως, για λόγους που πρέπει να εξηγήσω εδώ, πιστεύω πως η εναντίωση στην βιομηχανία ξυλείας πρέπει να είναι μια συνιστώσα των προσπαθειών για την ανατροπή του συστήματος.

Αλλά, από μόνο του, η επίθεση στην βιομηχανία ξυλείας δεν είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος δράσης ενάντια στο σύστημα, γιατί ακόμα και στην απίθανη περίπτωση της επιτυχίας των ριζοσπαστών να σταματήσουν την υλοτομία σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν θα έριχνε το σύστημα. Και δεν θα έσωζε μόνιμα την άγρια φύση. Αργά ή γρήγορα το πολιτικό κλίμα θα άλλαζε και η υλοτομία θα συνεχιζόταν. Ακόμα και αν η υλοτομία δεν συνεχιζόταν ποτέ, θα υπήρχαν άλλοι τρόποι μέσω των οποίων η άγρια φύση θα καταστρεφόταν, ή αν δεν καταστρεφόταν τότε θα εξημερωνόταν και θα κυριαρχούνταν. Τα ορυχεία και η εξερεύνηση ορυκτών, η τοξική βροχή, οι αλλαγές των κλιμάτων, και ο αφανισμός των ειδών καταστρέφουν την άγρια φύση – η άγρια φύση εξημερώνεται και κυριαρχείται μέσω της αναδημιουργίας, της επιστημονικής μελέτης, και της διαχείρισης των πόρων, συμπεριλαμβανομένου μεταξύ άλλων πραγμάτων της ηλεκτρονικής ανίχνευσης των ζώων, της αποθήκευσης ρευμάτων με εκκολαπτήριο ιχθύων, και μέσω της φύτευσης γενετικά-μηχανικών δέντρων.

Η άγρια φύση μπορεί να σωθεί μόνιμα μόνο εκμηδενίζοντας το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα, και δεν μπορείς να εκμηδενίσεις το σύστημα επιτιθέμενος στην βιομηχανία ξυλείας. Το σύστημα θα επιβίωνε εύκολα από τον θάνατο της βιομηχανίας ξυλείας επειδή τα προϊόντα ξύλου, αν και πολύ χρήσιμα για το σύστημα, μπορούν να αναπληρωθούν από άλλα υλικά αν χρειαστεί.

Συνεπώς, όταν επιτίθεσαι στην βιομηχανία ξυλείας, δεν χτυπάς το σύστημα εκεί που πονάει. Η βιομηχανία ξυλείας είναι μόνο η ‘γροθιά’ (ή μια από τις γροθιές) με την οποία το σύστημα καταστρέφει την άγρια φύση, και, όπως σε μία μάχη με γροθιές, δεν μπορείς να νικήσεις χτυπώντας στην γροθιά. Πρέπει να ξεπεράσεις την γροθιά και να χτυπήσεις στα πιο ευαίσθητα και σημαντικά όργανα του συστήματος. Με νόμιμα μέσα, φυσικά, όπως οι ειρηνικές διαμαρτυρίες.

4 . Γιατί Το Σύστημα Είναι Ανθεκτικό

Το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα είναι κατ’ εξαίρεση ανθεκτικό εξ’ αιτίας της αποκαλούμενης ‘δημοκρατικής’ δομής και τις προκύπτουσας ευελιξίας της. Επειδή τα δικτατορικά συστήματα τείνουν να είναι άκαμπτα, οι κοινωνικές εντάσεις και η αντίσταση μπορούν να χτιστούν και να φτάσουν στο επίπεδο που να ζημιώσουν και να αποδυναμώσουν το σύστημα και μπορεί να οδηγήσουν σε επανάσταση. Αλλά σε ένα ‘δημοκρατικό’ σύστημα, όταν οι κοινωνικές εντάσεις και η αντίσταση εξελίσσονται επικίνδυνα, το σύστημα υποχωρεί αρκετά, συμβιβάζεται αρκετά, ώστε να φέρει τις εντάσεις σε ένα ασφαλές επίπεδο.

Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960 οι άνθρωποι για πρώτη φορά γνώρισαν πως η περιβαλλοντική μόλυνση ήταν ένα σοβαρό θέμα, και περισσότερο τότε γιατί η ορατή και αισθητή για την όσφρηση βρώμα στον αέρα πάνω από τις μεγάλες μας πόλεις ξεκινούσε να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν φυσικά άβολα. Αρκετές διαμαρτυρίες έγιναν ώστε μια Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος καθιερώθηκε και άλλα μέτρα πάρθηκαν για την ανακούφιση του προβλήματος. Φυσικά, όλοι μας ξέρουμε πως τα προβλήματα μόλυνσης έχουν έναν μακρύ, πολύ μακρύ δρόμο μέχρι να λυθούν. Αλλά έγιναν αρκετά ώστε να υποχωρήσουν οι δημόσιες καταγγελίες και η πίεση εναντίον του συστήματος μειώθηκε για αρκετά χρόνια.

Έτσι, η επίθεση εναντίον του συστήματος είναι σαν να χτυπάς ένα κομμάτι λάστιχο. Ένα χτύπημα με ένα σφυρί μπορεί να θρυμματίσει ένα σίδερο, επειδή το σίδερο είναι άκαμπτο και δυσπροσάρμοστο. Αλλά μπορείς να χτυπήσεις ένα κομμάτι λάστιχο χωρίς να το πονέσεις γιατί είναι ευέλικτο: Δίνει χώρο πριν την διαμαρτυρία, τόσο αρκετό όσο η διαμαρτυρία να χάσει την δύναμη και την ορμή της. Τότε το σύστημα αναπηδά.

Έτσι, για να χτυπήσεις το σύστημα εκεί που πονάει, πρέπει να επιλέξεις θέματα στα οποία το σύστημα δεν θα υποχωρήσει, στα οποία θα πολεμήσει μέχρι τέλους. Γιατί αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι ο συμβιβασμός με το σύστημα αλλά έναν αγώνα ζωής και θανάτου.

5 . Είναι Ανώφελο Να Επιτίθεσαι Στο Σύστημα Με Τους Όρους Των Δικών Του Αξιών

Είναι απολύτως απαραίτητο το να επιτίθεσαι στο σύστημα όχι με τους όρους των τεχνολογικά προσανατολισμένων αξιών του, αλλά με τους όρους των αξιών που είναι ασυνεπείς με τις αξίες του συστήματος. Όσο επιτίθεσαι στο σύστημα με τους όρους των δικών του αξιών, δεν χτυπάς το σύστημα εκεί που πονάει, και επιτρέπεις στο σύστημα να ξεφουσκώνει την διαμαρτυρία παραδίνοντας, υποχωρώντας.

Για παράδειγμα, αν επιτίθεσαι στην βιομηχανία ξυλείας πρωτίστως στην βάση πως τα δάση χρειάζονται για τη διατήρηση των υδάτινων πόρων και τις αναδημιουργικές ευκαιρίες, τότε το σύστημα μπορεί να δώσει έδαφος για να αφοπλιστεί η διαμαρτυρία χωρίς να συμβιβάζει τις ίδιες του τις αξίες: Οι υδάτινοι πόροι και η αναδημιουργία είναι πλήρως συνεπείς με τις αξίες του συστήματος, και αν το σύστημα υποχωρήσει, αν απαγορεύσει την υλοτομία στο όνομα των υδάτινων πόρων και της αναδημιουργίας, τότε κάνει απλά μια τακτική υποχώρηση και δεν υποφέρει μια στρατηγική υποχώρηση για τον κώδικα των αξιών του.

Αν πιέσεις τα θέματα της θυματοποίησης (όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, ή η φτώχεια) δεν αμφισβητείς τις αξίες του συστήματος και δεν το πιέζεις στο να υποχωρήσει ή να συμβιβαστεί. Βοηθάς άμεσα το σύστημα. Οι σοφότεροι υποστηρικτές του συστήματος αναγνωρίζουν πως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία και η φτώχεια είναι επιβλαβή για το σύστημα, και για αυτό το ίδιο το σύστημα εργάζεται για την αντιμετώπιση αυτών και παρόμοιων μορφών θυματοποίησης.
Τα ‘sweatshops’, με τους χαμηλούς μισθούς και τις ελεεινές συνθήκες εργασίας, μπορεί να φέρνουν κέρδη σε μερικές εταιρίες, αλλά οι σοφοί υποστηρικτές του συστήματος γνωρίζουν πολύ καλά πως το σύστημα σαν ολότητα λειτουργεί πολύ καλύτερα όταν οι εργάτες αντιμετωπίζονται αξιοπρεπώς. Φέρνοντας το θέμα των sweatshops, βοηθάς το σύστημα, δεν το αποδυναμώνεις.

Πολλοί ριζοσπάστες πέφτουν στον πειρασμό της εστίασης σε μη-ουσιώδη θέματα σαν τον ρατσισμό, τον σεξισμό και τα sweatshops επειδή είναι εύκολα. Διαλέγουν ένα θέμα στο οποίο το σύστημα μπορεί να σηκώσει έναν συμβιβασμό και στο οποίο θα μπορούν να πάρουν υποστήριξη από ανθρώπους σαν τον Ralph Nader, Winona La Duke, τα εργατικά συνδικάτα, και όλους τους άλλους ροζ ρεφορμιστές. Ίσως το σύστημα, κάτω από πίεση, θα υποχωρήσει λίγο, οι ακτιβιστές θα δούνε κάποια ορατά αποτελέσματα των προσπαθειών τους, και θα έχουν την ικανοποιητική ψευδαίσθηση πως έχουν καταφέρει κάτι. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν καταφέρει τίποτα απολύτως για τον εκμηδενισμό του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος.

Το θέμα της παγκοσμιοποίησης δεν είναι ολότελα άσχετο με το τεχνολογικό πρόβλημα. Το πακέτο 
των οικονομικών και πολιτικών μέτρων που ονομάζεται ‘παγκοσμιοποίηση’ προωθεί την οικονομική ανάπτυξη και, κατά συνέπεια, την τεχνολογική εξέλιξη. Όμως, η παγκοσμιοποίηση είναι ένα θέμα οριακής σημασίας και όχι ένας καλά επιλεγμένος στόχος των επαναστατών. Το σύστημα μπορεί να αντέξει να παραδώσει έδαφος για το θέμα της παγκοσμιοποίησης. Χωρίς να εγκαταλείπει την παγκοσμιοποίηση ως έχει, το σύστημα μπορεί να λάβει μέτρα για τον μετριασμό των αρνητικών περιβαλλοντικών και οικονομικών συνεπειών της παγκοσμιοποίησης, ώστε να αφοπλίσει την διαμαρτυρία. Ως ένα σημείο, το σύστημα θα μπορούσε να αντέξει να εγκαταλείψει εντελώς την παγκοσμιοποίηση. Η ανάπτυξη και η εξέλιξη θα συνεχιζόταν, μόνο σε ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό. Και όταν πολεμάς την παγκοσμιοποίηση δεν επιτίθεσαι στις θεμελιώδεις αξίες του συστήματος. Η εναντίωση στην παγκοσμιοποίηση προωθείτε με τους όρους της εξασφάλισης αξιοπρεπών μισθών για τους εργάτες και της προστασίας του περιβάλλοντος, όροι που και οι δύο είναι συνεπείς με τις αξίες του συστήματος. (Το σύστημα, για την ίδια του την επιβίωση, δεν μπορεί να επιτρέψει την περιβαλλοντική υποβάθμιση μέχρι τέλους.) Κατά συνέπεια, πολεμώντας την παγκοσμιοποίηση δεν χτυπάς το σύστημα εκεί που πονάει. Οι προσπάθειες σου μπορεί να προωθούν την μεταρρύθμιση, αλλά είναι άχρηστες για τον σκοπό της ανατροπής του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος.

6 . Οι Ριζοσπάστες Πρέπει Να Επιτεθούν Στο Σύστημα Στα Καθοριστικά Σημεία Του

Για την αποτελεσματική δουλειά προς τον εκμηδενισμό του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος, οι επαναστάτες πρέπει να επιτεθούν στο σύστημα στα σημεία στα οποία δεν θα αντέξει αυτό να δώσει έδαφος. Πρέπει να επιτεθούν τα σημαντικά όργανα του συστήματος. Φυσικά, όταν χρησιμοποιώ την λέξη ‘επίθεση’, δεν αναφέρομαι στην φυσική επίθεση αλλά μόνο σε νόμιμους τρόπους διαμαρτυρίας και αντίστασης.

Μερικά παραδείγματα των σημαντικών οργάνων του συστήματος είναι:

Α . Η βιομηχανία ηλεκτρικής ενέργειας. Το σύστημα είναι εντελώς εξαρτημένο από το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας του.

Β . Η βιομηχανία επικοινωνιών. Χωρίς τις ταχείες επικοινωνίες, σαν το τηλέφωνο, το ράδιο, την τηλεόραση, το e-mail, και τα λοιπά, το σύστημα δεν θα επιβίωνε.

Γ . Η βιομηχανία των υπολογιστών. Όλοι γνωρίζουμε πως χωρίς τους υπολογιστές το σύστημα θα κατέρρεε πολύ γρήγορα.

Δ . Η βιομηχανία της προπαγάνδας. Η βιομηχανία της προπαγάνδας συμπεριλαμβάνει την βιομηχανία της διασκέδασης, το εκπαιδευτικό σύστημα, την δημοσιογραφία, την διαφήμιση, τις δημόσιες σχέσεις, και πολλά από την πολιτική και την βιομηχανία ψυχικής υγείας. Το σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει εκτός αν οι άνθρωποι είναι αρκετά υπάκουοι και συμμορφούμενοι και έχουν τις συμπεριφορές που το σύστημα χρειάζεται να έχουν. Η λειτουργία της βιομηχανίας της προπαγάνδας είναι να διδάξει τους ανθρώπους να έχουν αυτού του είδους την σκέψη και συμπεριφορά.

Ε . Η βιομηχανία της βιοτεχνολογίας. Το σύστημα δεν είναι ακόμα (όσο γνωρίζω τουλάχιστον) φυσικά εξαρτώμενο από την προηγμένη βιοτεχνολογίας. Παρ’ όλα αυτά, το σύστημα δεν μπορεί να δώσει έδαφος για το θέμα της βιοτεχνολογίας, το οποίο είναι ένα κριτικά σημαντικό θέμα για το σύστημα, όπως θα επιχειρηματολογήσω σε μια στιγμή.

Ξανά: Όταν επιτίθεσαι σε αυτά τα σημαντικά όργανα του συστήματος, είναι σημαντικό το να μην επιτίθεσαι με τους όρους των αξιών του συστήματος, αλλά με τους όρους των αξιών που είναι ασυνεπείς με αυτούς του συστήματος. Για παράδειγμα, αν επιτίθεσαι στην βιομηχανία της ηλεκτρικής ενέργειας στην βάση ότι μολύνει το περιβάλλον, το σύστημα μπορεί να αφοπλίσει την διαμαρτυρία αναπτύσσοντας καθαρότερους τρόπους παραγωγής ηλεκτρισμού. Και όταν από τα χειρότερα πάμε στα χειρότερα, το σύστημα θα μπορούσε ακόμα να αλλάξει ολοκληρωτικά σε αιολική και ηλιακή ενέργεια. Αυτό ίσως να  έκανε πολλά για την μείωση της περιβαλλοντικής ζημιάς, αλλά δεν θα έβαζε ένα τέλος στο τεχνο-βιομηχανικό σύστημα. Ούτε θα αντιπροσώπευε μια ήττα των θεμελιωδών αξιών του συστήματος. Για να επιτευχθεί το οτιδήποτε ενάντια στο σύστημα πρέπει να επιτεθείς σε όλους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ως θέμα αρχής, για τον λόγο πως η εξάρτηση στον ηλεκτρισμό κάνει τους ανθρώπους εξαρτημένους στο σύστημα. Αυτό είναι ένα έδαφος ασυμβίβαστο με τις αξίες του συστήματος.

7 . Η Βιοτεχνολογία Ίσως Να Είναι Ο Καλύτερος Στόχος Για Πολιτική Επίθεση

 Πιθανότατα ο πιο υποσχόμενος στόχος για πολιτική επίθεση είναι η βιομηχανία της βιοτεχνολογίας. Αν και οι επαναστάσεις διεξάγονται γενικά από μειονότητες, είναι πολύ χρήσιμο να έχεις ένα βαθμό υποστήριξης, συμπάθειας, ή τουλάχιστον κάποια συγκατάθεση από τον γενικό πληθυσμό. Το να λάβεις αυτή την υποστήριξη ή την συγκατάθεση είναι ένας από τους στόχους της πολιτικής δράσης. Αν συγκέντρωνες την πολιτική επίθεση, για παράδειγμα, στην βιομηχανία ηλεκτρικής ενέργειας, θα ήταν υπερβολικά δύσκολο να λάβεις οποιαδήποτε υποστήριξη εκτός από μια ριζοσπαστική μειονότητα, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι αντιστέκονται στην αλλαγή του τρόπου ζωής τους, ειδικότερα σε οποιαδήποτε αλλαγή τους ενοχλεί. Για αυτό τον λόγο, λίγοι θα επιθυμούσαν να παρατήσουν τον ηλεκτρισμό.

Αλλά οι άνθρωποι δεν νιώθουν ακόμα τους εαυτούς τους εξαρτημένους από την προηγμένη βιοτεχνολογία όπως νιώθουν εξαρτημένοι στον ηλεκτρισμό. Ο εκμηδενισμός της βιοτεχνολογίας δεν θα αλλάξει ριζοσπαστικά τις ζωές τους. Τουναντίον, θα ήταν εφικτό να δείξεις στους ανθρώπους πως η συνεχής ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας θα μεταλλάξει τον τρόπο ζωής τους και θα εξαφανίσει αρχαίες ανθρώπινες αξίες. Έτσι, στην καταπολέμηση της βιοτεχνολογίας, οι ριζοσπάστες θα πρέπει να είναι σε θέση να κινητοποιήσουν προς όφελος τους τη φυσική ανθρώπινη αντίσταση στην αλλαγή.
Και η βιοτεχνολογία είναι ένα θέμα στο οποίο το σύστημα δεν αντέχει να χάσει. Είναι ένα θέμα στο οποίο το σύστημα θα πρέπει να πολεμήσει μέχρι τέλους, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Αλλά – για να το επαναλάβω άλλη μια φορά – είναι σημαντικό να επιτεθείς στην βιοτεχνολογία όχι με τους όρους των αξιών του ίδιου του συστήματος αλλά με τους όρους των αξιών που είναι ασυνεπείς με αυτούς του συστήματος. Για παράδειγμα, αν επιτεθείς στην βιοτεχνολογία, πρωτίστως στην βάση πως ίσως βλάψει το περιβάλλον, ή πως τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα ίσως είναι βλαβερά για την υγεία, τότε το σύστημα μπορεί και θα απορροφήσει την επίθεση δίνοντας έδαφος και συμβιβάζοντας – για παράδειγμα, εισάγοντας αυξημένη επίβλεψη της γενετικής έρευνας και αυστηρότερο έλεγχο και ρύθμιση των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών. Το άγχος των ανθρώπων τότε θα υποχωρήσει και η διαμαρτυρία θα μαραθεί.

8 . Όλη Η Βιοτεχνολογία Πρέπει Να Δεχθεί Επίθεση Ως Θέμα Αρχής

Έτσι, αντί να διαμαρτύρεσαι για την μια ή την άλλη αρνητική συνέπεια της βιοτεχνολογίας, πρέπει να επιτεθείς στο σύνολο της σύγχρονης βιοτεχνολογίας ως θέμα αρχής, σε βάσεις όπως - (α) πως είναι μια προσβολή για όλα τα έμβια όντα - (β) πως παραχωρεί μεγάλο μερίδιο εξουσίας στα χέρια του συστήματος – (γ) πως θα μεταμορφώσει ριζοσπαστικά θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες που υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια – και σε παρόμοιες βάσεις που είναι ασυνεπείς με τις αξίες του συστήματος.
Ως απάντηση σε αυτού του είδους την επίθεση το σύστημα θα πρέπει να σηκωθεί και να επιτεθεί. Δεν θα αντέξει να απορροφήσει την επίθεση σου υποχωρώντας σε μεγάλο βαθμό, επειδή η βιοτεχνολογία είναι πολύ κεντρική σε όλη την επιχείρηση της τεχνολογικής εξέλιξης, και επειδή υποχωρώντας το σύστημα δεν θα έκανε μόνο μια τακτική υποχώρηση, αλλά θα δεχόταν και μια τεράστια στρατηγική ήττα των κωδικών του αξιών. Αυτές οι αξίες θα υπονομεύονταν και θα άνοιγε η πόρτα για περαιτέρω πολιτικές επιθέσεις που θα αποκήρυτταν τα θεμέλια του συστήματος.

Τώρα, είναι αλήθεια πως η Αμερικάνικη Βουλή των Αντιπροσώπων πρόσφατα ψήφισε την απαγόρευση των ανθρώπινων κλώνων, και τουλάχιστον κάποιοι βουλευτές έδωσαν τους σωστούς λόγους για κάτι τέτοιο. Οι λόγοι τους οποίους διάβασα ήταν πλαισιωμένοι σε θρησκευτικούς όρους, αλλά οτιδήποτε πιστεύεις για τους θρησκευτικούς όρους που περιλαμβάνονται, αυτοί οι λόγοι δεν ήταν τεχνολογικά αποδεκτοί. Και αυτό είναι που μετράει.

Έτσι, το ψήφισμα του Κογκρέσου για τον ανθρώπινο κλώνο ήταν μια πραγματική ήττα για το σύστημα. Αλλά ήταν μια πολύ, πολύ μικρή ήττα, λόγω του περιορισμένου πεδίου εφαρμογής της απαγόρευσης – μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της βιοτεχνολογίας επηρεάστηκε – και επειδή στο κοντινό μέλλον η κλωνοποίηση ανθρώπινων όντων θα έχει πολύ μικρή πρακτική χρήση για το σύστημα έτσι κι αλλιώς. Αλλά η δράση της Βουλής των Αντιπροσώπων υποδηλώνει πως αυτό ίσως είναι ένα σημείο στο οποίο το σύστημα είναι τρωτό, και πως μια διευρυμένη επίθεση σε ολόκληρη την βιοτεχνολογία ίσως προκαλέσει σοβαρή βλάβη στο σύστημα και τις αξίες του.

9 . Οι Ριζοσπάστες Δεν Επιτίθενται Ακόμη Στην Βιοτεχνολογία Αποτελεσματικά

Μερικοί ριζοσπάστες επιτίθενται στην βιοτεχνολογία, είτε πολιτικά είτε φυσικά, αλλά όσο γνωρίζω εξηγούν την αντίθεση τους στην βιοτεχνολογία με τους όρους των αξιών του συστήματος. Δηλαδή, οι κύριες αντιθέσεις τους είναι οι κίνδυνοι περιβαλλοντικής ζημιάς και η βλαπτικότητα για την υγεία.

Και δεν χτυπούν την βιομηχανία της βιοτεχνολογίας εκεί που πονάει. Για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία φυσικής πάλης για μια ακόμη φορά, υπόθεσε πως πρέπει να υπερασπιστείς τον εαυτό σου απέναντι σε ένα γιγάντιο χταπόδι. Δεν θα ήσουν ικανός να επιτεθείς αποτελεσματικά κόβοντας τις άκρες των πλοκαμιών του. Πρέπει να χτυπήσεις το κεφάλι του. Από αυτά που έχω διαβάσει για τις δραστηριότητες τους, οι ριζοσπάστες που δουλεύουν εναντίον της βιοτεχνολογίας δεν κάνουν ακόμα τίποτα παραπάνω από το να κόβουν τις άκρες των πλοκαμιών του χταποδιού. Έπειτα προσπαθούν να μεταπείσουν απλούς αγρότες, ατομικά, να απέχουν από το φύτεμα γενετικά τροποποιημένων σπόρων. Αλλά υπάρχουν πολλές χιλιάδες αγροκτήματα στην Αμερική, έτσι ώστε το να μεταπείθεις αγρότες ατομικά είναι ένας υπερβολικά αναποτελεσματικός τρόπος για την καταπολέμηση της γενετικής μηχανικής. Θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό το να πείσεις ερευνητικούς επιστήμονες που συνδέονται με την βιοτεχνολογική δουλειά, ή στελέχη εταιριών σαν την Monsanto, να αποχωρήσουν από την βιομηχανία της βιοτεχνολογίας. Οι καλοί ερευνητικοί επιστήμονες είναι άνθρωποι που έχουν ειδικά ταλέντα και εκτενή προπόνηση, και είναι δύσκολο να αναπληρωθούν. Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα εταιρικά στελέχη. Το να πείσεις μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους να αφήσουν την βιοτεχνολογία, θα προκαλούσε μεγαλύτερη ζημιά στην βιοτεχνολογία απ’ το να πείσεις χίλιους αγρότες να μην φυτεύουν γενετικά τροποποιημένους σπόρους.

10 . Χτύπα Εκεί Που Πονάει

Είναι ανοιχτό το θέμα για αμφισβήτηση για το αν είμαι σωστός όταν σκέφτομαι πως η βιοτεχνολογία είναι το καλύτερο θέμα για πολιτική επίθεση εναντίον του συστήματος. Αλλά πέρα από κάθε αμφισβήτηση είναι το γεγονός πως οι ριζοσπάστες σήμερα σπαταλούν πολύ από την ενέργεια τους σε θέματα που έχουν λίγη ή καθόλου σχέση με την επιβίωση του τεχνολογικού συστήματος. Και ακόμα και όταν εισάγουν τα σωστά θέματα, οι ριζοσπάστες δεν χτυπάν εκεί που πονάει. Έτσι, αντί να αναμένουν την επόμενη Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής για να κάνουν το ξέσπασμα τους εναντίον της παγκοσμιοποίησης, οι ριζοσπάστες οφείλουν να αφιερώσουν κάποιο χρόνο σκεπτόμενοι το πώς να χτυπήσουν το σύστημα εκεί που πονάει. Με νόμιμα μέσα, φυσικά.  

, , , , • 0 σχόλια edit post

Green Anarchy

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012

Μέσα στην ιστοσελίδα του Green Anarchy  μπορείτε να βρείτε και να κατεβάσετε σε μορφή pdf όλα τα τεύχη του Green Anarchy που κυκλοφόρησαν μέχρι το 2008, όταν και σταμάτησαν οι κυκλοφορίες.
Animal liberation, Earth liberation, Human liberation, will only come through education!

Παραθέτοντας τους στίχους από το κομμάτι Burning bridges των Chokehold (90's Political Vegan Straight Edge Hardcore μπάντα) θέλουμε να τονίσουμε πως η αυτο-μόρφωση είναι παραπάνω από απαραίτητη. Μέσα από την μόρφωση έρχεται η συνειδητοποίηση και οι ανάλογες πράξεις που χρειάζεται να κάνει το κάθε άτομο/συλλογικότητα/κολλεκτίβα/ονομάστε-το-όπως-θέλετε για την επίτευξη ενός καλύτερου κόσμου, μιας καλύτερης καθημερινότητας. Αμφισβητείστε τα πάντα.




, , • 0 σχόλια edit post

Αντιπολιτισμική - Πράσινη Αναρχία

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Πηγή: Αδάμαστο

Αναρχία εναντίον Αναρχισμού
-Ένα σημείο απ’το οποίο θεωρούμε ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουμε είναι ο διαχωρισμός “αναρχίας” και “αναρχισμού”. Κάποιοι θα επιλέξουν να το αγνοήσουν, σαν να ήταν ασήμαντη λεπτομέρεια ή λογοπαίγνιο, αλλά για την πλειοψηφία των μοντέρνων αριστερών και αντιπολιτισμικών αναρχικών, αυτή η διαφοροποίηση είναι ζωτικής σημασίας. Ενώ ο αναρχισμός θέτει ένα ιστορικό σημείο αναφοράς απ΄το οποίο πηγάζει έμπνευση και διδάγματα, έχει καταντήσει συστηματικός και προβλέψιμος, ιδεολογικά αντίθετος με την αναρχία. Είναι αποδεκτό βέβαια ότι αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με την κοινωνική, πολιτική και φιλοσοφική κατεύθυνση του αναρχισμού όσο με τα άτομα που τον υποστηρίζουν και διαμορφώνουν. Αναμφίβολα πολλοί σύντροφοι πρωτογονιστές απογοητεύονται από την τάση συγκεκριμενοποίησης αυτού που θα έπρεπε να παραμείνει ρευστό.
-Οι μοντέρνοι αναρχικοί, (Προυντόν, Μπακούνιν, Μπέρκμαν, Γκόλντμαν, Μαλατέστα κλπ) αντιδρούσαν εντός των δικών τους ορίων και βάσει των κινήτρων και επιθυμιών τους. Πολλές φορές λοιπόν, οι αναρχικοί βλέπουν αυτά τα άτομα ως τους αποκλειστικούς εκφραστές της αναρχίας και δημιουργούν μια WWBD συμπεριφόρα (What-Would-Bakunin-Do/Τι θα έκανε ο Μπακούνιν στη θέση μου), που είναι από τραγική ως επικίνδυνη.
Σήμερα, όσοι αυτοαποκαλούνται κλασσικοί αναρχικοί, διαφωνούν με κάθε νέα ιδέα που δεν έχει ήδη έκφραστεί (πρωτογονιστές, μοντέρνους αριστερούς κλπ) ή τάση που δεν είναι σε πλήρη συμφωνία με τις μαζικές κινητοποιήσεις εργατών με θεμελιώδη μόνο μόρφωση (ατομικισμός, νιχιλισμός). Αυτοί οι συντηρητικοί, δογματικοί και μονολιθικοί αναρχικοί έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν πως ο αναρχισμός έχει συγκεκριμένη κοινωνική και οικονομική υπόσταση όσον αφορά την οργάνωση της εργατικής τάξης. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι προφανώς παράλογοι αλλά τέτοιες τάσεις μπορούν να βρεθούν συχνά στους κόλπους των αναρχικών (κυρίως αναρχοσυνδικαλιστών, αναρχοκομμουνιστών κλπ)
-”Αναρχισμός”, όπως γίνεται αντιληπτός σήμερα, είναι μια ακροαριστερή ιδεολογία που πρέπει να ξεπεράσουμε. Αντιθέτως, η αναρχία είναι άμορφη και ρευστή, ικανή να απορροφήσει κάθε μορφή οράματος προς την ελευθερία, ατομική και ομαδική, μα πάνω απ’όλα ανοιχτή. Ως αναρχικοί, αρνούμαστε να δημιουργήσουμε ένα νέο πρότυπο δομής και ζωής, όσο “αποτελεσματικό” και “ηθικό” φαίνεται να είναι. Οι αναρχικοί δεν μπορούν να επιβάλλουν έναν νέο τρόπο ζωής στους άλλους, αλλά μπορούν να θέτουν συνεχώς ερωτήματα και ιδέες, να μηδενίσουν κάθε μορφή εξουσίας και ότι άλλο μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη ζωές και τα όνειρά μας, ώστε να ζήσουμε όσο πιο κοντά στις επιθυμίες μας.
Τι είναι πρωτογονισμός?
-Αν και δεν αποδέχονται όλοι οι πράσινοι αναρχικοί τον χαρακτηρισμό του πρωτογονιστή, σχεδόν όλοι παραδέχονται ότι το σημαντικότερο στοιχείο του πρωτογονισμού είναι η αντιπολιτισμική του κριτική. Πρωτογονισμός είναι μια ανθρωπολογική, διανοητική και εμπειρική εξέταση της καταγωγής του πολιτισμού και των συνθηκών που μας οδήγησαν στον εφιάλτη στον οποίο σήμερα ζούμε.
-Ο πρωτογονισμός αναγνωρίζει ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, ζήσαμε σε κοινωνίες άμεσα εξαρτώμενοι ο ένας απ΄τον άλλων, σε αρμονία με τους συνανθρώπους και το περιβάλλον μας, χωρίς καθιερωμένες ιεραρχίες και θεσμούς στους οποίους υποκύπτουμε, αλλά με έλεγχο των ζωών μας. Οι πρωτογονιστές επιθυμούν να διδαχτούν απ’τα παλαιότερα ιστορικά γεγονότα και απ΄τις κοινωνίες κυνηγών/τροφοσυλλεκτών (αυτές που υπήρξαν και αυτές που ακόμα υπάρχουν εντός του πολιτισμού). Ενώ πολλοί πρωτογονιστές επιθυμούν την άμεση και ολοκληρωτική επιστροφή στις κοινωνίες κυνηγού/τροφοσυλλέκτη, οι περισσότεροι γνωρίζουν πως όποιο κοινωνικό σύστημα λειτούργησε στο παρελθόν, δεν θα εξασφαλίσει απαραίτητα και την επιτυχία του στο μέλλον.
-Ο όρος, “μέλλοντικός πρωτόγονος”, όπως περιγράφεται απ΄τον αναρχικό πρωτογονιστή, John Zerzan (wikipedia), περιγράφει έναν συνδυασμό πρωτόγονων τεχνικών και ιδεών με σύγχρονες αναρχικές θεωρίες και κίνητρα για την δημιουργία ενός υγειούς, ευδιατήρητου, ίσου και αποκεντρωμένου κόσμου. Αν το θέταμε πιο πρακτικά, ο αναρχοπρωτογονισμός είναι ένα σημαντικό εργαλείο στο σχέδιο αποτίναξης του πολιτισμού.
Τι είναι πολιτισμός?
-Οι πράσινοι αναρχικοί έχουν την τάση να βλέπουν τον πολιτισμό σαν ένα συνοθύλλεμα επικρατούσας λογικής, θεσμών, τρόπο ανθρώπινου εγκλιματισμού, ελέγχου και εξουσίας. Ενώ λοιπόν διάφορα άτομα έχουν άλλες προτεραιότητες απέναντι στον πολιτισμό (π.χ. οι πρωτογονιστές συγκεντρώνονται στην εύρεση της καταγωγής του πολιτισμού, οι φεμινιστές κυρίως στις ρίζες και αίτια της πατριαρχίας, και οι πιο αντιδραστικοί και βίαιοι αναρχικοί στην καταστροφή των θεσμών ελέγχου), οι περισσότεροι πράσινοι αναρχικοί συμφωνούν ότι ο ίδιος ο πολιτισμός είναι το πρόβλημα, είναι η ρίζα της καταπίεσης και είναι αναγκάιο να αποσυναρμολογηθεί.
-Η εμφάνιση του πολιτισμού περιγράφεται χονδρικά ως η απότομη αλλαγή των τελευταίων 10.000 χρόνων, από μια ύπαρξη άρρηκτα συνδεδεμένη με την ροή της ζωής, σε μία διαχωρισμένη από την ζωή αλλά έχοντας υπό τον έλεγχό της τις ζωές των υπολοίπων. Πριν την εμφάνιση του πολιτισμού, σε γενικές γραμμές, παρατηρείται η αφθονία ελεύθερου χρόνου, μια διακριτή αυτονομία και ισότητα μεταξύ των φύλων, μη καταστροφική προσέγγιση στο οικοσύστημα, η απουσία προμελετημένης/οργανωμένης βίας, η απουσία συμβιβασμών ή καθιερωμένων θεσμών και η φυσική υγεία και ευρωστία.
-Ο πολιτισμός γέννησε τον πόλεμο, την υποβάθμιση της γυναίκας, την αύξηση του πληθυσμού, την ειλωτική εργασία, τον θεσμό της ιδιοκτησίας, την καθιέρωση της ιεραρχίας, σχεδόν κάθε γνωστή σωματική ασθένεια, απλώς για να αναφέρουμε μερικά απ’τα πολλά καταστροφικά χαρακτηριστικά του. Ο πολιτισμός βασίζεται στην επεβεβλημένη απομάκρυνση απ’την ενστικτώδη ελευθερία. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, γι’αυτό ο πολιτισμός είναι εχθρός μας.
-Ένας τρόπος για να αναλύσουμε την μεγάλη αντίθεση μεταξύ της κοσμοθεωρίας του πρωτογονισμού (και των ανθρώπινων κοινωνιών βασισμένων στη φύση) και του πολιτισμού, είναι μέσω της σύγκρισης των θεωριών του βιοκεντρισμού και του ανθρωποκεντρισμού. Βιοκεντρισμός είναι η αντίληψη που συγκεντρώνεται στην σύνδεσή μας με την γη και την πολυπλοκότητα της ζωής, ενώ ο ανθρωποκεντρισμός, η κυρίαρχη αντίληψη στις δυτικές κοινωνίες, τοποθετεί στο κέντρο τις προσοχής, την ανθρώπινη κοινωνία, περιθωριοποιώντας τις υπόλοιπες.
Η βιοκεντρική σκοπιά δεν παραμερίζει την ανθρώπινη κοινωνία αλλά της αφαιρεί τον χαρακτηρισμό της ανωτερότητας και την τοποθετεί σε ισορροπία με τις άλλες μορφές ζωής. Δίνει προτεραιότητα σε μια γενική ματιά του ζωντανού και μη κόσμου, των φυτών, των ζώων, των εντόμων, του κλίματος, των γεωγραφικών χαρακτηριστικών και του “πνεύματος” της περιοχής που κατοικούμε. Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ εμάς και του περιβάλλοντος, γι’αυτό δεν μπορεί να υπάρξει καμία αντικειμενοποίηση της ζωής αλλά και απόσχιση από αυτήν. Στόχος της πράσινης αναρχίας είναι η αποκόλληση απ’τις ανθρωποκεντρικές ιδέες και αποφάσεις σε έναν ταπεινό σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής και στα φυσικά φαινόμενα του οικοσυστήματος που μας περιβάλλουν.
Μια κριτική στην συμβολική κουλτούρα.
-Μια άλλη άποψη του πως αντιλαμβανόμαστε και συσχετιζόμαστε με τον κόσμο που μπορεί να αποδειχθεί προβληματική, υπό την έννοια ότι μας στερεί την άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ μας, είναι η υιοθέτηση μιας, σχεδόν επικρατούσας, συμβολικής κουλτούρας. Συχνά η απάντηση σε αυτόν τον προβληματισμό είναι “Προτιμάς να γρυλλίζεις?”, το οποίο ίσως να είναι η επιθυμία μερικών αλλά τυπικά η κριτική αυτή είναι απλώς μια ματιά στο πρόβλημα επικοινωνίας και κατανόησης που προκαλείται κυρίως απ’την συμβολική σκέψη εις βάρος (ή ακόμα αποκλείοντας εντελώς) των άλλων πιο “ειλικρινών” αισθήσεων.
-Η ουσία του συμβολισμού είναι η αλλαγή απ’την άμεση αντίληψη-εμπειρία σε μια επεβεβλημένη, υπό την μορφή της γλώσσας, τέχνης, αριθμών, χρόνου κλπ. Η συμβολική κουλτούρα φιλτράρει την αντίληψή μας μέσα από τυπικά και άτυπα σύμβολα. Δεν είναι απλώς το να δίνεις ονόματα σε αντικείμενα, αλλά έχει να κάνει με μια καθοριστική σχέση με τον κόσμο που περνά απ’το μικροσκόπιο της έκφρασης.
-Είναι συζητήσιμο το αν ο άνθρωπος κατέχει εκ φύσεως την συμβολική σκέψη ή αν την ανέπτυξε μέσω της πολιτισμικής προσαρμογής, το μόνο βέβαιο είναι πως η συμβολική μορφή έκφρασης και κατανόησης είναι πολύ περιοριστική και η εξάρτηση σε αυτήν οδηγεί στην αντικειμενοποίηση, αποξένωση και σε μια αντίληψη που υποφέρει από παρωπίδες. Πολλοί πράσινοι αναρχικοί προωθούν και εφαρμόζουν ξεχασμένες ή ξεπερασμένες πρακτικές επικοινωνίας, όπως η αφή, η όσφρηση και η τηλεπάθεια ενώ πειραματίζονται με δικούς τους, προσωπικούς τρόπους έκφρασης και κατανόησης.
Η “εξημέρωση” της ζωής.
-Η εξημέρωση/εγκλιματισμός/εξοικείωση, είναι μια διαδικασία που χρησιμοποιεί ο πολιτισμός ώστε να υποδείξει και να ελέγξει την ζωή βάσει της δικής του λογικής. Αυτοί οι μηχανισμοί υποταγής, δοκιμασμένοι από τον χρόνο, περιλαμβάνουν: Δαμασμό, ανατροφή, γενετική τροποποίηση, εκπαίδευση, φυλάκιση, εκφοβισμό, εξαναγκασμό, εκβιασμό, υπόσχεση, κυβέρνηση, υποδούλωση, τρομοκράτηση, δολοφονία και η λίστα συνεχίζεται ώστε να καλύψει όλες τις πολιτισμένες μορφές κοινωνικής αλληλεπίδρασης.
-Η πορεία και τα αποτελέσματα (των μηχανισμών) μπορούν να εξεταστούν και να γίνουν αντιληπτά σε όλο το φάσμα των σημερινών κοινωνιών, αφού επιβάλλονται από ποικίλους θεσμούς, ήθη και έθιμα. Είναι η ίδια διαδικασία με την οποία παλαιότεροι νομαδικοί πληθυσμοί, άλλαξαν τρόπο ζωής και εγκαταστάθηκαν υποβοηθούμενοι απ’την αγροτική καλλιέργεια και την κτηνοτροφία. Για την επίτευξη της εγκατάστασης απαιτήθηκε μια αυταρχική σχέση ολοκληρωτισμού απέναντι στην γη, τα ζώα και τα φυτά, ώστε αυτά να εξημερωθούν/εγκλιματιστούν. Ενώ λοιπόν στη φύση όλες οι μορφές ζωής συναγωνίζονται για τους φυσικούς πόρους, η εξοικείωση καταστρέφει αυτήν την ισορροπία.
-Η διαμορφωμένη γη προς εκμετάλλευση (π.χ. εκχερσωμένα κομμάτια γης, καλλιεργούμενα χωράφια και σε μικρότερο βαθμό η κηπουρική) βάζει τέρμα στην ανεμπόδιστη πρόσβαση όλων στους φυσικούς πόρους. Αυτό που κάποτε “άνηκε σε όλους”, είναι πλέον “δικό μου”. Στο βιβλίο του Daniel Quinn (wikipedia) “Ισμαήλ” (Ishmael), εξηγείται η μετάλλαξη από “αυτούς που αφήνουν” (δηλαδή όσους δέχονται οτιδήποτε τους δώσει η γη) σε “αυτούς που παίρνουν” (δηλαδή αυτούς που απαιτούν ότι θέλουν απ’τη γη). Αυτή η πρώτη μορφή ιδιοκτησίας έριξε τα θεμέλια στην δημιουργία ιεραρχιών και σχέσεων εξουσίας.
-Ο εγκλιματισμός, όχι μόνο μεταμορφώνει το φυσικό περιβάλλον από ελεύθερο σε μία τάξη ολοκληρωτισμού, αλλά υποδουλώνει και τις μορφές ζωής που ζουν σε αυτό. Γενικά, όσο πιο “εξημερωμένο” είναι ένα περιβάλλον, τόσο λιγότερο ευδιατήρητο γίνεται. Η εξημέρωση των ίδιων των ανθρώπων προκάλεσε και αυτή πολλές απώλειες στις ζωές τους, επαναφέροντας το παράδειγμα των νομαδικών πληθυσμών, οι οποίοι δεν εγκαταστάθηκαν αυτοβούλως αλλά υπό την απειλή για την ζωή τους. Όταν λοιπόν πριν από 2000 χρόνια, η συντριπτική πλειοψηφία του ανθρώπινου πληθυσμού ήταν κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, σήμερα μόνο το 0,1% διατηρούν αυτήν την συνήθεια. Ο δρόμος της εξημέρωσης και της υποταγής πέρασε από μια αποικιοκρατική δύναμη με αμέτρητες αρνητικές συνέπειες για τους κατακτημένους λαούς. Κάποιες από αυτές τις συνέπειες: άφθονα παραδείγματα φανερώνουν παρακμή στην ανθρώπινη υγεία λόγω της εμπιστοσύνης στην μη εναλασσόμενη διατροφή, ο ανθρώπινος πληθυσμός υποφέρει από περίπου 40-60 ασθένειες ανα εξημερωμένο ζώο, το πλεόνασμα τροφής που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να θρέψει παρακμάζοντες πληθυσμούς δημιουργεί σχέσεις εξουσίας και την έννοια της ιδιοκτησίας, κάνοντας την διανομή της τροφής χωρίς όρους, παρελθόν.
Η καταγωγή και δυναμική της πατριαρχίας
-Κατά την αλλαγή του ανθρώπου προς τον πολιτισμό, ένα απ΄τα πρώτα αποτελέσματα της εξημέρωσης της ζωής είναι η πατριαρχία: δηλαδή η επισημοποίηση της αρσενικής κυριαρχίας συνοδευόμενη από θεσμούς για να την ενισχύσουν. Δημιουργώντας ψευδείς διαφοροποιήσεις και διαχωρισμούς μεταξύ του άντρα και της γυναίκας, ο πολιτισμός για άλλη μια φορά δημιουργεί μια γυναίκα που αντικειμενοποιείται, ελέγχεται, κυριαρχείται και χρησιμοποιείται σαν σκεύος.
-Αυτό συμβαίνει παράλληλα με τον εγκλιματισμό φυτών προς καλλιέργεια και εξημέρωση ζώων προς κτηνοτροφία (όσον αφορά την γενική δυναμική της πατριαρχίας) και τον έλεγχο της γυναίκας και την αναπαραγωγή (πιο συγκεκριμένη δυναμική). Σε κάθε κοινωνικό επίπεδο (τάξη), δίνεται στην γυναίκα ένας προμελετημένος ρόλος που θα την καθιστά προβλέψιμη και παγιδευμένη σε αυτόν, οφελώντας την αντρική ιεαρχία. Η γυναίκα βρέθηκε στο σημείο να θεωρείται κτήμα χωρίς καμία διαφορά απ΄τις σοδειές στα χωράφια ή τα πρόβατα στα λειβάδια. Η ιδιοκτησία και ο ολοκληρωτικός έλεγχος φυτών, ζώων, σκλάβων, παιδιών ή γυναικών είναι μέρος της δυναμικής του πολιτισμού.
-Η πατριαρχία βασίζεται στην υπόταξη του θυληκού και την διαρπαγή και κατάκτηση της φύσης, κατευθύνοντάς μας προς πλήρη εξόντωση. Ορίζει την εξουσία, τον έλεγχο και την τυραννία του φυσικού κόσμου, της ελευθερίας και της ζωής. Η πατριαρχική ανατροφή αργότερα θα υπαγορεύσει τους τρόπους αλληλεπιδρασης μεταξύ μας, με τους εαυτούς μας, την σεξουαλικότητά μας, τις σχέσεις μεταξύ μας αλλά και με την φύση. Επίσης θα περιορίσει απελπιστικά την ικανότητά μας να δεχόμαστε νέα ερεθίσματα.
-Η συσχέτιση της πατριαρχίας με την λογική του πολιτισμού είναι αναμφίβολη, για χιλιάδες χρόνια έχουν διαμορφώσει την ανθρώπινη αντίληψη σε κάθε επίπεδο, θεσμικό και προσωπικό, ενώ καταβρόχθιζαν την ζωή. Η αντίθεση στον πολιτισμό είναι αυτόματα και αντίθεση στην πατριαρχία, ενώ το να αψηφά κανείς την πατριαρχία ισοδυναμέι με την αψήφιση του πολιτισμού.
Το πρόβλημα της τεχνολογίας και παραγωγής.
-Η διακοπή της ικανότητας να φροντίζουμε για τους εαυτούς μας και τις ανάγκες μας είναι μια τεχνική διαχωρισμού και αποδυνάμωσης που υποκινείται απ’τον πολιτισμό. Είμαστε πιο χρήσιμοι στο σύστημα και λιγότερο σε εμάς τους ίδιους όταν αποξενωθούμε απ΄τις επιθυμίες μας και τους συνανθρώπους μας, μέσα απ’τους διαχωρισμούς, την εργασία και την εξειδίκευση.
-Δεν είμαστε πλέον ικανοί να γίνουμε αυτάρκεις ως προς τα μέσα διατροφής και επιβίωσης. Αντιθέτως, μας έχει επιβληθεί το σύστημα παραγωγή-κατανάλωση στο οποίο είμαστε πάντα χρεωμένοι και εξαρτημένοι. Η ανισότητα προκύπτει μέσω της δύναμης της αποτελεσματικότητας από κάθε λογής αυθεντία. Η ύπαρξη του “ειδικού” δημιουργεί σχέσεις εξουσίας και υπονομεύει την ισότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Ενώ η αριστερά μερικές φορές αναγνωρίζει αυτές τις θεωρίες πολιτικά, τις θεωρεί απαραίτητες συνθήκες ώστε να υπάρχει έλεγχος και ρύθμιση. Αντίθετα, οι πράσινοι αναρχικοί βλέπουν τον διαχωρισμό εργασίας και εξειδίκευσης ως θεμελιώδες πρόβλημα και καθοριστικό για τις κοινωνικές σχέσεις του πολιτισμού.
-Η πλειοψηφία των αντιπολιτισμικών αναρχικών επίσης απορρίπτει την επιστήμη ως μέθοδο κατανόησης του κόσμου μας. Η επιστήμη δεν είναι ουδέτερη. Είναι γεμάτη με κίνητρα και βλέψεις, βλέψεις που προέρχονται και ενισχύουν την εξάλειψη της διαφορετικότητας των απόψεων, την αποδυνάμωση μας και την “νέκρα που μας καταναλώνει” που αποκαλούμε και πολιτισμό.
-Η επιστήμη επικαλέιται την έλλειψη επιρροής. Αυτό κατανοείται καλύτερα απ΄την ίδια την λέξη “παρατηρώ”. Η “παρατήρηση” είναι η αντίληψη με την ταυτόχρονη συναισθηματική και σωματική απομάκρυνση, είναι η μονοδρομική ροή πληροφοριών που ξεκινά απ’το αντικείμενο παρατήρησης προς τον δέκτη, τον παρατηρητή, ο οποίος δεν θεωρείται κομμάτι αυτού που παρατηρεί. Αυτή η νεκρή και μηχανική παρατήρηση έχει γίνει θρησκεία, η κυρίαρχη θρησκέια της εποχής μας.
Η μεθοδολογία της επιστήμης ασχολείται μόνο με τις μετρήσεις. Δεν αποδέχεται αξίες και συναισθήματα, τον τρόπο μου μυρίζει ο αέρας πριν την βροχή για παράδειγμα – ή ακόμα και αν τα λαμβάνει υπ’όψιν, το κάνει μεταμορφώνοντάς τα σε αριθμούς, μετατρέποντας την οσμή του αέρα πριν την βροχή σε μια αφηρημένη και προβλέψιμη αίσθηση που προκαλείται από μια χημική ένωση που υπάρχει στο όζον, κάνοντας την αίσθηση να μοιάζει με ψευδαίσθηση που πρκαλεί το νευρικό μας σύστημα. Ο αριθμός ο ίδιος δεν είναι μια αλήθεια αλλά ένας επιλεγμένος τρόπος σκέψης. Έχουμε επιλέξει μια συγκεκριμένη στάση του μυαλού ώστε αυτή να επικεντρώνεται σε έναν κόσμο έξω απ΄την πραγματικότητα, έναν κόσμο όπου τίποτα δεν έχει ποιοτική αξία, συνείδηση ή ζωή. Επιλέξαμε τον κόσμο όπου τίποτα δεν έχει ζωή.
-Οι πιο προσεκτικοί επιστήμονες παραδέχονται πως η μελέτη τους δεν είναι παρά μια στενή εξομοίωση του πολύπλοκου κόσμου. Όμως ακόμα λιγότεροι ανακάλυψαν πως αυτή η στενή ματιά διογκώθηκε από μόνη της, τόσο που δημιούργησε τεχνολογικά, οικονομικά και πολιτικά συστήματα, βγαλμένα και αυτά εκτός πραγματικότητας. Και ενώ ο κόσμος των αριθμών είναι ήδη μικρός, η επιστήμη δεν εξετάζει παρά μόνο τους επαναλαμβανόμενους και προβλέψιμους αριθμούς, αυτούς που είναι ίδιοι για όλους τους παρατηρητές. Αλλά η πραγματικότητα ούτε επαναλαμβανόμενη είναι, ούτε προβλέψιμη και κυρίως δεν είναι η ίδια για όλους τους παρατηρητές. Αλλά ίδιο ισχύει και για τους φανταστικούς κόσμους που διαχωρίστηκαν απ’τον πραγματικό.
-Η επιστήμη συνεχώς μας τραβά μέσα σε έναν πλαστό και ονειρικό κόσμο, μάλιστα κάνει ένα βήμα ακόμα και τον μετατρέπει σε εφιαλτικό, με συστατικά του την προβλεψιμότητα, τον έλεγχο και την κατηγοριοποίηση. Η έννοια του απροσδόκητου και τα συναισθήματα εξαλείφονται. Εξαιτίας της επιστήμης, ψυχικές καταστάσεις που δεν μπορούν εύκολα να “γιατρευτούν” χαρακτηρίζονται ως ανισόρροπες, ή ακόμα “μη φυσιολογικές” και θεωρούνται εξαιρέσεις. Ανώμαλα ερεθίσματα, αλλόκοτες ιδέες, και αλλόκοτοι άνθρωποι αποκληρώνονται, σαν να ήταν τα χαλασμένα γρανάζια μιας μηχανής.
-Η επιστήμη είναι απλώς μια απόδειξη, μια απόδειξη που εμπεριέχει το πάθος μας για έλεγχο που μας κατέλαβε από τότε που ξεκινήσαμε να καλλιεργούμε χωράφια και να μαντρώνουμε ζώα αντί να αναζητούμε τον λιγότερο προβλέψιμο (αλλά και πιο άφθονο) πραγματικό κόσμο, την “φύση”. Και από τότε ως τώρα, το ίδιο πάθος έχει επηρρεάσει όλες μας τις αποφάσεις σχετικά με το τι είναι πρόοδος και τι όχι, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο της γενετικής ανακατασκευής της ζωής.
-Όλοι οι πράσινοι αναρχικοί κατακρίνουν την τεχνολογία, ο καθένας σε διαφορετικό επίπεδο. Κάποιοι από αυτούς ακόμα αντιπροτείνουν πιο “πράσινες” και πιο “κατάλληλες” μορφές της, ψάχνοντας εκλογικεύσεις που θα επιμένουν σε μορφές εξημέρωσης. Η πλειοψηφία όμως απορρίπτει την τεχνολογία παντελώς. Η τεχνολογία είναι ένα κράμα καλωδίων, σιλικόνης, πλαστικό και ατσάλι. Είναι ένα πολύπλοκο σύστημα εξειδίκευσης εργασίας, “εξόρυξης” φυσικών πόρων και φυσικά εκμετάλλευσης αυτών των πόρων από όσους επωφελούνται από την όλη διαδικασία. Το αποτέλεσμα της σύνδεσης με την τεχνολογία, θα είναι πάντα μια αποξενωμένη, συμβιβασμένη και διστρεβλωμένη πραγματικότητα. Παρά τους ισχυρισμούς των μεταμοντέρων απολογητών και λοιπών υποστηρικτών της τεχνολογίας, η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη.
-Οι αξίες και στόχοι όσων παράγουν και ελέγχουν την τεχνολογία, είναι απόλυτα συνυφασμένοι με αυτήν. Η τεχνολογία είναι διαφορετική από ένα απλό εργαλείο για πολλούς λόγους. Ένα απλό εργαλείο είναι η προσωρινή χρήση ενός οργάνου μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον και χρησιμοποιείται για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Τα εργαλέια δεν εμπεριέχουν πολύπλοκα συστήματα που αποξενώνουν τον χρήστη απ΄την χρήση. Αυτός ο διαχωρισμός όμως (χρήστη-χρήση) είναι απολύτως απαραίτητος στην τεχνολογία, δημιουργώντας ένα βλαβερό και συμβιβασμένο ερέθισμα το οποίο μας οδηγεί σε διάφορες μορφές εξουσίας. Η κυριαρχία δυναμώνει όταν μια νέα, λιγότερο χρονοβόρα, τεχνολογία δημιουργείται, αφού αυτή προαπαιτεί την κατασκευή μεγαλύτερης τεχνολογικής υποστήριξης, καυσίμα, διατήρηση και επισκευή της προηγούμενης τεχνολογίας. Αυτό μας οδήγησε γρήγορα στην εγκατάσταση ενός πολύπλοκου τεχνολογικού συστήματος που η ύπαρξή του φαίνεται να είναι πλέον ανεξάρτητη απ’τον άνθρωπο δημιουργό της. Τα απορρίματα της τεχνολογικής κοινωνίας μολύνουν το φυσικό και ψυχολογικό μας περιβάλλον. Η χαμένη ζωή που αναλώνεται στην υπηρεσία της Μηχανής και τα τοξικά της παράγωγα μας πνίγουν το ίδιο.
-Η τεχνολογία τώρα πολλαπλασιάζεται σαν παγκόσμια ασθένεια και εξαπλώνεται όλο και με μεγαλύτερη επιτάχυνση, επιβάλλοντας ένα νέο περιβάλλον: αυτό που έχει σχεδιαστεί για μηχανική αποτελεσματικότητα και τεχνολογικό επεκτατισμό. Το τεχνολογικό σύστημα καταστρέφει, εξοντώνει ή υποτάσει μεθοδικά τον φυσικό κόσμο, χτίζοντας έναν νέο που χωράει μόνο μηχανές. Το όραμα για το οποίο μάχεται το σύστημα της τεχνολογίας είναι η μηχανοποίηση του κάθε στοιχείου της φύσης.
-Το κλειδί στην μοντέρνα τεχνοκαπιταλιστική δομή είναι η βιομηχανοποίηση, το μηχανικό σύστημα παραγωγής που βασίζεται πάνω στις συγκεντρωμένες εξουσίες του ενός, και στην εκμετάλλευση ανθρώπων και φύσης. Η βιομηχανοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον θάνατο ανθρώπων και φυσικού περιβάλλοντος και την αποικειοκρατία. Για την διατήρησή του, ο βίαιος εξαναγκασμός, οι εξώσεις, η δουλεία, η πολιτισμική καταστροφή, η αφομοίωση, η περιβαλλοντική καταστροφή και το παγκόσμιο εμπόριο θεωρούνται στοιχεία απαραίτητα, και καλοήθη. Ο ορισμός που δίνει η βιομηχανοποίηση στην ζωή την αντικειμενοποιεί, την μετατρέπει σε σκεύος πρόσφορο για μεταχείρηση.
-Η κριτική στην βιομηχανοποίηση είναι απλώς μια φυσική προέκταση της αναρχικής κριτκής στο κράτος αφού η βιομηχανοποίηση είναι εκ φύσεως εξουσιαστική. Για να διατηρηθεί μια βιομηχανική κοινωνία, πρέπει να κατακτηθούν και να αποικηθούν κομμάτια γης που θα μπορούν να παρέχουν τα απαραίτητα αναλώσιμα καύσιμα και λιπαντικά για την λειτουργία μιας μηχανής. Αυτή η αποικειοκρατία εκλογικεύεται μέσω του ρατσισμού, σεξισμού και πολιτισμικού σωβινισμού. Για την διαδικασία αποκόμισης των απαιτούμενων, για μια βιομηχανία, πόρων, οι άνθρωποι πρέπει να εκδιωχθούν απ’την γη τους. Αλλά για να δουλέψουν στα εργοστάσια που παράγουν άλλες μηχανές, πρέπει να υποδουλωθούν, να εξαρτηθούν ή αλλιώς να υποφέρουν απ’τα τοξικά εργοστασιακά κατάλοιπα.
-Βιομηχανοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μαζική αστικοποίηση και εξειδίκευση. Η ταξική κυριαρχία είναι ένα εργαλείο για το βιομηχανικό σύστημα που αφαιρεί απ’τους ανθρώπους την πρόσβαση σε πόρους και γνώση, αφήνοντάς τους αβοήθητους και εκμεταλλεύσιμους. Επιπλέον, η βιομηχανοποίηση χρησιμοποιεί φυσικούς πόρους από όλη την γη, έτσι ώστε να διαιωνίσει την ύπαρξή της, προωθόντας την παγκοσμιοποίηση που υποσκάπτει κάθε προσπάθεια τοπικής αυτονομίας και αυτάρκειας. Πίσω απ΄την βιομηχανοποίηση κρύβεται η μηχανική σκοπιά του κόσμου. Η ίδια σκοπιά που δικαιολόγησε την σκλαβιά, τις εκτελέσεις και την γυναικεία υποβάθμιση. Ας γίνει φανερό σε όλους πως η βιομηχανοποίηση δεν είναι μόνο καταπιεστική για τους ανθρώπους αλλά εκ κατασκευής της είναι οικολογικά καταστροφική.
Πέρα απ’την αριστερά. Ενάντια στην κοινωνία της μάζας.
-Δυστυχώς, πολλοί αναρχικοί επιμένουν να θεωρούν και να θεωρούνται ως κομμάτι της αριστεράς. Αυτή η τάση έχει ξεκινήσει να αλλάζει καθώς μοντέρνοι αριστεροί και αντιπολιτισμικοί αναρχικοί παραθέτουν ισχυρές διαφοροποιήσεις μεταξύ των δικών τους προοπτικών και της χρεωκοπίας των σοσιαλιστικών και ελευθεριακών κατευθύνσεων. Όχι μόνο η αριστερά απέδειξε πως απέτυχε παταγωδώς να εκπληρώσει τους στόχους της (ενώ αυτοπαρουσιάζεται αλτρουιστική και πως προωθεί την “ελευθερία) μα έδειξε πως στην πραγματικότητα είναι αντίθετη προς την απελευθέρωση. Η αριστερά ποτέ δεν έκρινε την τεχνολογία, παραγωγή, οργάνωση, έκφραση, αποξένωση, ολοκληρωτισμό, ηθική και πρόοδο επαρκώς ενώ δεν έχει τίποτα να πει για την οικολογία, την αυτονομία και το άτομο.
-Η αριστερά σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε χονδρικά ως μια ομάδα σοσιαλιστών κάθε μήκους και πλάτους (από σοσιαλδημοκράτες και ελευθεριακούς ως μαοϊστές και σταλινιστές) που επιθυμούν την επαναφορά του σοσιαλισμού στις “μάζες” μέσω μιας πιο “προοδευτικής” αντζέντας, συχνά χρησιμοποιώντας βίαια και ύπουλα μέσα ώστε να δημιουργήσουν ένα φάντασμα “ενότητας” ή να δημιουργήσουν πολιτικά κόμματα. Ενώ λοιπόν οι μέθοδοι και οι ακρότητες που χρησιμοποιεί ο καθένας τους είναι διαφορετικές, η γενική προσπάθεια και ο στόχος είναι κοινά: ένας θεσμός μιας κολλεκτιβιστικής και μονολιθικής σκοπιάς του κόσμου, βασισμένη στην ηθική.
-Πολλοί αναρχικοί και “επαναστατικοί” ξοδεύουν μεγάλο μέρος του χρόνου τους κατασκευάζοντας σχέδια και μηχανισμούς παραγωγής, διανομής, έρευνας και επικοινωνίας με μεγάλους αριθμούς ανθρώπων: με λίγα λόγια την λειτουργία μιας πολύπλοκης κοινωνίας. Αλλά δεν δέχονται όλοι οι αναρχικοί την πρόταση για παγκόσμιο (ή έστω τοπικό) κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό συντονισμό και ανεξαρτησία ή οργάνωση που απαιτείται για την διοίκησή τους.
-Απορρίπτουμε τις πολυπληθυσμικές κοινωνίες για πρακτικούς και φιλοσοφικούς λόγους. Πριν απ’όλα, απορρίπτουμε την έκφραση που απευθύνεται αποκλειστικά στην λειτουργία καταστάσεων εκτός του κόσμου των άμεσων ερεθισμάτων (παντελώς αποκεντρωμένη μορφή ύπαρξης). Δεν επιθυμούμε να αναλάβουμε την διοίκηση των κοινωνιών ή να οργανώσουμε νέες, επιθυμούμε μια νέα πλατφόρμα αξιών. Ζητάμε έναν κόσμο όπου κάθε ομάδα χαίρει αυτονομίας και ζει όπως αυτή επιλέγει, με όλες τις αλληλεπιδράσεις βασισμένες σε ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, ελεύθερες και ανοιχτές, όχι εξαναγκασμένες. Ζητάμε μια ζωή που να μπορούμε να ζήσουμε, όχι μια που μας υπαγορεύεται. Η μαζική κοινωνία έρχεται σε ισχυρή αντίθεση, όχι μόνο με την αυτονομία και το άτομο, αλλά και με την γη. Απλούστατα δεν είναι ευδιατήρητη (όσον αφορά την αποκόμιση πόρων, μεταφορά και τηλεπικοινωνιακά συστήματα που είναι απαραίτητα για ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα) για να υπάρξει κανείς σ’αυτήν, ή για να αντιπροτείνει εναλλακτικά σχέδια μαζικής κοινωνίας.
-Και ξανά, μια ριζοσπαστική αποκεντρωμέση φαίνεται να είναι ο δρόμος προς την αυτονομία και την ύπαρξη μη ιεραρχικών και σταθερών μεθόδων επιβίωσης.
Απελευθέρωση και επανάσταση
-Είμαστε όντα που μάχονται για μια βαθειά και ολοκληρωτική αποσύνδεση απ’την πολιτισμένη τάξη, αναρχικοί που επιθυμούν την αδέσμευτη ελευθερία. Πολεμάμε για απελευθέρωση, για μια αποκεντρωμένη και ασυμβιβαστη και απαράκαμπτη σχέση με το περιβάλλον και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Τα μοντέλα οργάνωσης προτείνουν μόνο περισσότερη γραφειοκρατία, έλεγχο και αποξένωση που ήδη εισπράττουμε απ΄το σημερινό σύστημα. Ενώ αρχικά ίσως να υπάρχει καλή πρόθεση, τα μοντέλα οργάνωσης αναπόφευκτα προέρχονται από έναν πατερναλιστικό και δύσπιστο σε εμάς συντηρητισμό που αντιφάσκει με την αναρχία.
-Πραγματικές συναισθηματικές σχέσεις μπορούν να προέλθουν μόνο από την βαθιά κατανόηση του ενός και του άλλου μέσω της ισχυρής φιλικής σχέσης βασιζόμενη στην ανάγκη, όχι με σχέσεις που βασίζονται σε οργανώσεις, ιδεολογίες ή αφηρημένες ιδέες. Τυπικά, το μοντελο οργάνωσης παραμερίζει τις προσωπικές ανάγκες προς χάριν “της ευημερίας του συνόλου”, καθώς προσπαθεί να τυποποιήσει την αντίσταση και το όραμα. Από κόμματα και ιδεολογικές πλατφόρμες μέχρι ομοσπονδίες, φαίνεται πως όσο εντείνονται τα σχέδιά τους, τόσο το νόημα και η σχέση με την ζωή, μειώνεται. Οι οργανώσεις είναι απλώς μέσα σταθεροποίησης της δημιουργικότητας, ελέγχου των διαφωνιών και μείωσης των αντιεπαναστατικών που δεν συμβαδίζουν με τους υπόλοιπους (όπως διαπιστώνει η ελίτ των ηγετών τους). Τυπικά οι απόψεις τους αιωρούνται στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα και έχουν να προσφέρουν λίγο χώρο για ελεύθερη σκέψη και δράση.
-Γενικά και άτυπα, οι συναισθηματικές σχέσεις τείνουν να εκμηδενίσουν την αποξένωση που προκαλείται από αποφάσεις και διαδικασίες ενώ μειώνουν τα εμπόδια από την επιθυμία στην πράξη. Οι ίδιες σχέσεις μεταξύ ομάδων, καλό θα ήταν να παραμένουν οργανικές και προσωρινές αντί στημένες και άκαμπτες.
-Ως αναρχικοί είμαστε εναντίον της κυβέρνησης, και αντιστρόφως, και κάθε είδους συνεργασίας η διαπραγμάτευσης με το κράτος (ή όποιονδήποτε θεσμό ιεραρχίας ή ελέγχου). Αυτές οι θέσεις μας καθορίζουν την συνέχιση και την κατεύθυνση της στρατηγικής μας, που ιστορικά είναι γνωστή ως επανάσταση. Αυτός ο όρος, αν και μεταλλάχθηκε, αποδυναμώθηκε και διαστρεβλώθηκε από διάφορες ιδεολογίες και αντζέντες, μπορεί ακόμα να έχει νόημα για την αναρχική αντι-ιδεολογική πρακτική. Με την λέξη επανάσταση, εννούμε την συνεχή πάλη για ριζική μεταβολή του κοινωνικού και πολιτικού προσκήνιου, για τους αναρχικούς αυτό συμαίνει καθολική αποσυναρμολόγηση. Η λέξη “επανάσταση” εξαρτάται από την κατάσταση στην οποία οδηγείται κανείς, το ίδιο φυσικά ισχύει και για μια “επαναστατική ενέργεια”. Και πάλι, για τους αναρχικούς, αυτή η δράση στοχεύει στην ολοκληρωτική διάλυση της εξουσίας. Ο ρεφορμισμός απ’την άλλη, εμπεριέχει δράσεις και στρατηγικές που στοχεύουν στην ρύθμιση, μεταβολή και επιλεκτική διατήρηση στοιχείων του παρόντος συστήματος, ουσιαστικά χρησιμοποιώντας τις μεθόδους και την φύση του ίδιου του συστήματος για την επανάσταση. Οι στόχοι και οι μέθοδοι της επανάστασης δεν μπορούν να υπαγορευτούν ή να ληφθούν μέσα απ΄το περιεχόμενο του συστήματος.
-Για τους αναρχικούς, η επανάσταση και ο ρεφορμισμός αποτελούν δύο ασύμβατες μεθόδους με αντίστοιχα ασύμβατους στόχους και παρά τις αναρχοελευθεριακές προσεγγίσεις, δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Για τους αντιπολιτισμικούς αναρχικούς, η επαναστατικλη δραστηριότητα θέτει υπό αμφισβήτηση, προκαλέι και εργάζεται προς την αποσυναρμολόγηση όλου του συστήματος του πολιτισμού. Η επανάσταση δεν είναι μια μακρυχρόνια και στιγμιαία ενέργεια στην οποία σήμερα επενδύουμε προετοιμάζοντας τον λαό, αλλά ένας τρόπος ζωής και προσέγγισης καταστάσεων.
Αντίσταση στην Μεγάλη Μηχανή
-Οι αναρχικοί γενικά και οι πράσινοι αναρχικοί συγκεκριμένα, προτιμούν την άμεση δράση από συμβολικές και συμβιβασμένες μορφές αντίστασης. Ποικίλες μέθοδοι και προσεγγίσεις όπως πολιτισμική ανταρσία, σαμποτάζ, εξεγέρσεις και πολιτική βία (αν και δεν περιορίζονται σε αυτές) ήταν και παραμένουν κομμάτια του αναρχικού οπλοστάσιου. Καμία άλλη τακτική δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική στην μεταβολή της τωρινής τάξης και των υβρίδιών της, παρά μόνο τέτοιες μέθοδοι σε συνδυασμό με την συνεχή κοινωνική κριτική.
-Ανταρσία στο σύστημα μπορεί να προκύψει από κάθε είδους άνθρωπο, ενώ είναι σημαντικό συστατικό της σωματικής αντίστασης. Το σαμποτάζ ήταν πάντοτε ζωτικό κομμάτι των αναρχικών δραστηριοτήτων, είτε αυτό εκφράζεται με τον αυθόρμητο βανδαλισμό (δημοσίως ή κρυφό) ή μέσω παρανόμων μυστικών συννενοήσεων και δημιουργία πυρήνων. Πρόσφατα, ομάδες όπως το Earth Liberation Front (μέτωπο απελευθέρωσης της γης), μια ριζοσπαστική οικολογική ομάδα που αποτελείται από αυτόνομους πυρήνες που στοχεύουν ενάντια σε όσους πλουτίζουν εις βάρος της περιβαλλοντικής καταστροφής, προκάλεσαν ζημιές εκατομμυρίων δολλαρίων σε επιχειρήσεις, γραφεία, τράπεζες, λατομεία και βίλλες. Αυτές οι ενέργειες που συνήθως γίνονται μέσω των εμπρησμών συνοδευόμενους από εύγλωττες προκηρύξεις, αν και δείχνουν σημάδια πολιτισμού, έχουν εμπνεύσει πολλούς άλλος να αναλάβουν δράση και αποδεικνύονται ως αποτελεσματικά μέσα, όχι μόνο γιατί φέρνουν την οικολογική καταστροφή στο επίκεντρο της προσοχής του κόσμου, αλλά δρουν και αποτρεπτικά ενάντια στους καταστροφείς της γης.
-Εξεγερσιακή δραστηριότητα ή η διόγκωση μιας υπάρχουσας εξέγερσης μπορεί να προκαλέσει ένα ξέσπασμα στην κοινωνικη γαλήνη μέσα στην οποία, η αυθόρμητη οργή των ανθρώπων να πιθανόν να οδηγήσει σε κατάσταση επανάστασης. Οι αναταραχές στο Σιάτλ (Seattle) ’99 (World Trade Organization Meeting) Πράγα 2000, και Γένοβα 2001, ήταν όλα (αν και το καθένα με δικό του τρόπο) σπίθες εξέγερσης, που αν και είχαν περιορισμένους στόχους, μπορούν να θεωρηθούν ως προσπάθειες με εξεγερσιακές βλέψεις και ποιοτική απόσχιση από τον ρεφορμισμό αλλά και όλο το σύστημα υποταγής. Η πολιτική βία, που περιλαμβάνει κυρίως την στόχευση ορισμένων ατόμων που θεωρούνται υπεύθυνα λόγω της δράσης και αποφάσεών τους που οδήγησαν στην καταπίεση, φαίνεται επίσης να είναι κομμάτι της αναρχικής δράσης, όπως δείχνει η ιστορία.
-Τέλος, όσον αφορά την ρηχή πραγματικότητα και το απανταχού παρών σύστημα, (κοινωνικό, πολιτικό, τεχνολογικό) οι επιθέσεις στα τεχνολογικά θεμέλια της Μεγάλης Μηχανής, είναι πάντα στις καλύτερες προθέσεις των αντιπολιτισμικών αναρχικών. Ασχέτως απ’τις προσεγγίσεις και την ένταση, οι επιθετικές ενέργειες σε συνδυασμό με μια διορατική ανάλυση του πολιτισμού, συνεχώς εντείνεται.
Η ανάγκη για κριτική
-Καθώς η πορεία προς την παγκόσμια εξόντωση συνεχίζεται, καθώς η κοινωνία γίνεται πιο βλαβερή και χάνουμε όλο και περισσότερο τον έλεγχο των ζωών μας και όσο αποτυγχάνουμε να δημιουργήσουμε μια αποτελεσματική αντίσταση ενάντια στην νεκρή κουλτούρα, είναι ζωτικής σημασίας να είμαστε όσο το δυνατόν πιο κριτικοί απέναντι στα παλαιότερα “επαναστατικά” κινήματα, στην τωρινή πάλη και στα ίδια μας τα σχέδια. Δεν μπορούμε άσκοπα να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος, ή να εθελοτυφλούμε στα δικά μας αδύναμα σημεία.
-Το ριζοσπαστικό περιβαλλοντικό κίνημα υποφέρει από μονολιθικές καμπάνιες και συμβολικές χειρονομίες ενώ ο αναρχικός χώρος συνεχώς μολύνεται από αριστερές και ελευθεριακές τάσεις. Και οι δύο συνεχώς διοργανώνουν ανούσιες “ακτιβιστικές” κινήσεις και σπάνια επιχειρούν να εκτιμήσουν αντικειμενικά την (αν)αποτελεσματικότητά τους. Συχνά, οι τύψεις και η αυτοθυσία τους αντί της επιθυμίας της απελευθέρωσης και ελευθερίας, είναι τα νήματα που κινούν αυτούς τους “άγιους” καθώς συνεχίζουν στο ίδιο μονοπάτι που χάραξαν οι αποτυχίες των προκατόχων τους. Η αριστερά επιμένει να είναι η ουλή της ανθρωπότητας, οι περιβαλλοντολόγοι απέτυχαν να προστατέψουν έστω και ένα τμήμα της άγριας φύσης ενώ οι αναρχικοί σπανίως έχουν κάτι προκλητικό να πουν, πόσο μάλλον να κάνουν. Ενώ κάποιοι θα διαφωνούσαν και θα απέρριπταν την κριτική γιατί είναι “διασπαστική”, οποιαδήποτε πραγματικά ριζοσπαστική προοπτική θα διέκρινε την αναγκαιότητα της κριτικής εξέτασης, ώστε να αλλάξει η ζωή και ο κόσμος που κατοικούμε.
-Αυτοί που προτιμούν να συζητήσουν “μόνο μετά την επανάσταση” ώστε να διαμορφώσουν κάθε συζήτηση σε αοριστολογία και χωρίς καμία ειλικρινή κριτική, στρατηγική, τακτική και ιδέα, δεν πάνε πουθενά και απλώς μας καθυστερούν. Το πιο αναγκαίο χαρακτηριστικό ενός αναρχικού πρέπει να είναι η ικανότητά του να βάζει ερωτήματα παντού και προπαντώς στις δικές του ιδέες, πράξεις και σχέδια.
Επιρροές και αλληλεγγύη
-Η πράσινη αναρχική προοπτική είναι ανοιχτή και ποικιλόμορφη, ταυτόχρονα όμως εμπεριέχει και κάποια λογική συνέχεια και θεμελιώδη στοιχεία. Έχει επηρρεαστεί από αναρχικούς, πρωτογονιστές, Λουντίτες (Luddites), εξεγερσιακούς, καταστασιακούς, σουρρεαλιστές, νιχιλιστές, οικολόγους, βιορεντζιοναλιστές (βιοκεντρικούς) φεμινιστές, διάφορες τοπικές κουλτούρες, αντιαποικειοκρατικές μάχες, το ανήμερο, το αδάμαστο και την γη.
-Οι αναρχικοί συμβάλλουν στην αντιεξουσιαστική πάλη, η οποία αμφισβητεί την εξουσία σε κάθε επίπεδο, και μάχονται για πραγματικά ίσες σχέσεις και προωθούν τον συμβιωτισμό (μουτουαλισμό) στις κοινότητες. Οι πράσινοι αναρχικοί βέβαια επεκτείνουν τις ιδέες τους της έλλειψης κυριαρχίας σε κάθε είδος ζωής, όχι μόνο την ανθρώπινη, κάνοντας άλλο ένα βήμα μετά την αναρχική παραδοσιακή ανάλυση. Οι πράσινοι αναρχικοί και πρωτογονιστές, πληροφορούνται με μία προκλητική και κριτική ματιά στις καταγωγές του πολιτισμού, ώστε να κατανοήσουν τι είναι και πως φτάσαμε σε αυτό το χάλι, ώστε να αποκτήσει και πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση το κίνημα.
-Εμπνευσμένοι απ΄τους Λουντίτες, οι πράσινοι αναρχικοί αναζωογονούν την αντιτεχνολογική-αντιβιομηχανική κατεύθυνσή τους. Οι καταστασιακοί, συνδυάζουν μια προοπτική που δέχεται όχι μόνο την διάφανη κριτική, αλλά αναγνωρίζουν και επιτίθονται αυθόρμητα σε θεσμούς του πολιτισμού που, εκ φύσεώς του, δεσμεύουν την ελευθερία και επιθυμία. Οι αντιπολιτισμικοί αναρχικοί χρωστούν πολλά στους καταστασιακούς και την κριτική τους για την εμπορική κοινωνία της αποξένωσης απ’την οποία μπορούμε να απομακρυνθούμε φτάνοντας στα όνειρα και τις ανεπηρρέαστες επιθυμίες μας.
-Η άρνηση του νιχιλισμού να αποδεχτεί οποιοδήποτε στοιχείο της τωρινής πραγματικότητας κατανοέι πλήρως την ασχήμια αυτής της κοινωνίας και προσφέρει στους πράσινους αναρχικούς μια στρατηγική που δεν απαιτεί απλώς την προσφορά οράματος στην κοινωνία αλλά συγκεντρώνεται στην διάλυσή της. Οι οικολόγοι, παρά τις τάσεις μισανθρωπισμού, γεμίζει την πράσινη αναρχική προοπτική με την αναγνώριση πως η ευημερία και η άνθηση της ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την συνειδητοποίηση της της αξίας του μη-ανθρώπινου κόσμου. Η εκτίμηση των οικολόγων για τον πλούτο και την ποικιλία της ζωής συνεισφέρει στην κατανόηση η σημερινή ανθρώπινη παρεμβολή με τον μη ανθρώπινο κόσμο είναι καταπιεστική και υπερβολική, με την κατάσταση να χειροτερεύει συνεχώς.
-Οι βιορεντζιοναλιστές επικεντρώνονται στην ζωή εντός της βιολογικής ζώνης του ατόμου και την σύνδεσή του με την γη, νερό, κλίμα, φυτά, ζώα και άλλα στοιχεία της βιοποικιλότητας μιας περιοχής/ζώνης. Οι φεμινιστές συνέβαλλαν με την αποσαφήνιση της ρίζας, δυναμικής, προτάσεων και πραγματικότητα του πατριαρχισμού, όπως επίσης και τις επιτπώσεις του στην γη, στην γυναίκα συγκεκριμένα, και στην ανθρωπότητα γενικότερα. Πρόσφατα, ο καταστροφικός αποχωρισμός των ανθρώπων από την γη (πολιτισμός) εκφράστηκε πιο καθαρά και έντονα απ΄τους οικολόγους φεμινιστές.
-Αντιπολιτισμικοί αναρχικοί έχουν φανερά επηρρεαστεί απ’τις διάφορες τοπικές κουλτούρες και την φυσιολατρική ιστορία των ιθαγενών, ακόμα και αυτών που ήδη επιβιώνουν. Ενώ συνεχώς μαθαίνουμε και ενσωματώνουμε νέες καλοστεκούμενες τεχνικές επιβίωσης και υγειέστερους τρόπους αλληλεπίδρασης με την ζωή, είναι σημαντικό να μην ισοπεδώνουμε και να γενικεύουμε τους ιθαγενείς και την κουλτούρα τους, να σεβόμαστε και να κατανοούμε την διαφορετικότητα χωρίς να κάνουμε πολιτισμικές διακρίσεις. Αλληλεγγύη, υποστήριξη και προσπάθειες να εμπεδώσουμε τις αντιαποικειοκρατικές μάχες των ντόπιων που ήταν το πρώτο μέτωπο κατά του πολιτισμού, είναι απαραίτητα συστατικά ώστε να αποσυναρμολογήσουμε την μηχανή του θανάτου. Είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουμε πως όλοι εμείς, από κάποια καμπή της ιστορίας μας, καταγώμαστε από ανθρώπους της γης που αποσυνδεθήκανε βίαια απ’την φύση, και για αυτό τον λόγο έχουμε όλοι μια θέση στην μάχη κατά της αποικειοκρατίας. Επίσης εμπνευστήκαμε απ’το αδάμαστο στοιχείο αυτών που ξέφυγαν απ’την εξοικείωση και επέστρεψαν στο φυσικό τους στοιχείο. Και φυσικά όλα τα ανήμερα όντα που συντελούν αυτόν τον πανέμορφο μπλε και πράσινο οργανισμό που αποκαλούμε πλανήτη Γη.
-Εξίσου σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως ενώ πολλοί πράσινοι αναρχικοί έχουν κοινές πηγές έμπνευσης, η πράσινη αναρχία είναι κάτι το προσωπικό για τον καθένα που μπορεί να συσχετιστεί με αυτές τις θεωρίες και δράσεις. Η προοπτικές του ατόμου που αποκομίζονται απ’την ίδια του την ζωή εντός της νεκρής κουλτούρας (πολιτισμός) δίπλα στις επιθυμίες του ατόμου που ξεφεύγουν απ΄την εξημέρωση, είναι το πιο ζωντανό και σημαντικό στοιχείο στην διαδικάσια επαναφοράς στην φύση.
Επιστροφή στην φύση και επανασύνδεση
-Για τους περισσότερους πράσινους/αντιπολιτισμικούς/πρωτογονιστές αναρχικούς, η επιστροφή στην φύση είναι ένα το σχέδιο της ζωής τους. Δεν περιορίζονται στην διανόηση και την άσκηση κάποιων πρωτόγονων τεχνικών, αντιθέτως είναι μια βαθειά κατανόηση των ορατών τρόπων εξημέρωσης, και αποκοπής απ’τους εαυτούς μας, μεταξύ μας, από τον κόσμο και από την τεράστια προσπάθεια να γίνουμε πάλι ένα. Η προσπάθεια για επαναφορά στην φύση έχει ένα έμπρακτο κομμάτι όμως, που έχει να κάνει κυρίως με την επανάκτηση κάποιων ικανοτήτων και την ανάπτυξη μεθόδων για μια σταθερή συμβίωση, περιλαμβάνοντας τρόπους εύρεσης τροφής, στέγασης και θεράπευσης με φυτά, ζώα και οποιοδήποτε υλικό εκκρίνεται φυσιολογικά στην περιοχή μας. Επίσης περιλαμβάνει την διάλυση την φύση, θεμέλια και ιδεολογική πλατφόρμα του πολιτισμού.
-Η επιστροφή στην φύση έχει και το ψυχικό μέρος της, που περιλαμβάνει την θεραπεία μας από τις βαθειές ουλές 10.000 ετών, πως να ζούμε μαζί και χωρίς ιεραρχίες σε μη καταπιεστικές κοινότητες, όπως επίσης η αποφόρτιση απ’τις μνήμες και εμπειρίες εξημέρωσης ώστε να μην επηρρεάζουν την συμπειφοράς μας. Η επιστροφή στην φύση απαιτεί να μπουν σε πρώτη προτεραιότητα τα ερεθίσματα και το πάθος πάνω απ΄τους συμβιβασμούς και την αποξένωση, την αναθεώρηση της δυναμικής και κάθε άποψης της πραγματικότητας, επανασύνδεση με την αδάμαστη οργή μας για την προστασία της ζωής μας και την μάχη για μια απελευθερωμένη ύπαρξη, αναπτύσσοντας μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην διαίσθηση και επανασύνδεση με το ένστικτό μας, η επανάκτηση της ισορροπίας που καταστράφηκε μετά από χιλιάδες χρόνια πατριαρχικού ελέγχου και εξημέρωσης.
Η επαναφορά στην φύση είναι η διαδικασία απεξάρτησης απ’τον πολιτισμό.
μετάφραση: Deadeye  (2006)

, • 0 σχόλια edit post

Δεν υπάρχει διέξοδος;

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί μετάφραση του κειμένου «No Way Out?», του J. Zerzan. Πραγματεύεται έννοιες όπως η γεωργία, ο πολιτισμός και η εξημέρωση, χωρίς να εμβαθύνει αλλά και χωρίς να παραλείπει να αναλύσει επαρκώς (στα πλαίσια της έκτασης ενός κειμένου), καθώς επίσης και τις έννοιες της γλώσσας και του συμβολισμού.



Η γεωργία έδωσε τέλος σε μια τεράστια περίοδο της ανθρώπινης ύπαρξης που χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από την ελευθερία από την εργασία, την μη-εκμετάλλευση της φύσης, μια σημαντική αυτονομία και ισότητα των δύο φύλων, και την απουσία της οργανωμένης βίας. Παίρνει περισσότερα από την γη από όσα δίνει πίσω και είναι το θεμέλιο για την ιδιωτική περιουσία. Η γεωργία περικλείει, ελέγχει, εκμεταλλεύεται και δημιουργεί την ιεραρχία και την δυσαρέσκεια. Η Chellis Glendinning (1994) περιέγραψε την γεωργία ως το «αρχικό τραύμα» που έχει καταστρέψει την ανθρώπινη ψυχή, την κοινωνική ζωή και την βιόσφαιρα.

Αλλά η γεωργία/εξημέρωση δεν εμφανίστηκε από το πουθενά στα ξαφνικά, πριν 10.000 χρόνια. Πιθανότατα, ήταν το αποκορύφωμα μιας πολύ αργής αποδοχής του καταμερισμού της εργασίας ή της ειδίκευσης που ξεκίνησε στα σοβαρά στην Ανώτερη Παλαιολιθική εποχή, περίπου 40.000 χρόνια πριν. Αυτή η διαδικασία είναι πίσω από αυτό που ονόμασαν ο Horkheimer και ο Adorno «εργαλειακό λόγο» στην «Διαλεκτική του Διαφωτισμού». Παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να θεωρείται ως προϋπόθεση για «αντικειμενικότητα», η ανθρώπινη λογική δεν είναι πια ουδέτερη. Με κάποιον τρόπο έχει παραμορφωθεί, με καταστροφικές συνέπειες: η λογική μας φυλακίζει την πραγματική ανθρωπιά, ενώ καταστρέφει τον φυσικό κόσμο. Πώς αλλιώς να εκτιμηθεί το γεγονός πως η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει γίνει τόσο εχθρική στον άνθρωπο, όσο και στα άλλα επίγεια είδη; Κάτι είχε ήδη αρχίσει να μας οδηγεί προς μια αρνητική κατεύθυνση πριν η γεωργία, η ταξική διαστρωμάτωση, το Κράτος, και το βιομηχανικό σύστημα θεσμοθετήσουν την αδικία του.

Αυτή η ασθένεια της λογικής, η οποία ερμηνεύει την πραγματικότητα σαν μια συγχώνευση των εργαλείων, των πόρων, και των μέσων, προσθέτει ένα πρωτοφανές και ανεξέλεγκτο μέτρο κυριαρχίας. Όπως και με την τεχνολογία, η οποία είναι η ενσάρκωση της λογικής ή η υλικότητα σε κάθε δεδομένη στιγμή, η «ουδετερότητα» της λογικής έλειπε εξ αρχής. Εν τω μεταξύ, μας έχουν μάθει να αποδεχόμαστε την κατάσταση μας. Είναι «η ανθρώπινη φύση» το να είσαι «δημιουργική», λέει ένα κομμάτι του ρεφρέν.

Ο καταμερισμός της εργασίας δίνει αποτελεσματική δύναμη σε κάποιους, ενώ περιορίζει ή μειώνει το πεδίο δράσης του συνόλου. Αυτό μπορεί να φανεί στην παραγωγή της τέχνης καθώς και στην τεχνολογική καινοτομία. Το διακριτικό έργο μεμονωμένων ατόμων είναι εμφανές από τις πρώτες τοιχογραφίες σπηλαίων, και η τεχνική ειδίκευση είναι μια σημαντική πτυχή της ύστερης ανάπτυξης των «σύνθετων» (δηλαδή διαστρωματωμένων) κοινωνιών. Οι καθορισμένοι ρόλοι διευκόλυναν μια ποιοτική ρήξη με τα μακροχρόνια ανθρώπινα κοινωνικά πρότυπα, σε μια εντυπωσιακά σύντομη χρονική περίοδο. Έπειτα από δύο ή τρία εκατομμύρια χρόνια με τρόπο ύπαρξης την ισότιμη τροφοσυλλογή (κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες), μέσα σε μόνο 10.000 χρόνια, ήρθε η ταχεία κάθοδος προς έναν πολιτισμένο τρόπο ζωής. Από τότε, μια συνεχώς επιταχυνόμενη πορεία κοινωνικής και οικολογικής καταστροφής βρίσκεται σε κάθε σφαίρα της ζωής.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο πόσο πλήρης ήταν η εμπειρία του πολιτισμού από τα πρώτα του στάδια. Το βιβλίο «Domestication of Metal» [στα ελληνικά, η εξημέρωση του μετάλλου] της K. Aslihan Yener πραγματεύεται την σύνθετη βιομηχανία στην πρώτη πράξη του πολιτισμού, την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Έχει διαγράμματα με την οργάνωση και την διαχείριση της εξόρυξης και τήξης του κασσίτερου στην Ανατολία που ξεκίνησε το 8.000 π.Χ. Η αρχαιολογική απόδειξη δείχνει αναντίρρητα ότι η διάβρωση, η ρύπανση και η αποψίλωση των δασών ήταν πολύ σημαντικές συνέπειες, καθώς οι πρώιμοι πολιτισμοί τοποθετούσαν τα απόβλητα σε μεγάλο τμήμα της Μέσης Ανατολής.

Με τον πολιτισμό, όπως είναι έτσι ήταν πάντα. Το μυθιστόρημα του 1980 του Russel Hoban, «Riddley Walker», παρέχει μια έντονη ενδοσκόπηση στην λογική του πολιτισμού. Αυτό που κάποιοι αποκαλούν Πρόοδο, ο αφηγητής το χαρακτηρίζει ως Ισχύ:
«Όταν έρθει σε μένα θα το ξέρω τότε ότι η Ισχύς δεν έφυγε. Ήταν, είναι και θα είναι. Ήταν εδώ και σχεδίαζε. Η Ισχύς θέλει εσύ να φτάσεις σε αυτήν με Ισχύ. Η Ισχύς θέλει ό,τι μπορεί να γίνει, να γίνει. Η Ισχύς θέλει τα πάντα να κινούνται προς τα μπροστά.»
Η φύση του εγχειρήματος του πολιτισμού ήταν ξεκάθαρη από την αρχή. Όντας το γρήγορα επικείμενο προϊόν της γεωργίας, η εντατικοποίηση της κυριαρχίας ήταν σταθερή και σίγουρη. Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα μνημεία του ανθρώπου συμπίπτουν με τα πρώτα σημάδια της εξημέρωσης (R.Bradley στο «Mither»,1998). Η θλιβερή γραμμικότητα της καταστροφής που επέφερε ο πολιτισμός στον φυσικό κόσμο έχει διακοπεί μόνο από συμπτώματα αυτοκαταστροφής στον κοινωνικό τομέα, με την μορφή των πολέμων. Και όταν ανακαλούμε με τον B.D.Smith (1995) ότι η εξημέρωση είναι «η δημιουργία μιας νέας μορφής φυτού και ζώου», γίνεται φανερό ότι η γενετική μηχανική και η κλωνοποίηση είναι κάθε άλλο παρά περίεργες εκτροπές από τον κανόνα.

Η αντίθεση με τις χιλιάδες γενιές συλλεκτικής ζωής (κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες) είναι συγκλονιστική. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση ότι αυτοί οι πρόγονοι βάζουν το μοίρασμα [sharing] στο κέντρο της ύπαρξης τους. Καθ' όλη την ανθρωπολογική λογοτεχνία, η μοιρασιά και η ισότητα είναι συνώνυμα με την κοινωνική οργάνωση των συλλεκτικών κοινωνιών, που χαρακτηρίζονται ως ομάδες από πενήντα ή λιγότερους ανθρώπους. Στην απουσία της μεσολάβησης και της πολιτικής εξουσίας, οι άνθρωποι απολάμβαναν εκφραστικούς δεσμούς πρόσωπο-με-πρόσωπο ο ένας με τον άλλον και σε οικειότητα με την φύση.

Ο Hewlett και ο Lamb (2000) διερεύνησαν τα επίπεδα εμπιστοσύνης και συμπόνιας σε μια ομάδα Aka από (τροφο)συλλέκτες [foragers] στην κεντρική Αφρική. Κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η φυσική και συναισθηματική εγγύτητα μεταξύ των παιδιών και των ενηλίκων Aka είναι στενά συνδεδεμένη με τον αγαθό προσανατολισμό τους για τον κόσμο. Αντιστρόφως, ο λαός Aka βλέπει το περιβάλλον του ως γενναιόδωρο και υποστηρικτικό, τουλάχιστον εν μέρει, εξ αιτίας των απεριόριστων δεσμών μεταξύ τους. Ο Colin Turnbull παρατήρησε μια πολύ παρόμοια πραγματικότητα μεταξύ των Mbuti στην Αφρική, οι οποίοι απηύθυναν χαιρετισμούς «στην Μητέρα Δάσος, στον Πατέρα Δάσος».

Η γεωργία είναι το θεμελιακό μοντέλο για όλο τον συστηματικό απολυταρχισμό που ακολούθησε, ασφαλώς συμπεριλαμβανομένου του καπιταλισμού, και για την έναρξη της υποταγής των γυναικών. Οι πρώτοι οικισμοί γεωργίας περιείχαν «τόσο πολλούς όσο 400 ανθρώπους» (Mithen και άλλοι, 2000). Γνωρίζουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού δεν ήταν η αιτία της γεωργίας, αλλά το αποτέλεσμα της - αυτό υποδηλώνει μια βασική δυναμική του πληθυσμιακού προβλήματος. Φαίνεται ότι οι κοινωνίες που οργανώθηκαν σε μια πραγματικά ανθρώπινη κλίμακα, έπεσαν θύματα των απαιτήσεων της εξημέρωσης. Πιθανόν να ισχύει πως μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα του υπερπληθυσμού του πλανήτη μόνο με την αφαίρεση της ριζικής αιτίας της βασικής αποξένωσης που έχουμε ο ένας με τον άλλον. Με την έλευση της εξημέρωσης, η αναπαραγωγή δεν ήταν μόνο οικονομική ανταμοιβή - προσέφερε επίσης μια αποζημίωση ή παρηγοριά για όλα αυτά που είχαν εξαλειφθεί από τον πολιτισμό.

Εν μέσω των τυποποιημένων πειθαρχικών συνεπειών των σημερινών συστημάτων της τεχνολογίας και του κεφαλαίου, υποβαλλόμαστε σε ένα πρωτοφανή καταιγισμό εικόνων και άλλων παραστάσεων. Τα σύμβολα έχουν παραγκωνίσει σε μεγάλο βαθμό κάθε τι πραγματικό και άμεσο, τόσο στον ημερήσιο κύκλο των διαπροσωπικών αλληλεπιδράσεων όσο και στην επιταχυνόμενη εξαφάνιση της φύσης. Αυτή η κατάσταση είναι γενικά αποδεκτή ως αναπόφευκτη, ειδικά αφού η ληφθείσα σοφία υπαγορεύει ότι ο συμβολισμός είναι το πρωτεύον, καθορίζοντας την ποιότητα ενός ανθρώπινου όντος. Μαθαίνουμε ως παιδιά ότι όλη η συμπεριφορά, και του ίδιου του πολιτισμού, βασίζεται στον χειρισμό των συμβόλων - αυτό το χαρακτηριστικό είναι που μας ξεχωρίζει από τα απλά ζώα.

Αλλά μια κοντινή ματιά στον Homo [σ.τ.μ.: εννοώντας τον άνθρωπο πιθανόν] κατά την διάρκεια πολλών, πολλών χιλιετιών προκαλεί την αμειλικτότητα [inexorability] ή την «φυσικότητα» της κυριαρχίας των συμβόλων στις ζωές μας σήμερα. Νέες ανακαλύψεις φτάνουν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων με αυξανόμενη συχνότητα. Οι αρχαιολόγοι βρίσκουν πως πριν από περισσότερο από ένα εκατομμύριο χρόνια, οι άνθρωποι ήταν όσο έξυπνοι είμαστε και εμείς - παρά το γεγονός ότι οι παλαιότερες ενδείξεις μέχρι σήμερα κάποιας συμβολικής δραστηριότητας (ειδώλια, τοιχογραφίες σε σπήλαια, τελετουργικά αντικείμενα, χρονικές καταγραφές, κ.α.) χρονολογούνται μόνο 40.000 χρόνια πίσω περίπου. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν την φωτιά για το μαγείρεμα πριν από 1,9 εκατομμύρια χρόνια - και κατασκεύασαν και έπλευσαν πλοιάρια τουλάχιστον πριν από 800.000 χρόνια!

Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ήταν πολύ έξυπνοι: παρ' όλ' αυτά δεν άφησαν κανένα απτό ίχνος συμβολικής σκέψης μέχρι σχετικά πρόσφατα. Επίσης, αν και οι πρόγονοι μας πριν ένα εκατομμύριο χρόνια είχαν το I.Q. για να υποδουλώσουν ο ένας τον άλλον και να καταστρέψουν τον πλανήτη, δεν το έπραξαν, μέχρι που ήρθε ο συμβολικός πολιτισμός. Αυτοί που τάσσονται υπέρ του πολιτισμού κάνουν μια συντονισμένη προσπάθεια για να βρουν στοιχεία χρησιμοποίησης συμβόλων σε προγενέστερη εποχή, κινούμενοι παράλληλα με την ανεπιτυχή προσπάθεια των πρόσφατων δεκαετιών για να εντοπίσουν στοιχεία που θα ανατρέψουν το νέο ανθρωπολογικό πρότυπο της προ-γεωργικής αρμονίας και ευημερίας. Μέχρι στιγμής, οι αναζητήσεις τους δεν έχουν καρποφορήσει.

Υπάρχει ένα τεράστιο χρονικό κενό μεταξύ σαφών ενδείξεων ψυχικής ικανότητας και σαφών ενδείξεων για οποιοδήποτε συμβολισμό. Αυτή η απόκλιση γεννά σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με την καταλληλότητα του ορισμού του ανθρώπου ως κατ' ουσίαν κατασκευαστή συμβόλων. Η εμφανής αντιστοιχία μεταξύ των απαρχών της αντιπροσώπευσης και των απαρχών του τι είναι ανθυγιεινό για το είδος μας φαίνεται να είναι ακόμα πιο σημαντικό. Οι βασικές ερωτήσεις λίγο πολύ διατυπώνονται από μόνες τους.

Μια τέτοια ερώτηση αφορά την φύση της αντιπροσώπευσης. Ο Foucault υποστήριξε ότι η αντιπροσώπευση περιλαμβάνει πάντα μια σχέση εξουσίας. Ίσως να υπάρχει σύνδεση μεταξύ της αντιπροσώπευσης και της ανισορροπίας της εξουσίας που δημιουργείται όταν ο καταμερισμός της εργασίας καταλαμβάνει την ανθρώπινη δραστηριότητα. Στο ίδιο πνεύμα, είναι δύσκολο να δούμε πως μεγάλα κοινωνικά συστήματα θα μπορούσαν να είχαν προκύψει σε περίπτωση απουσίας του συμβολικού πολιτισμού. Τουλάχιστον, φαίνεται ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.

Ο Jack Goody (1997) αναφέρθηκε στην «συνεχόμενη πίεση για την εκπροσώπηση». Μαζί με μια εύκολα αναγνωρίσιμη παρόρμηση για επικοινωνία, δεν υπάρχει επίσης κάτι λιγότερο θετικό σε εξέλιξη; Για όλες αυτές τις γενιές πριν τον πολιτισμό, οι λαοί κάναν πολλά πράγματα με το μυαλό τους -συμπεριλαμβανομένης της επικοινωνίας- αλλά δεν έκαναν συμβολισμούς για αυτό. Η εκ νέου παρουσίαση της πραγματικότητας περιλαμβάνει μια κίνηση προς ένα ολοκληρωμένο, κλειστό σύστημα, του οποίου η γλώσσα είναι το πιο προφανές παράδειγμα και πιθανότατα το αρχικό παράδειγμα. Εξ ου και αυτή η θέληση για την δημιουργία συστημάτων, για να ονομάζουμε και να μετράμε; Γιατί αυτή η διάσταση, που μοιάζει ύποπτα με την εργαλειακή λογική, με τον κατ' ουσίαν κυριαρχικό πυρήνα;

Η γλώσσα απεικονίζεται συνήθως ως ένα φυσικό και αναπόφευκτο μέρος της εξέλιξης μας. Όπως ο καταμερισμός της εργασίας, οι τελετουργίες, η εξημέρωση, η θρησκεία; Ολοκληρώνοντας αυτή την εξέλιξη βλέπουμε πως το τέλος της βιόσφαιρας και η πλήρης αποξένωση είναι παρομοίως «φυσικά» και «αναπόφευκτα». Το αν μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την συμβολική τάξη ή όχι είναι το ερώτημα που επείγει.

«Εν αρχή ην ο Λόγος» - η σύγκληση του συμβολικού τομέα. Μετά την ανάκληση της ελευθερίας της Εδέμ, ο Αδάμ ονόμασε τα ζώα και τα ονόματα «ήταν» τα ζώα. Με τον ίδιο τρόπο, ο Πλάτων έκρινε ότι η λέξη δημιουργεί το πράγμα. Υπάρχει μια στιγμή γλωσσικής συμφωνίας, και από εκεί και πέρα ένα κατηγοριοποιημένο πλαίσιο επιβάλλεται σε όλα τα φαινόμενα. Αυτή η συμφωνία προσπαθεί να παρακάμψει το «προπατορικό αμάρτημα» της γλώσσας, που είναι ο διαχωρισμός του λόγου και του κόσμου, των λέξεων και των πραγμάτων.

Πολλές γλώσσες ξεκινούν πλούσιες σε ρήματα, αλλά σταδιακά αναιρούνται από τον πιο κοινό ιμπεριαλισμό του ουσιαστικού. Αυτό κινείται παράλληλα με την κινητικότητα προς σε έναν σταθερά πιο πραγμοποιημένο [reified] κόσμο, εστιάζοντας σε αντικείμενα και σε στόχους εις βάρος της διαδικασίας. Με παρόμοιο τρόπο, ο έντονος νατουραλισμός των τοιχογραφίιών των σπηλαίων, δίνει την θέση του σε μια φτωχή, στιλιστική αισθητική. Και στις δύο περιπτώσεις, η συμβολική συμφωνία έχει εξωραϊστεί από την υπόσχεση ενός δελεαστικού πλούτου, αλλά σε κάθε περίπτωση τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα είναι θανάσιμα. Μπορεί οι συμβολικοί τρόποι να ξεκινούν με κάποια φρεσκάδα και ζωντάνια, αλλά τελικά αποκαλύπτουν την πραγματική φτώχεια τους, την εσωτερική λογική τους.

Η έμφυτη αισθησιακή οξύτητα των ανθρώπινων βρεφών σταδιακά ατροφεί καθώς μεγαλώνουν και αναπτύσσονται σε αλληλεπίδραση με έναν συμβολικό πολιτισμό που συνεχίζει να διεισδύει και να μονοπωλεί τις περισσότερες πτυχές της ζωής μας. Λίγα υπολείμματα των αδιαμεσολάβητων, η αμεσότητα, επιβιώνουν ακόμα. Ο έρωτας, οι στενές σχέσεις, η βύθιση στην άγρια φύση, και η εμπειρία της ζωής και του θανάτου ξυπνούν τις αισθήσεις και την νοημοσύνη μας, ερεθίζοντας μια ασυνήθιστη πείνα. Ποθούμε κάτι άλλο από τον πενιχρό, τεχνητό κόσμο της αντιπροσώπευσης, με την μεταχειρισμένη της ωχρότητα.

Η επικοινωνία παραμένει ανοιχτή για αυτές τις αναζωογονητικές λάμψεις που περνούν, μη λεκτικά, μεταξύ των ανθρώπων. Όλα τα δύστροπα, τσακισμένα [crimbed], εξαρτημένα [conditioned] κανάλια μπορούν να χτυπηθούν, επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε με ό,τι είναι διαθέσιμο. Καθώς τα επίπεδα του πόνου, της απώλειας, και της κενότητας αυξάνονται, η κυρίαρχη μηχανή [apparatus] βγάζει προς τα έξω ακόμα πιο πολλά δυσάρεστα, ανυπόστατα ψέματα.

Αναφερόμενος στην τηλεπάθεια, ο Sigmund Freud έγραψε στο «New Introductory Lectures on Psychoanalysis» πως «κάποιος μπορεί να οδηγηθεί στην υποψία ότι αυτή είναι η πρωτότυπη, αρχαϊκή μέθοδος επικοινωνίας». Εκπολιτισμένος ολότελα, ο Freud δεν εξυμνούσε αυτή την υποψία, και έδειχνε να φοβάται την δύναμη της ζωής που συνόδευε τέτοιες μη-πολιτισμικές δυναμικές. Ο Laurens van der Post (π.χ. The Lost World of the Kalahari, 1958) αναφέρθηκε σε αρκετές από πρώτο χέρι παρατηρήσεις τηλεπαθητικής επικοινωνίας, πάνω από σημαντικές αποστάσεις, μεταξύ των ανθρώπων που λέγονταν «βουσμάνοι». Ο M. Pobers και ο Richard St.Barbe Baker, που επίσης γράφανε στην δεκαετία του 1950, ήταν μάρτυρες τηλεπάθειας αυτόχθονων λαών πριν αποικιστούν από τον πολιτισμό. Αυτό το αναφέρω εν παρόδω σαν μια ματιά της πραγματικότητας του μη-συμβολισμού, μια άμεση επικοινωνία που στην πραγματικότητα υπήρχε πριν από λίγο καιρό, και που θα μπορούσε να αναβιώσει μέσα από τα ερείπια της αντιπροσώπευσης.

Η γλώσσα και η τέχνη μπορεί αρχικά να εμφανίστηκαν και να ενώθηκαν στην τελετουργία, μια πολιτιστική καινοτομία που προόριζε την γεφύρωση ενός νέου διαχωρισμού μεταξύ των ανθρώπων και του κόσμου τους. Ο όρος «ανιμισμός» χρησιμοποιείται συχνά, περιφρονητικά ή ακόμα και υποτιμητικά, για να περιγράψει την πεποίθηση πως τα μη-ανθρώπινα όντα και ακόμα και τα αντικείμενα κατοικούνται από «πνεύματα». Όπως ο όρος «αναρχισμός» είναι μια συνοπτική περιγραφή της αναρχίας, μια διάπεραστική θέαση ή κατάσταση ύπαρξης που απορρίπτει την ιεραρχία, ο «ανιμισμός» αδυνατεί να συλλάβει την μεταμορφωτική ποιότητα μιας αμοιβαίας συνειδητότητας. Στην περίπτωση της αναρχίας, υπάρχει η επίγνωση πως το να ζεις σε ισότητα με τους άλλους ανθρώπους απαιτεί την απόρριψη κάθε μορφής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένης της ηγεσίας και της πολιτικής εκπροσώπησης. Ο «ανιμισμός» αναφέρεται στην επέκταση αυτής της επίγνωσης και σε άλλες μορφές ζωής ακόμα και στους «άψυχους» κατοίκους του πλανήτη όπως οι πέτρες, τα σύννεφα, και τα ποτάμια. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια λέξη που να σχετίζεται με τον ανιμισμό, ανάλογη με την αναρχία, είναι μια ένδειξη του πόσο αποστασιοποιημένοι είμαστε από αυτή την επίγνωση, στην παρούσα κατάσταση μας. Η πράσινη αναρχία δηλώνει ρητά πως η αναρχία πρέπει να αγκαλιάσει την κοινότητα των έμβιων όντων, και με αυτή την έννοια κάνει ένα βήμα προς την εκ νέου αφύπνιση αυτής της επίγνωσης.

Έχασαν οι άνθρωποι την επίγνωση του να ανήκουν σε μια γήινη κοινότητα έμβιων όντων με την έλευση της εξημέρωσης, του καταμερισμού της εργασίας, και της γεωργίας; Η κατασκευή των μνημείων και η αρχή της θυσίας ζώων και ανθρώπων τείνουν να υποστηρίξουν αυτή την υπόθεση. Χαρακτηριστικά, ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι υπεύθυνος για την ατυχία και ταλαιπωρία της κοινότητας, ενώ οι θεμελιώδεις λόγοι για την απώλεια της κοινότητας δεν αναγνωρίζονται και δεν μετριάζονται. Η τελετουργία περιλαμβάνει «τεράστιες ποσότητες ενέργειας» («Knight in Dunbar, Knight and Power», 1999) - συνήθως είναι δυνατή, περνάει μέσα από πληθώρα μέσων, είναι συναισθηματική, και πλεονάζουσα, πιστοποιώντας σε μεγάλο βάθος την υποκείμενη κρίση.

Η μετακίνηση από τον ανιμισμό στην τελετουργία είναι παράλληλη με την μεταμόρφωση των μικρών, πρόσωπο-με-πρόσωπο ομάδων σε μεγάλες, σύνθετες κοινωνίες. Ο πολιτισμός αναλαμβάνει, με εξειδικευμένους επαγγελματίες υπεύθυνους για το βασίλειο του ιερού. Η λαχτάρα για την αρχική αίσθηση της κοινότητας με άλλα όντα και η ισότιμη οικειότητα με τους συνανθρώπους δεν μπορεί να κατευναστεί ποτέ από τις τελετουργικές δραστηριότητες που αναπτύχθηκαν μέσα σε ένα ιεραρχικό κοινωνικό σύστημα. Αυτή η τάση κορυφώνεται στις διδασκαλίες των ανώτερων θρησκειών, ότι αφού το νόημα της ζωής μας δεν έχει να κάνει τίποτα με την ζωή στην γη, θα πρέπει να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας σε μια ουράνια ανταμοιβή. Αντιστρόφως, όπως περιγράφεται παραπάνω με τους Aka και τους Mbuti, αισθήματα ενότητας με την γη και όλους τους κατοίκους της, και μια αίσθηση χαράς και νοήματος για την ύπαρξη, φαίνεται να ανθίζουν όταν εμείς οι άνθρωποι ζούμε σε ισότιμες, πρόσωπο-με-πρόσωπο ομάδες.

Επιστρέφοντας στην γλώσσα, μια συμφωνημένη κοινοτοπία είναι πως η πραγματικότητα αποκαλύπτεται πάντα εγγενώς μέσω της γλώσσας - πως στην ουσία η πραγματικότητα διαμεσολαβείται καθοριστικά από την γλώσσα. Ο μεταμοντερνισμός το ξεχωρίζει αυτό με δύο τρόπους. Επειδή η γλώσσα βασικά είναι ένα αυτοαναφερόμενο σύστημα, ο μεταμοντερνισμός ισχυρίζεται, ότι η γλώσσα δεν μπορεί πραγματικά να περιλαμβάνει νόημα. Ακόμη, υπάρχει μόνο η γλώσσα (όπως υπάρχει μόνο πολιτισμός) - δεν υπάρχει διαφυγή από έναν κόσμο που ορίζεται από γλωσσικά παιχνίδια (και κυριαρχία). Αλλά αρχαιολογικές και εθνογραφικές αποδείξεις δείχνουν καθαρά ότι η ανθρώπινη ζωή έχει υπάρξει εκτός από την εκπροσώπηση, και τίποτα δεν αποκλείει οριστικά απ' τους ανθρώπους να ζήσουν με αυτόν τον τρόπο και πάλι - ωστόσο ευλαβικά οι μεταμοντερνιστές, στην διευκόλυνση τους προς στο σύστημα, μπορεί να εύχονται ότι αυτό απλά δεν μπορεί να υπάρξει.

Το απόλυτο στην εκπροσώπηση είναι η τρέχουσα «κοινωνία του θεάματος» που περιγράφτηκε τόσο ζωντανά από τον Guy Debord. Εμείς τώρα καταναλώνουμε την εικόνα της ζωής - η ζωή έχει περάσει στο στάδιο της αντιπροσώπευσής της, ως θέαμα. Την ίδια στιγμή που η τεχνολογία προσφέρει εικονική πραγματικότητα στο άτομο, το σύνολο των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης δημιουργεί μια εικονική κοινότητα, μια προηγμένη συμβολική κατάσταση παθητικής κατανάλωσης και διδασκόμενης ανικανότητας.

Αλλά ο ισολογισμός για την άρχουσα τάξη δείχνει μια μικτή πρόβλεψη. Για παράδειγμα, η αντιπροσώπευση στον πολιτικό τομέα γνώρισε σκεπτικισμό και απάθεια παρόμοια με αυτή που προέκυπτε από την αντιπροσώπευση σε γενικές γραμμές. Υπήρξε ποτέ τόσο αδιάκοπη γκρίνια για την δημοκρατία, και λιγότερο πραγματικό ενδιαφέρον για αυτήν; Το να εκπροσωπείς ή να εκπροσωπείσαι είναι μια αθλιότητα, μια υποβάθμιση, τόσο με την έννοια του συμβολικού πολιτισμού όσο και από την άποψη της εξουσίας.

Η δημοκρατία είναι, φυσικά, μια μορφή κυβέρνησης. Οι υποστηρικτές της αναρχίας θα πρέπει να το ξέρουν αυτό, παρόλο που οι αριστεροί δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την διακυβέρνηση. Οι αναρχοσυνδικαλιστές και άλλοι κλασσικοί αναρχικοί δεν καταφέρνουν να αμφισβητήσουν οποιονδήποτε από τους πιο θεμελιώδεις θεσμούς, όπως ο καταμερισμός της εργασίας, η εξημέρωση, η κυριαρχία πάνω στην φύση, η Πρόοδος, η τεχνολογική κοινωνία, κτλ.

Για να παραθέσω τον Riddley Walker ξανά, ως αντίδοτο: «μπορούσα να αισθανθώ κάτι να μεγαλώνει μέσα μου, ήταν σαν μια πράσινη θάλασσα που ξεχυνόταν μέσα μου και έλεγε, ΞΕΧΝΑ ΤΟ. Έλεγε, ΠΑΡΑΤΑ ΤΟ. Έλεγε, Η ΜΟΝΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ». Η καρδιά της αναρχίας.

Ο Heidegger, στο «Discourse on Thinking», υποστήριξε πως μια στάση «ανοίγματος στο μυστήριο» υπόσχεται «νέο έδαφος και θεμέλια πάνω στο οποία μπορούμε να σταθούμε και να αντέξουμε στον κόσμο της τεχνολογίας χωρίς να απειλούμαστε από αυτόν». Ένας αντιεξουσιαστικός προσανατολισμός δεν αποτελείται από αυτήν την παθητική στάση, με την αλλαγή μόνο της συνείδησης μας. Αντιθέτως, η τεχνολογία και ο συνεργός της, ο πολιτισμός, πρέπει να αντιπαραβληθούν από μια αποφασιστική αυτονομία και άρνηση που εξετάζει όλη την έκταση της ανθρώπινης παρουσίας και απορρίπτει όλες τις διαστάσεις της αιχμαλωσίας και της καταστροφής.

, • 0 σχόλια edit post