Είναι τα υψηλά κατάλοιπα των επικίνδυνων και δυνητικά θανατηφόρων χημικών μέσα στα λιπώδη κύτταρα σου. Είσαι εσύ που κάθεσαι μέσα και ανοίγεις την τηλεόραση ή τον υπολογιστή μια όμορφη μέρα. Είσαι εσύ που ψωνίζεις όταν νιώθεις κατάθλιψη. Είναι το αίσθημα που νιώθεις πως κάτι λείπει. Είναι οι ανησυχίες σου πως μια φωτιά θα καταστρέψει όλα τα υπάρχοντα σου και τα πλάνα σου που προσπαθείς να τα πάρεις όλα μαζί σου. Είναι η σκέψη που σου λέει να κάνεις δίαιτα. Είναι το περίσσιο λίπος στο σώμα σου. Είναι ο πονοκέφαλος που δεν θα φύγει ποτέ. Είναι το αιμάτωμα στα έντερα σου από τα χρόνια του πόνου της ανακούφισης με τη χρήση ναρκωτικών. Είναι οι γενετικές ανωμαλίες των παιδιών σου. Είναι ο φονιάς σου όταν πεθαίνεις από αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Είναι ο σωτήρας σου όταν προσπαθεί να γεμίσει το κενό για σένα. Είναι το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα σου. Είναι ο όγκος σου. Είναι το ακριβό σου φέρετρο και τα ακριβά σου ρούχα ταφής. Είναι τα ναρκωτικά που παίρνεις όταν χρειάζεσαι μια απόδραση. Είναι η μπουλντόζα που κατέστρεψε το δάσος που ίσως ήξερες πολύ καλά. Είναι ο πανύψηλος ουρανοξύστης που σε κάνει να νιώθεις πάντα μικρός και αδύναμος. Είναι το αφεντικό σου. Είναι ο κατώτατος μισθός, είναι ο ανώτατος μισθός.

Είναι η φυλακή σου, μερικές φορές με κάγκελα, και μερικές φορές χωρίς. Είναι όλοι σου οι φόβοι. Είναι αυτό που σε κρατάει ξύπνιο/α το βράδυ. Είναι η κλειδαριά στην πόρτα σου. Είναι η σφαίρα στο όπλο σου. Είναι η θηλιά σου και η γραβάτα σου. Είναι αυτό το πράγμα που δεν θέλεις να κάνεις, αλλά νιώθεις πως πρέπει. Είναι το γυρισμένο μάγουλο. Είναι η αδιαφορία. Είναι η διαφήμιση που σου λέει πως το ίντερνετ θα σου παρέχει στοργή. Είναι η νέα συσκευή που δεν ήξερες πως υπάρχει, αλλά χωρίς την οποία δεν μπορείς να ζήσεις. Είναι η φτώχεια. Είναι η ανισότητα. Είναι η ‘κολύμπα ή βυθίσου’ οικονομία. Είναι το πράγμα που σε κατηγοριοποίησε. Σε έχει εμποδίσει να κάνεις αυτά που θες. Είναι αυτό που σε κάνει να ζηλεύεις. Είναι το μίσος σου. Είναι η αγάπη σου. Είναι τα καθαρτικά σου που αισθάνεσαι πως μπορεί να είναι κάπως παράξενα. Είναι η σφιγμένη γροθιά σου. Είναι το σπρέη σου.

Είναι η αστυνομία. Είναι το γκλόμπ. Είναι ο διαδηλωτής και τα Μέσα που σου λένε να μην τον ακούς (τον διαδηλωτή). Είναι η εταιρεία που δημιουργεί μια καινούργια αλήθεια για σένα κάθε μέρα, μια που σου παρέχει την γνώση να αγοράζεις έμπιστα αυτά που φτιάχνουν. Είναι το χρυσό αστέρι που κέρδισες στον παιδικό σταθμό. Είναι το Α που πήρες στο γυμνάσιο. Είναι το πανεπιστημιακό σου πτυχίο. Είναι η επιταγή πληρωμής σου. Είναι ο θεραπευτής σου. Είναι ο λογαριασμός από το φάρμακο που αγόρασες για να φτιάξεις το μυαλό σου. Είναι ο πόνος στην πλάτη σου. Είναι τα πρησμένα γόνατα σου. Είναι η επιδείνωση της όρασης σου από την πυρακτωμένη λάμψη των θεσμών μας. Είναι η απώλεια ακοής σου. Είναι ο λευκός θόρυβος που σε τρελαίνει. Είναι η αδρεναλίνη σου. Είναι τα δάκρυα που κυλούν στο πρόσωπο σου μετά από μια λυπητερή ταινία. Είναι η λαχτάρα σου για ένα δραματικό ρομάντζο με χαρούμενο τέλος. Είναι η λαγνεία σου για σεξ. Είναι η αντικειμενοποιημένη γυναίκα, και ο αδύναμος άντρας. Είναι ο βιαστής. Είναι ο δολοφόνος. Είναι ο κλέφτης. Είναι ο κερδοσκόπος. Είναι ο εργαζόμενος. Είναι ο οργανωτής του νεκρού σωματείου.

Είναι ο στρατιώτης που είναι πρόθυμος να σκοτώσει και να σκοτωθεί για φθηνότερο πετρέλαιο. Είναι τα θύματα μιας κυβέρνησης που πάνω στην απροθυμία της να ακολουθήσουν τον τρόπο ζωής τους, αφήνει ανοιχτές πληγές. Είναι ο ακτιβιστής που κρεμάστηκε επειδή είπε πως δεν θέλουν να πεθάνουν για τα κέρδη. Είναι η πλαστική σφαίρα. Είναι το σπρέη πιπεριού.

Είναι τα εξαφανισμένα είδη ζώων. Είναι ο κόσμος που πεθαίνει. Είναι ο μολυσμένος αέρας. Είναι το δηλητηριασμένο νερό. Είναι το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό. Είναι η πετρελαιοκηλίδα. Είναι η διακοπή του αγωγού. Είναι τα φρένα που δεν λειτούργησαν. Είναι η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας. Είναι ο πατενταρισμένος σπόρος. Είναι ο/η αγρότης/ισσα που σκοτώνει τον εαυτό του/της με τα φυτοφάρμακα που επρόκειτο να κάνουν την ζωή καλύτερη. Είναι η ζώνη του καθίσματος που σε ξέσκισε, αλλά δεν σε σκότωσε τελείως. Είναι το αίμα που στάζει από το κόψιμο που έπαθες στην δουλειά, αλλά δεν το αντέχεις οικονομικά να το αφήσεις να θεραπευτεί. Είναι το τσιμέντο κάτω από τα πόδια σου. Είναι τα σκαλιά από τα οποία πέφτεις. Είναι το τρένο που έφυγε από τις γραμμές. Είναι το αεροπλάνο που ανατινάχθηκε. Είναι η βάρκα που βυθίστηκε. Είναι το ποτό που παίρνεις για να τα ξεχάσεις όλα. Είναι η μιζέρια σου. Είναι ο κόσμος σου.

Είναι τα πάντα για σένα. Είναι η πολιτισμένη ύπαρξη και η νοοτροπία που την διατηρεί.

Είναι αυτό που κάνει την καταστροφή να μη φαίνεται τόσο σοκαριστική. Σε βοηθάει να περάσεις κι αυτή την μέρα. Σε εξασθενίζει τα βράδια. Σου δίνει εφιάλτες, σου δίνει όνειρα. Είναι το αίσθημα σου πως δεν έχεις πετύχει αρκετά. Είναι η επιθυμία σου να κάνεις ένα παιδί για να ολοκληρώσεις τον εαυτό σου. Είναι τα σωματικά και ψυχικά εμπόδια της πολιτισμένης ζωής. Είναι ο πολιτισμός και έχει γίνει εσύ. Είναι μια νοοτροπία. Είναι εξουσία. Είναι φυσικά ενισχυμένο για να μπλοκάρει την πραγματικότητα από την αδυναμία του, μεσιτεύοντας την ανθρώπινη ύπαρξη από τον φυσικό κόσμο. Είναι το αίσθημα της υπεροχής, που προμηθεύει τον λόγο για να καταστρέψουν όλα τα άλλα. Είναι αφύσικο. Θα πέσει, αλλά θα πέσεις και εσύ μαζί του; Είναι προσωπικό και είναι ατομικό. Είναι ικανό να ηττηθεί και η ήττα του είναι αναγκαία για την απελευθέρωση μας, καθώς και για όλα εκείνα που το ανθρώπινο είδος έχει θέσει ως στόχο να κατακτήσει και να εξουδετερώσει. Η ελευθερία βρίσκεται μόνο μια σκέψη μακριά. Απελευθέρωσε το μυαλό και το σώμα θα ακολουθήσει.

Το ποσοστό της ανθρωπότητας που μένει σε πόλεις αυξάνεται εκθετικά, μαζί με την βιομηχανοποίηση. Η μεγαλούπολη είναι η τελευταία μορφή αστικού περιβάλλοντος, παρεμβάλλοντας όλο και περισσότερο τον εαυτό της ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και την βιόσφαιρα.

Η πόλη είναι επίσης ένα φράγμα ανάμεσα στους έγκλειστους κατοίκους της, ένας κόσμος αγνώστων. Στην πραγματικότητα, όλες οι πόλεις στην παγκόσμια ιστορία ιδρύθηκαν από αγνώστους και ξένους, που εγκαταστάθηκαν μαζί σε μοναδικά, προηγουμένως άγνωστα περιβάλλοντα. Είναι η κουλτούρα της κυριαρχίας στο κέντρο της, στο ύψος της, στην πιο κυρίαρχη μορφή της. Ο Joseph Grange είναι βασικά, δυστυχώς, σωστός λέγοντας πως είναι ‘κατεξοχήν, το μέρος όπου οι ανθρώπινες αξίες έρχονται στην πιο απτή τους έκφραση.’{1} Φυσικά, η λέξη ‘άνθρωπος’ λαμβάνει το πλήρως παραμορφωμένο της νόημα στο αστικό περιβάλλον, ειδικότερα στο σημερινό. Όλοι μπορούν να δούνε το μοντέρνο ‘επίπεδο τοπίο’ στον λιτό όρο του Norberg – Schulz (1969), οι Ζώνες του Τίποτα της ανυπαρξίας του τόπου, όπου ο τοπικισμός και η ποικιλία μειώνονται σταθερά, αν δεν εξαλείφονται. {2} Το σουπερμάρκετ, το Mall, η αίθουσα αναμονής των αεροδρομίων, είναι παντού ίδια, ακριβώς όπως το γραφείο, το σχολείο, το διαμέρισμα, το νοσοκομείο και η φυλακή μόλις και μετά βίας διακρίνονται το ένα από το άλλο, στις ίδιες μας τις πόλεις. {3}

Οι μεγαλουπόλεις έχουν πιο πολλά κοινά μεταξύ τους παρά με οποιονδήποτε άλλον από τους κοινωνικούς οργανισμούς. Οι πολίτες τους τείνουν να ντύνονται το ίδιο και να καταναλώνουν την ίδια παγκόσμια κουλτούρα, κάτω από μια σταθερά πιο ολοκληρωμένη ματιά παρακολούθησης. Αυτό είναι το αντίθετο του να ζεις σε έναν συγκεκριμένο τόπο στη Γη, με σεβασμό για την μοναδικότητα του. Αυτές τις μέρες, όλοι οι τόποι μετατρέπονται σε αστικούς τόπους – δεν υπάρχει σημείο στον πλανήτη που δεν θα μπορούσε να γίνει έστω σχεδόν αστικό κατά την στροφή ενός δορυφόρου. Έχουμε εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί να πλάθουμε τους τόπους σαν να είναι αντικείμενα. Μια τέτοια εκπαίδευση είναι υποχρεωτική σε αυτή την Ψηφιακή Εποχή, που κυριαρχείται από τις πόλεις και τις περιοχές του μετρό σε πρωτοφανές βαθμό στην ιστορία.

Πως έχει έρθει να περάσει αυτό; Όπως το τοποθετεί ο Weber, ‘κάποιος/α μπορεί να βρει τίποτα ή τα πάντα στα όρια της πόλης εκτός από την ειδοποιούσα αρχή που δημιουργεί την ίδια την πόλη.’ {4} Αλλά είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο θεμελιώδης μηχανισμός/ δυναμική/ ‘αρχή’ και ποιος ήταν πάντοτε. Καθώς συνεχίζει ο Weber: ‘Κάθε συσκευή στην πόλη που διευκολύνει το εμπόριο και την βιομηχανία, προετοιμάζει το έδαφος για περαιτέρω καταμερισμό και εξειδίκευση της εργασίας.’ {5} Περαιτέρω μαζικοποίηση, τυποποίηση, ισορροπία.

Καθώς τα εργαλεία έγιναν συστήματα τεχνολογίας – δηλαδή, όταν αναπτύχθηκε η κοινωνική πολυπλοκότητα – εμφανίστηκε η πόλη. Η πόλη – μηχανή ήταν το πιο πρώιμο και το μεγαλύτερο τεχνολογικό φαινόμενο, το αποκορύφωμα του καταμερισμού της εργασίας. Ή όπως ο Lewis Mumford το χαρακτήρισε, ‘το σήμα της πόλης είναι η σκόπιμη κοινωνική της πολυπλοκότητα’. {6} Οι δύο τρόποι σε αυτό το πλαίσιο είναι ίδιοι. Οι πόλεις είναι τα πιο πολύπλοκα αντικείμενα που εφευρέθηκαν ποτέ, όπως η αστικοποίηση είναι ένα από τα κύρια μέτρα της ανάπτυξης.

Η επερχόμενη παγκόσμια πόλη τελειοποιεί τον πόλεμο της στην φύση, εξαλείφοντας την για χάρη του τεχνητού, και μειώνοντας την ύπαιθρο σε απλά ‘περίχωρα’ που συμμορφώνονται στις αστικές προτεραιότητες. Όλες οι πόλεις είναι αντιθετικές με τη γη.

Το ‘Προχωρώντας στην Πόλη’ του Certeau έχει μάλλον μια απόκοσμη ποιότητα, δεδομένου του θέματος του και του γεγονότος πως είναι γραμμένο το 2000. Ο Certeau είδε το Παγκόσμιο Εμπορικό Κέντρο (World Trade Center) ως ‘την πιο μνημειώδη φιγούρα’ της Δυτικής αστυφιλίας και ένιωσε πως ‘το να ανυψωθείς στην κορυφή (του) είναι το να παρασυρθείς από την αναμονή της πόλης.’ {7} Η βιωσιμότητα της πόλης εισήλθε στο αναπόφευκτο στάδιο του αμφίβολου, συνοδευμένο από την αύξηση του άγχους – όχι όμως της δημιουργίας του – την 11η Σεπτέμβρη (9/11). Η βαθιά αμφιθυμία για την αστική ζωή, αισθητή σε όλη την βασιλεία του πολιτισμού, έχει γίνει πολύ πιο έντονη.

Η εξημέρωση έκανε δυνατό τον πολιτισμό, και η εντατική εξημέρωση έφερε περαιτέρω την αστική κουλτούρα. Οι πρωταρχικές κηπουρικές κοινότητες – οικισμοί και χωριά – αντικαταστάθηκαν από τις πόλεις καθώς η μαζικοποιημένη γεωργία έλαβε τον έλεγχο. Ένας διαρκής δείκτης αυτής της αλλαγής είναι μεγαλιθικά μνημειώδης. Στα πρώιμα Νεολιθικά μνημεία βρίσκονται όλες οι ποιότητες της πόλης: διαρκείς κατοίκηση, μονιμότητα, πυκνότητα, μια ορατή ανακοίνωση της θριαμβευτικής πορείας της γεωργίας πάνω από την τροφοσυλλογή. Η θεαματική συγκέντρωση της πόλης είναι ένα σημαντικό σημείο καμπής στην ανθρώπινη εξέλιξη της κουλτούρας, η άφιξη του πολιτισμού στην πλήρη, ολοκληρωτική του αίσθηση.

Έχουν υπάρξει πολιτισμοί χωρίς πόλεις (π.χ. ο πρώιμος πολιτισμός των Μάγια), αλλά όχι πολλοί. Πιο συχνά είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό και αναπτύσσονται με μια σχετικά ξαφνική δύναμη, ως εάν η ενέργεια που καταστέλλεται από την εξημέρωση πρέπει να ξεσπάσει σε ένα νέο επίπεδο της λογικής του ελέγχου. Ωστόσο, η αστική έκρηξη δεν διαφεύγει κάποιες κακές κριτικές. Στην Εβραϊκή παράδοση, ήταν  ο Κάιν, ο δολοφόνος του Άβελ, που ίδρυσε την πρώτη πόλη. Παρομοίως, τέτοιες αστικές αναφορές όπως η Βαβυλώνα, ο Πύργος της Βαβέλ, και τα Σόδομα και τα Γόμορρα είναι πλήρως αρνητικές. Μια βαθιά αμφιθυμία για τις πόλεις είναι, στην πραγματικότητα, μια σταθερά του πολιτισμού.

Περίπου το 4000 π.Χ. εμφανίστηκαν οι πρώτες πόλεις στην Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, όταν τα πολιτικά μέσα σχεδιάστηκαν για την διοχέτευση των πλεονασμάτων που δημιουργήθηκαν από ένα νέο γεωργικό ήθος στα χέρια της κυβερνούσας μειονότητας. Αυτή η ανάπτυξη απαιτούσε οικονομική εισαγωγή από όλο και πιο ευρύτερες περιοχές παραγωγής – οι μεγάλης κλίμακας, συγκεντρωτικοί, γραφειοκρατικοί θεσμοί δεν θα αργούσαν να εμφανιστούν. Τα χωριά μετατράπηκαν σε όλο και περισσότερο εξειδικευμένες στρατηγικές για την μεγιστοποίηση της παραγωγής μεγαλύτερων πλεονασμάτων που έρρεαν προς τις πόλεις. Μεγαλύτερη παραγωγή των σιτηρών, για παράδειγμα, μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με πρόσθετη εργασία και περισσότερο εξαναγκασμό. Η αντίσταση συνέβη μέσα σε αυτό το γνωστό πλαίσιο, καθώς οι πιο πρωτόγονες αγροτικές κοινότητες μετατράπηκαν βίαια σε διαχειριζόμενες πόλεις, όπως η Νινευή. Για να αναφέρουμε άλλο ένα παράδειγμα, οι νομαδικές φυλές του Σινά αρνήθηκαν να εργαστούν στα ορυχεία χαλκού για τους αιγύπτιους ηγέτες. {8} Οι μικροϊδιοκτήτες εκδιώχθηκαν από την γη στις πόλεις – αυτό το εκτόπισμα είναι ένα βασικό μέρος του γνώριμου μοτίβου που συνεχίζεται σήμερα.

Η αστική πραγματικότητα έχει να κάνει κυρίως με το εμπόριο και τις συναλλαγές, με μια σχεδόν πλήρη εξάρτηση στην υποστήριξη από εξωτερικούς χώρους για την συνέχεια της ύπαρξης της. Για να εγγυηθούν μια τέτοια τεχνητή διαβίωση, οι πατέρες της πόλης στρέφονται αναπόφευκτα στον πόλεμο, αυτό το χρόνιο προϊόν ανάγκης του πολιτισμού. ‘Κατάκτηση στο εξωτερικό και καταστολή στην πατρίδα,’ με τα λόγια του Stanley Diamonds, είναι ένας καθοριστικός χαρακτηρισμός των πόλεων από την προέλευση τους. {9} Οι πρώιμες Σουμερικές πόλεις – κράτη, για παράδειγμα, βρίσκονταν συνεχώς σε κατάσταση πολέμου. Ο αγώνας για σταθερότητα των οικονομικών της αστικής αγοράς ήταν μια αδιάκοπη υπόθεση για την επιβίωση. Οι στρατοί και οι πολεμικές επιχειρήσεις ήταν θεμελιώδους αναγκαιότητας, ειδικότερα δεδομένου του ενσωματωμένου επεκτατικού χαρακτήρα της αστικής δυναμικής. Η Ουρούκ, η μεγαλύτερη πόλη της Μεσοποταμίας εκείνης της εποχής (2700 π.Χ.), καυχιόταν ένα διπλό τείχος με έξι μίλια μάκρος, οχυρωμένο από 900 πύργους. Από αυτή την πρώιμη περίοδο έως και τον Μεσαίωνα, στην ουσία όλες οι πόλεις είχαν οχυρωμένες φρουρές. Ο Ιούλιος Καίσαρας χρησιμοποίησε την λέξη oppidum (φρουρά) για να δηλώσει κάθε πόλη της Γαλατίας.

Τα πρώτα αστικά κέντρα επίσης αποκαλύπτουν σταθερά ένα ισχυρό τελετουργικό προσανατολισμό. Η κίνηση μακριά από μια έμφυτη, βασισμένη στη Γη πνευματικότητα με έμφαση σε ιερούς ή υπερφυσικούς χώρους, λαμβάνει μια περαιτέρω παραμόρφωση με κυριολεκτικά ισχυρούς αστικούς ναούς και τάφους που προκαλούν δέος. Η ανύψωση των θεών μιας κοινωνίας αντιστοιχούσε στην αυξανόμενη πολυπλοκότητα και διαστρωμάτωση της κοινωνικής δομής της. Με την ευκαιρία, τα θρησκευτικά μνημεία δεν ήταν μόνο μια τακτική επαγωγής υπακοής από αυτούς στην εξουσία – ήταν επίσης ένα βασικό όχημα για την διάδοση της εξημέρωσης. {10}

Αλλά η πραγματική αύξηση της κυριαρχίας ξεκίνησε όχι μόνο με την εντατική γεωργία – και με την εμφάνιση των συστημάτων γραφής όπως ο Childe, ο Levi-Strauss και άλλοι έχουν σημειώσει – αλλά με την μεταλλουργία. Διαδεχόμενη το αρχικό Νεολιθικό στάδιο του πολιτισμού, η Εποχή του Χαλκού και ακόμα πιο πολύ η Εποχή του Σιδήρου έφερε την αστικοποίηση στην πλήρη κεντρικότητα του. Σύμφωνα με τον Toynbee, ‘Αν η αύξηση του μεγέθους των πόλεων μέσα στην πορεία της ιστορίας παρουσιάζεται οπτικά με την μορφή μιας καμπύλης, αυτή η καμπύλη θα βρεθεί να έχει ίδια διαμόρφωση με την καμπύλη που παρουσιάζει την αύξηση της δραστικότητας της τεχνολογίας.’ {11} Και με τον αυξανόμενο αστικοποιημένο χαρακτήρα της κοινωνικής ζωής, η πόλη μπορεί να ιδωθεί σαν ένα δοχείο. Οι πόλεις, σαν τα εργοστάσια που υπάρχουν ήδη, βασίζονται στον περιορισμό. Οι πόλεις και τα εργοστάσια δεν είναι ποτέ στην βάση τους επιλεγμένα ελεύθερα από τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα τους: η κυριαρχία τους κρατάει εκεί πέρα. Ο Αριστοφάνης το τοποθέτησε πολύ καλά στο δημιούργημα του το 414 π.Χ. ‘Οι Όρνιθες’ : ‘Μια πόλη πρέπει να αυξηθεί για να σπιτώσει όλα τα πουλιά – έπειτα πρέπει να φράξεις τον αέρα, τον ουρανό, τη γη, και να τα περιβάλλεις με τείχη, όπως στην Βαβυλώνα.’

Τα κράτη όπως τα ξέρουμε υπήρχαν ήδη εκείνη την περίοδο, και οι ισχυρές πόλεις αναδύθηκαν σε πρωτεύουσες, οι τόποι της κρατικής εξουσίας. Η πολιτική κυριαρχία πάντοτε έρεε από αυτά τα αστικά κέντρα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι αγρότες αφήναν πίσω τους μία γνώριμη και μισητή σκλαβιά για νέες, αρχικά άγνωστες μορφές δουλείας και δεινών. Η πόλη, ήδη μια περιοχή της τοπικής εξουσίας και του πολέμου, είναι ένα εκκολαπτήριο μολυσματικών ασθενειών, συμπεριλαμβανομένης της πανούκλας, και φυσικά ενισχύει σε μεγάλο βαθμό τις επιπτώσεις της πυρκαγιάς, του σεισμού, και άλλων κινδύνων.

Για χιλιάδες γενιές οι άνθρωποι σηκώνονταν το ξημέρωμα και κοιμόντουσαν αφού έπεφτε ο ήλιος, αναπαυόμενοι στις δόξες της ανατολής, της δύσης, και του έναστρου ουρανού. Πριν μισή χιλιετία, οι καμπάνες και τα ρολόγια της πόλης ανακοίνωσαν μια όλο και πιο αυξανόμενα ρυθμισμένη και στην τάξη καθημερινή ζωή, η βασιλεία της αστικής χρονομέτρησης. Στον νεωτερισμό, ο χρόνος ζωής εξαφανίζεται: ο χρόνος γίνεται ένας πόρος, μια αντικειμενοποιημένη υλικότητα. Ο μετρημένος, πραγμοποιημένος χρόνος απομονώνει το άτομο στο δυναμικό πεδίο της εμβάθυνσης της διαίρεσης και του διαχωρισμού, της συνεχώς μειωμένης ολότητας. Η επαφή με τη Γη υποχωρεί, καθώς η αστικοποίηση αυξάνεται – και όπως ο Hogarth το απεικόνισε στις εικόνες του Λονδίνου στα μέσα του 18ου αιώνα, η φυσική επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους μειώνεται δραματικά. Αυτή την περίοδο ο Nicolas Chamfort δήλωσε, ‘το Παρίσι είναι μια πόλη γεμάτη από γλέντια και απολαύσεις, όπου τα τέσσερα πέμπτα των κατοίκων πεθαίνουν από θλίψη.’ {12} Στο ‘Emile’ (1762), ο Ρουσώ το βάζει πιο προσωπικά – ‘Αντίο, Παρίσι. Αναζητούμε τον έρωτα, την ευτυχία, την αθωότητα. Ποτέ δεν θα είμαστε αρκετά μακριά από σένα.’ {13} Το διαχυτικό βάρος της αστικής ύπαρξης διείσδυσε ακόμα και στα πιο ζωτικής σημασίας εξωτερικά πολιτικά φαινόμενα, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλικής Επανάστασης. Πληθυσμοί στο επαναστατημένο Παρίσι συχνά φαίνονταν παράξενα απαθής, προτρέποντας τον Richard Sennett να ανιχνεύσει εκεί τα πρώτα έντονα σημάδια σύγχρονης αστικής παθητικότητας. {14}

Τον επόμενο αιώνα ο Ένγκελς, σε αντίθετη πλευρά, αποφάσισε πως η πόλη είναι αυτή στην οποία το προλεταριάτο πετυχαίνει την ‘πληρέστερη κλασική του τελειότητα.’ {15} Αλλά ο Tocqueville είχε ήδη δει πως τα άτομα στις πόλεις ένιωθαν ‘ξένοι με τα πεπρωμένα των άλλων.’ {16} Αργότερα στον 19ο αιώνα, ο Durkheim σημείωσε πως η αυτοκτονία και η παράνοια αυξάνονται με την μοντέρνα αστικοποίηση. Στην πραγματικότητα, μια αίσθηση εξάρτησης, μοναξιάς, και κάθε είδους συναισθηματικής διαταραχής δημιουργούνται, δίνοντας χώρο στην αντίληψη του Benjamin πως, ‘Ο φόβος, η μεταστροφή, και ο τρόμος ήταν η κίνηση που η μεγάλη πόλη προκάλεσε σε αυτούς που την παρατήρησαν για πρώτη φορά.’ {17} Οι τεχνολογικές εξελίξεις στις περιοχές λυμάτων και άλλων προκαλούμενων αποχετεύσεων, ενώ απαιτούνται για την άνθιση της μητρόπολης, επίσης επιτρέπουν την αστικοποίηση και την περαιτέρω της ανάπτυξη. Η ζωή στις πόλεις είναι δυνατή μόνο με μια τέτοια συνεχή τεχνολογική υποστήριξη.

Ως το 1900 ο Georg Simmel αντιλήφθηκε πως το ζώντας στις πόλεις δεν φέρνει μόνο μοναξιά, αλλά επίσης και το απόθεμα ή το συναισθηματικό μούδιασμα που το επιδεινώνει. Όπως είδε ο Simmel, αυτό είναι πολύ κοντά αναλογικά στις επιδράσεις της βιομηχανικής ζωής γενικότερα: ‘Συνέπεια, μετρησιμότητα, ακρίβεια εξαναγκάζουν τη ζωή μέσα από την πολυπλοκότητα και την επέκταση της μητροπολιτικής ύπαρξης.’ {18} Η αστική χαύνωση και ανικανότητα που εκφράζεται στην πρώιμη ποίηση του T.S. Eliot, για παράδειγμα, βοηθά στην συμπλήρωση αυτής της εικόνας της μειωμένης ζωής.

Ο όρος ‘προάστιο’ χρησιμοποιούταν από τον Shakespeare και τον Milton προς την σύγχρονη έννοια σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν ήταν μέχρι την επίθεση της βιομηχανοποίησης που το φαινόμενο των προαστίων πραγματικά αναδύθηκε. Έτσι, η οικιστική ανάπτυξη εμφανίστηκε στα περίχωρα των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων ανάμεσα στο 1815 και 1860. Ο Μαρξ αναφέρεται στον καπιταλισμό ως ‘η αστικοποίηση της υπαίθρου’ {19} – η άνοδος των προαστίων πραγματικά αύξησε τα βήματα του, στη σύγχρονη έννοια του, αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εξευγενισμένες τακτικές μαζικής παραγωγής δημιούργησαν μια φυσική συμμόρφωση που να ταιριάζει και να μεγεθύνει την κοινωνική συμμόρφωση. {20} Αβαθές, ομογενοποιημένο, ένα θερμοκήπιο του καταναλωτισμού περιφραγμένο με εμπορικά κέντρα και λεωφόρους, το προάστιο είναι το περαιτέρω υποβαθμισμένο αποτέλεσμα της πόλης. Ως τέτοιες, οι διαφορές ανάμεσα στο άστυ και το προάστιο δεν πρέπει να υπερεκτιμώνται ή να θεωρούνται ποιοτικές. Η αποξένωση, που διευκολύνεται από μια συστοιχία συσκευών υψηλής τεχνολογίας – iPods, κινητά τηλέφωνα, κλπ. – είναι τώρα η τάξη της εποχής, ένα πολύ αποτελεσματικό φαινόμενο. {21}

Ο πολιτισμός, όπως είναι ξεκάθαρο από την αρχική σημασία της λέξης στα Λατινικά, είναι αυτό που συμβαίνει στις πόλεις. {22} Περισσότερος από τον μισό πληθυσμό του κόσμου τώρα ζει σε πόλεις. Η McDonalds-ιοποίηση περιοχών όπως της Kουάλα Λουμπούρ και της Σιγκαπούρης που έχουν γυρίσει τόσο αποφασιστικά την πλάτη τους στα δικά τους πλούσια περιβάλλοντα. Η επιτακτική αστικοποίηση είναι ένα συνεχές χαρακτηριστικό του πολιτισμού.

Μια ορισμένη διεστραμμένη γοητεία εξακολουθεί να επικρατεί για κάποιους, και έχει γίνει τόσο δύσκολο να αποδράσεις από την αστική ζώνη επιρροής. Υπάρχει ακόμα ένα τρεμόπαιγμα της ελπίδας για κοινότητα, ή έστω για μια εκτροπή, στην μητρόπολη. Και κάποιο/ες από εμάς παραμένουμε εδώ ώστε να μην χάσουμε επαφή με αυτό που νιώθουμε υποχρεωμένοι να καταλάβουμε, έτσι ώστε να μπορέσουμε να το φέρουμε στο τέλος του. Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί/ες που αγωνίζονται για να εξανθρωπίσουν την πόλη, να αναπτύξουν δημόσιους κήπους και άλλες παροχές, αλλά οι πόλεις παραμένουν αυτό που ήταν πάντα. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους τους αποδέχονται την αστική πραγματικότητα και προσπαθούν να προσαρμοστούν σε αυτήν, με την ίδια εξωστρεφή παθητικότητα που εκφράζουν προς τον περιβάλλοντα τεχνο-κόσμο.

Κάποιοι/ες πάντα προσπαθούν να μεταρρυθμίσουν το αμεταρρύθμιστο. Εμπρός, ας έχουμε ‘έναν καινούργιο νεωτερισμό’, ‘μια καινούργια στάση προς την τεχνολογία’, κλπ. κλπ. Η Julia Kristeva καλεί για ‘ένα κοσμοπολιτισμό ενός νέου είδους…’ {23} Τέτοιες κατευθύνσεις αποκαλύπτουν, ανάμεσα σε άλλα πράγματα, την πεποίθηση πως αυτά που θεωρούνται ευρέως βασικά για την κοινωνική ζωή θα είναι πάντα μαζί μας. Ο Max Weber έκρινε πως ο νεωτερισμός και η γραφειοκρατική λογική είναι ασφαλείς από τις αποδράσεις (escape-proof), ενώ ο Toynbee είδε την Οικουμενική Πόλη, όπως αποκάλεσε το στάδιο του γιγαντισμού που θα διαδεχθεί το στάδιο της μεγαλούπολης, ‘αναπόφευκτη’. {24} Ο Ellul αναφέρθηκε στην αστικοποίηση ως αυτό ‘που μπορεί να γίνει μόνο αποδεκτό.’ {25}

Ωστόσο, δεδομένης της σημερινής αστικής πραγματικότητας, και το πώς και το γιατί οι πόλεις ξεκίνησαν εξ αρχής και συνεχίζουν να υπάρχουν, αυτό που ο James Baldwin είπε για το γκέτο, εφαρμόζεται απόλυτα και για την πόλη: ‘Μπορεί να βελτιωθεί προς μια κατεύθυνση μόνο: να οδηγηθεί στην ανυπαρξία.’ {26} Επ’ ευκαιρίας, υπάρχει μια δυνατή ομοφωνία ανάμεσα στους αστικούς θεωρητικούς, πως ‘οι πόλεις είναι πρόσφατα διχασμένες και πολωμένες.’ {27} Το ότι οι φτωχοί και οι αυτόχθονες πρέπει να αστικοποιηθούν είναι μια άλλη πρωταρχική πτυχή της αποικιοκρατικής-ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας.

Το πρωτότυπο μεγαλείο είναι ακόμα παρόν και υπογραμμισμένο στην σημερινή πόλη, με την ίδια σμίκρυνση και στέρηση της δύναμης από το άτομο. Η ανθρώπινη κλίμακα διαγράφεται από ψηλά κτίρια, η αισθητήρια στέρηση βαθαίνει, και οι κάτοικοι είναι επιτιθέμενοι από την μονοτονία, τον θόρυβο, και άλλους ρύπους. Ο κόσμος του κυβερνοχώρου είναι από μόνος του ένα αστικό περιβάλλον, επιταχύνοντας την ριζική παρακμή της φυσικής παρουσίας και σύνδεσης. Ο αστικός χώρος είναι το συνεχώς αναπτυσσόμενο (κάθετα και οριζόντια) σύμβολο της κατατρόπωσης της φύσης και του θανάτου της κοινότητας. Αυτό που έγραψε ο John Habberton το 1889 δεν θα μπορούσε να είναι πιο βάσιμο τώρα: ‘Μια σπουδαία πόλη είναι μια μεγάλη πληγή – μια πληγή που δεν μπορεί να θεραπευτεί ποτέ.’ {28} Ή όπως ο Kai W. Lee απάντησε στην ερώτηση εάν η μετάβαση σε βιώσιμες πόλεις είναι κάτι που μπορούμε να φανταστούμε: ‘Η απάντηση είναι όχι.’ {29}

Οι Copan, Palenque, και Tikal ήταν πλούσιες πόλεις του πολιτισμού των Μάγια που εγκαταλείφθηκαν στο υψηλότερο τους σημείο, ανάμεσα στο 600 και 900 μ.Χ. Με παρόμοια παραδείγματα από διάφορες κουλτούρες, τονίζεται μια πορεία προς τα εμπρός για μας. Η λογοτεχνία της αστικοποίησης έχει μόνο αυξηθεί σκοτεινότερη και πιο δυστοπική τα πρόσφατα χρόνια, καθώς η τρομοκρατία και η κατάρρευση ρίχνουν τις σκιές τους στα πιο αστήρικτα προϊόντα του πολιτισμού: στις πόλεις του κόσμου. Γυρίζοντας από την αιώνια δουλεία και χρόνια ασθένεια της αστικής ύπαρξης, ίσως να αντλήσουμε έμπνευση από τέτοιους τόπους όπως των πρώιμων αυτοχθόνων οικισμών σε αυτό που ονομάζεται τώρα Los Angeles Riser. Τόποι όπου η σφαίρα της ζωής έχει τις ρίζες της στην ύπαρξη μας ως άρτια εκπαιδευμένοι άνθρωποι σε αρμονία με τη Γη.



[1] Joseph Grange, The City: An Urban Cosmology (Albany: State Univsersity of New York Press, 1999), p. xv.
[2] Edward Relph, Place and Placelessness (London: Pion Ltd., 1976), p. 6.
[3] Meanwhile, phenomena such as “Old Town” areas and historical districts distract from tedium and standardization, but also underline these defining urban characteristics. The patented superficiality of postmodern architecture underlines it as well.
[4] Max Weber, The City, translated by Don Martindale and Gertrud Neuwirth (Glencoe, IL: The Free Press, 1958), p. 11.
[5] ibid., p. 21
[6] Lewis Mumford, The Culture of Cities (New York: Harcourt, Brace and Company, 1938), p. 6. For all of the valid historical concent, Mumford can also lapse into absurdity, e.g. “the city should be an organ of love....” in The City in History (New York, Harcourt. Brace, 1961), p. 575.
[7] Michel de Certeau, The Certeau Reader, edited by Graham Ward (London: Blackwell Publishers, 2000), p. 103.
[8] Stanley Diamond, In Search of the Primitive (New Brunswick, NJ: Transaction Books, 1974), p. 7.
[9] ibid., p. I.
[10] Andrew Sherratt, Economy and Society in Prehistoric Europe (Princeton: Princeton University Press., 1997), p. 562.
[11] Arnold Toynbee, Cities on the Move (New York: Oxford University Press 1970), p. 173.
[12] Nicolas Chamfort, quoted in James A. Clapp, The City, A Dictionary of Quotable Thought on Cities and Urban Life (New Brunswick, NJ: Center for Urban Policy Research, 1984), p. 51.
[13] Jean-Jacques Rousseau, Emile, translated by Allan Bloom (New York: Basic Books, 1979), p. 355.
[14] Richard Sennett, Flesh and Stone: the Body and the City in Western Civilization (New York: W. W. Norton, 1994), p. 23.
[15] Friedrich Engels, The Condition of the Working Class in England (St. Albans: Panther Press, 1969), p. 75.
[16] Alexis de Tocqueville, Democray in America v. 2 (New York, Vintage, 1963), p. 141.
[17] Waller Benjamin, Illuminations, translated by Harry Zahn (New York, Schocken Books, 1969), p. 174.
[18] Kurt H. Wolff, The Sociology of Georg Simmel (New York: The Free Press, 1950), p. 413.
[19] Karl Marx, Grundrisse (New York, Vintage, 1973), p. 479.
[20] A typical and apposite work is Richard Harris, Creeping Conformity: How Canada Became Suburban, 1900–1960 (Toronto: University of Toronto Press, 2004).
[21] Very pertinent is Michael Bull, Sounding Out the City: Personal Stereos and the Management of Everyday Life (New York, Oxford University Press, 2000).
[22] This is not only true in the West. In Arabic civilization, for example, madaniyya, or civilization, comes from madine, which means city.
[23] Julia Kristeva, Strangers to Ourselves (New York: Columbia University Press, 1991), p. 192
[24] Toynbee, op.cit., p. 196
[25] Jacques Ellul, The Political Illusion (New York: Alfred A. Knopf, 1967), p. 43.
[26] James Baldwin, Nobody Knows My Name (New York, The Dial Press, 1961), p. 65.
[27] Peter Marcuse and Ronald van Kempen, editors, Of States and Cities: the Partioning of Urban Space (New York, Oxford University Press, 2002), p. vii.
[28] John Habberton, Our Country’s Future (Philadelphia: International Publishing Company, 1889), cited in Clapp, op.cit., p. 105.
[29] Kai N. Lee, “Urban Sustanability and the Limits of Classical Environmentalism,” in Environment and Urbanization 18:1 (April 2006), p. 9.

Πάρα πολλές φορές, εμείς, ως αναρχικοί μπορεί να εγκλωβιστούμε σε μια ιδεολογία και ένα μοτίβο αντί να σκεφτόμαστε κριτικά και να ενεργούμε για να καλύψουμε τις τρέχουσες προκλήσεις. Η ιδέα του να παλέψουμε ενάντια στο καπιταλισμό και το κράτος ήταν σχετικά νέα στο δυτικό πολιτισμό, όταν οι πρώτοι άνθρωποι που ονομάστηκαν αναρχικοί με ένα πολιτικό νόημα πρόβαλλαν για πρώτη φορά τις ιδέες τους. Εμείς δεν θα πρέπει να σταματήσουμε εκεί. Εκείνοι δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ή η κορύφωση της παραγωγής. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια να αγνοήσουμε αυτά τα ζητήματα. Οι περισσότεροι αναρχικοί δεν αμφισβητούν την εξόρυξη, την οικονομία, την τεχνολογία, την εξημέρωση, τη γεωργία, τη μαζική κοινωνία, ή τον πολιτισμό, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίσει να το κάνουμε εμείς.

 Τι είναι ο πολιτισμός;

Ο πολιτισμός μπορεί να οριστεί ως ένας τρόπος ζωής που βασίζεται πάνω στην αυξανόμενη αστικοποίηση και τις κοινωνικές σχέσεις που προκύπτουν από αυτήν. Οι αστικές περιοχές, γνωστές ως πόλεις, ορίζονται ως περιοχές με πληθυσμό τόσο πυκνό ώστε να απαιτείται η εισαγωγή των μέσων διαβίωσης για να διατηρήσουν την ίδια την πόλη και τον πληθυσμό της.

Εκτός από μια αρχική γεωγραφική περιοχή, μια πόλη είναι χτισμένη, συμπεριλαμβανομένων των σπιτιών, των επιχειρήσεων, των κυβερνητικών κτιρίων, των υποδομών, κλπ. Αυτό δίνει στους ανθρώπους ένα μέρος για να ζουν, αλλά όχι τα μέσα. Εξαιτίας αυτού, ο πολιτισμός πρέπει να αναζητήσει εξωτερικές εκτάσεις για να εκμεταλλευτεί προκειμένου να συλλέξει τους πόρους για να συνεχίσει να υπάρχει, να χτίσει και να διατηρήσει σπίτια, γέφυρες, δρόμους, αποχετευτικά δίκτυα, υδρευτικά δίκτυα, ηλεκτρικές γραμμές, μέσα μαζικής μεταφοράς, τρόφιμα για τα εστιατόρια, ενδύματα για τα καταστήματα, είδη πολυτελείας για τους πολιτισμένους, προσωπικές μεταφορές, ψυχαγωγία, και ούτω καθεξής επ’ άπειρον. Τελικά, όσο οι πόλεις και οι πληθυσμοί μεγαλώνουν και ο πολιτισμός απαιτεί όλο και περισσότερες εξωτερικές χερσαίες εκτάσεις για να παρέχει αγαθά στους πολιτισμένους, ο πολιτισμός θα ανατρέξει σε γη όπου ζουν άλλοι άνθρωποι, των οποίων συνήθως ο τρόπος ζωής εξαρτάται από αυτή τη γη. Όταν οι πολιτισμένοι συναντούν τέτοιους ανθρώπους, τους δίνουν συνήθως τη δυνατότητα (αν δεν τους σκοτώσουν οριστικά) της εργασίας σε θέσεις υψηλής εκμετάλλευσης για την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών στους πολιτισμένους μένοντας στην παραδοσιακή γη τους, ή τη δυνατότητα να μετακινηθούν προς τις πόλεις για να βρουν δουλειά, ή να τους πολεμήσουν .

Επειδή οι περισσότεροι πολιτισμένοι άνθρωποι δεν καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα, δεν φτιάχνουν τα δικά τους ρούχα, δεν χτίζουν τα δικά τους σπίτια, δεν έχουν πρόσβαση σε δικό τους νερό … επειδή οι πολιτισμένοι περνούν αυτές τις ευθύνες σε άλλους, πρέπει να γίνει κάποια ανταλλαγή. Εξαιτίας των απαιτήσεων της αύξησης του πολιτισμού, όλο και περισσότερη γη απαιτείται για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για τους πολιτισμένους. Τελικά, αυτό σημαίνει ότι ο πολιτισμένος θα αντιμετωπίσει παραδοσιακές κοινότητες ή άλλους πολιτισμούς που ζουν στην γη που επιθυμεί να εκμεταλλευτεί …Ο πολιτισμός βλέπει πάντα το φυσικό κόσμο σαν «φυσικούς πόρους».

 Πόλεμος

Ο οργανωμένος πόλεμος και η συστημική βία είναι το σήμα κατατεθέν του πολιτισμού. Χωρίς βία ως μορφή κοινωνικού ελέγχου στο εσωτερικό και κατάκτησης στο εξωτερικό, η απαραίτητη ιεραρχία για τη διατήρηση της μαζικής κοινωνίας δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί. Αν συγκρίνουμε τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες με τους αγρότες ή τους πολιτισμένους γείτονές τους, θα διαπιστώσουμε ότι ενώ στους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες υπάρχει μικρή ή καθόλου διαίρεση της εργασίας με βάση το φύλο, στους αγροτικούς πληθυσμούς, στους πολιτισμένους και σε αυτούς που ασχολούνται με την εξημέρωση υπάρχει εμμονή στον πόλεμο και την πατριαρχία. Η νόρμα φαίνεται να είναι πως με την αυξημένη πολυπλοκότητα και αυξημένη εξημέρωση και καλλιέργεια έρχονται αυξήσεις του ποσοστού της οργανωμένης βίας, ιεραρχίας και κυριαρχίας.

Οι πόλεμοι και οι επεκτατισμοί με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες ασχολούνται σήμερα δεν είναι μια ανωμαλία. Είναι η φυσική προέκταση ενός πολέμου που ξεκίνησε εδώ και πολύ καιρό, ακόμα και πριν οι σταυροφόροι άποικοι θερίσουν τους Arawaks, ακόμη και πριν ο πολιτισμός αγγίξει την Ευρώπη … του πόλεμου ενάντια στη φύση και την πρωτόγονη ζωή από τους πολιτισμένους και τους εξημερωμένους.

 Σκαλίζοντας τις ρίζες

Ως ριζοσπάστες (από το λατινικό radix-ρίζα) θα επιδιώξουμε να εξετάσουμε και να αμφισβητήσουμε τις βαθύτερες αιτίες. Η αναρχική παράδοση έχει προσδιορίσει ιστορικά τον καπιταλισμό ως μια ριζική αιτία. Ευτυχώς, εμείς, ως αναρχικοί δεν δεσμευόμαστε από κάποια παράδοση. Σίγουρα ο καπιταλισμός είναι κάτι απεχθές και θα πρέπει να καταργηθεί, αλλά δεν είναι ένα ριζικό πρόβλημα. Ο καπιταλισμός έχει τις ρίζες του στον πολιτισμό. Η κοινωνική διαστρωμάτωση και η ιεραρχία είναι απαραίτητες για τη λειτουργία και τη συντήρηση της μαζικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να πάρουμε όλες τις εργασίες που απαιτούνται για τη διατήρηση του πολιτισμού και να τις εξισώσουμε και να τους καταμερίσουμε εξίσου μεταξύ των ανθρώπων. Λόγω της πολυπλοκότητας του, ο πολιτισμός απαιτεί εξειδίκευση και ιεραρχία. Η αναρχία δεν μπορεί να πάρει απλά ένα σύνολο αντιλήψεων και να απαιτεί την τήρηση τους, ανεξάρτητα από νέες πληροφορίες. Όπως έχουμε αντιπαρέλθει σε θεσμούς και τους έχουμε τσακίσει όλο και περισσότερο, θα χρειαστεί πιθανότατα να αμφισβητήσουμε κάποια πράγματα που οι αναρχικοί πριν από μας δεν θα μπορούσαν. Αυτό δεν σημαίνει απομάκρυνση από την αναρχία, αλλά μάλλον απομάκρυνση από το δογματισμό και την ιδεολογία. Πολύ πριν από τον καπιταλισμό, ο πολιτισμός κατέστρεφε τον φυσικό κόσμο, τα οικοσυστήματα και τα είδη και έδιωχνε κοινότητες από τις περιοχές τους. Με ποιο πρότυπο λέμε ότι ο καπιταλισμός είναι μια ριζική αιτία; Βλέπουμε ότι η ιεραρχία και η κυριαρχία προήλθαν από τη νεολιθική επανάσταση και ότι μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής είχε αποψιλωθεί από τον πρώτο πολιτισμό. Πού ήταν ο καπιταλισμός σε όλα αυτά; Μπορεί ο καπιταλισμός να κατηγορηθεί για τη δουλεία που έχτισε τις πυραμίδες της Γκίζας; Για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Σίγουρα βλέπουμε την εξουσία και τον πολιτισμό να πλήττουν την ανθρωπότητα πολύ πριν ο καπιταλισμός φανεί στο προσκήνιο. Ο καπιταλισμός είναι μια άλλη εκδοχή του πολιτισμού. Δεν είναι μια ριζική αιτία.

Γιατί εμείς, ως αναρχικοί είμαστε τόσο άτολμοι στο να θέσουμε νέα ερωτήματα και να πατήσουμε πάνω σε νέο έδαφος; Γιατί είναι απαραβίαστη η οικονομία, ο πολιτισμός, η τεχνολογία, η εξημέρωση, η μαζική κοινωνία, και η εξόρυξη;

 Βιωσιμότητα

Οι αριστεροί αναρχικοί και οι λεγόμενοι πράσινοι καπιταλιστές και οικο-σοσιαλιστές έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν τις λέξεις “βιώσιμος” ή “βιωσιμότητα” εξαιρετικά χαλαρά. Το να ζεις με όρους βιωσιμότητας σημαίνει να ζεις σε συμβίωση με τη γη και τους κατοίκους της. Για να είναι κάτι βιώσιμο σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι σε θέση να συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό επ ‘αόριστον. Με άλλα λόγια, βιωσιμότητα σημαίνει τέλος στην εξόρυξη και τη χρήση των μη ανανεώσιμων “πόρων”. Το να αναφερθώ σε κάτι που είναι λιγότερο εκμεταλλευτικό ως “βιώσιμο” είναι απλά ανέντιμο. Κανένας πολιτισμός δεν υπήρξε ποτέ βιώσιμος.

 Προσωπικές καταναλωτικές επιλογές και εναλλακτικές πηγές ενέργειας

Ένας από τους πιο δημοφιλείς μύθους είναι ότι οι προσωπικές επιλογές των καταναλωτών μπορεί να μας κινήσουν προς μια κατεύθυνση της αειφορίας. Πριν αγοράσουμε κάτι, θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποιος ωφελείται από αυτό. Αν και δεν θα έλεγα ότι υπάρχει κάτι “κακό” στην προσπάθεια να κάνεις τις καταναλωτικές επιλογές που είναι λιγότερο εκμεταλλευτικές ή λιγότερο σκληρές (αν αυτό είναι δυνατόν) πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό μεταβάλλει μόνο ελάχιστα τα στοιχεία του υπάρχοντος συστήματος, χωρίς να αμφισβητεί την ίδια την ουσία του. Οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας είναι παρόμοιες με την έννοια ότι προσπαθούν να λειτουργούν μόνο στο πλαίσιο της βιομηχανικής κοινωνίας και της κουλτούρας των εξαγωγών. Απλώς επιδιώκουν να αλλάξουν τις λεπτομέρειες, όχι να διευκολύνουν μια στροφή στα πρότυπα.

Ποιος πρέπει να πληρώσει για τα παιχνίδια σας; Ο πολιτισμός ως ανευθυνότητα.

Αν κάποιος θέλει έναν υπολογιστή τότε φυσικά θα πρέπει να προέλθει από την περιοχή του. Αυτό το άτομο βρίσκει κάποιους ανθρώπους που θέλουν να φτιάχνουν υπολογιστές. Είναι ανεύθυνο να παίρνεις από τη γη περισσότερο από ότι μπορείς να επιστρέψεις, αλλά θα πούμε ότι αυτή η ομάδα ή η κοινότητα έχει αποφασίσει ότι θέλει υπολογιστές και μηχανές παραγωγής περισσότερο από ότι θέλει μια υγιή περιοχή. Αρχίζουν να φτιάχνουν ορυχεία για τα μέταλλα που απαιτούνται για την εργασία. Φυσικά χρειαζόμαστε επίσης περισσότερα από μέταλλα. Χρειαζόμαστε πετρέλαιο και μεγάλες ποσότητες νερού. Έτσι, η ομάδα κατασκευής των υπολογιστών εξορύσσει τη περιοχή της, κάνει γεωτρήσεις για πετρέλαιο, και χρησιμοποιεί το νερό κατά πολύ περισσότερο απ’ οτι έχουν στη διάθεσή τους στην περιοχή, και το νερό που χρησιμοποιείται για την παραγωγή μολύνεται …

Πού πάει η ρύπανση; Ποιος απορροφά το κόστος; Ποιος είναι υπεύθυνος για την καλλιέργεια τροφίμων για τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη γη τους για την παραγωγή ηλεκτρονικών υπολογιστών; Τι περιοχή θα χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή των μηχανημάτων που θα παράγουν τους υπολογιστές; Ποιος θα εργαστεί με επικίνδυνα υλικά; Ποιος παράγει τα εργαλεία από επικίνδυνα υλικά που θα φορέσουν, ενώ θα φτιάχνουν αυτούς τους υπολογιστές; Από που προέρχεται όλη η ποσότητα του νερού που απαιτείται για την παραγωγή; Σε ποιανών τις περιοχές και τις πηγές τροφής εγκαθιστούμε τα εργοστάσια; Πού πάνε οι ρύποι από τα εργοστάσια; Τι συμβαίνει όταν δεν μπορείς να σπρώξεις το κόστος του τρόπου ζωής σου σε κάποιον άλλο; Τι συμβαίνει όταν θα πρέπει να πληρώσεις για τα δικά σου παιχνίδια;

 Παραδοσιακές Κοινότητες

Κάτι που σπάνια ακούω να συζητιέται στους αριστερούς / προοδευτικούς κύκλους είναι το ζήτημα της διεκδίκησης της γης των αυτοχθόνων. Ένας αριστερός πολιτισμός δεν θα είναι διαφορετικός από κάθε άλλο πολιτισμό στο μέτρο που θα απαιτεί την ίδια εξόρυξη, παραγωγή και καταναλωτική διαδικασία, που σημαίνει συνεχή ανάπτυξη και επέκταση. Είμαι εξαιρετικά απρόθυμος να πιστέψω ότι αυτή τη φορά ο πολιτισμένος δεν θα απαλλοτριώσει τη γη των παραδοσιακών κοινοτήτων για να τη μετατρέψει σε εμπόρευμα για κατανάλωση των πολιτισμένων.

Γιατί θα πρέπει οι φωνές των αυτοχθόνων να μην είναι οι πρώτες που θα ακουστούν μετά την πτώση του πολιτισμού; Γιατί παίρνουμε ως δεδομένο ένα ευρωκεντρικό μοντέλο, βασισμένο πάνω στην κυρίαρχη κουλτούρα περισσότερο απ’ ότι στην ανάπτυξη ενός τρόπου ζωής παρόμοιου με αυτό των αυθεντικών ανθρώπινων κατοίκων της γης, εκείνων που τη γνώριζαν καλύτερα;

 Κοινωνία κατά πρόσωπόν

Η αναρχία, η ακρατική συνύπαρξη, η ελευθερία, ένας κόσμος χωρίς εξουσία, είναι ο στόχος των αναρχικών εδώ και πολύ καιρό. Δεν οδηγούν όμως όλες οι ιδέες των αναρχικών στην αναρχία. Όταν ακολουθούμε τις αναρχικές ιδέες στη φυσική τους κατάληξη, διαπιστώνουμε ότι οι δομές που είναι αναγκαίες για να συντονίσουν και να διατηρήσουν τον πολιτισμό και τη μαζική κοινωνία είναι κατ ‘ανάγκη εξουσιαστικές και στρωματοποιημένες. Μόλις χάνεται η κατά πρόσωπον λογοδοσία, η προσωπική δύναμη και η προσωπική υπευθυνότητα χάνονται.

 Ο πολιτισμός είναι Εξουσία

Ο πολιτισμός και η σύνθετη κοινωνία αναγκαία καταλήγουν στην κοινωνική διαστρωμάτωση και την ιεραρχία. Για να εκπληρωθούν επαρκώς όλες οι λειτουργίες που απαιτούνται για τη διατήρηση του πολιτισμού και της μαζικής κοινωνίας αναδύονται η εξουσία και η υποταγή, ο καταμερισμός εργασίας, η εξειδίκευση, κ.λπ. .

Οι πρωτογονιστές αναρχικοί δεν υποστηρίζουν απλά ότι “ο τρόπος μας είναι καλύτερος”, αλλά επισημαίνουν με ένα βουνό από στοιχεία ότι οι απάτριδες, εξισωτικές κοινωνίες έχουν υπάρξει εδώ και χιλιάδες χρόνια και εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη μορφή ή ως ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, και ότι μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ποτέ ένας μακροχρόνιος, σταθερός ακρατικός, ισότιμος πολιτισμός. Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Μπορεί να υπάρξει μια μακροχρόνια, βιομηχανική, ισότιμη, ακρατική μαζική κοινωνία; Αν η ιστορία αποτελεί μια κάποια ένδειξη, η απάντηση είναι “όχι”. Το βάρος της απόδειξης πέφτει σίγουρα σε αυτόν που το ισχυρίζεται. Η μαζική κοινωνία είναι τόσο πολύπλοκη και απαιτεί τόσα πολλά κινούμενα κομμάτια και συγκεκριμένα καθήκοντα που η εξειδίκευση και ο καταμερισμός της εργασίας δεν προκύπτουν από προτίμηση ή επιλογή αλλά από την ανάγκη τους στην μαζική κοινωνία.

Οι πρωτογονιστές αναρχικοί μπορούν να δείχνουν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πριν από 10.000 χρόνια και τους σημερινούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, όπως τους Mbuti, τους Σαν, ή τους Αυστραλούς Αβορίγινες ως απόδειξη του ότι οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες δημιουργούν βιώσιμες, ακρατικές, ισότιμες κοινωνικές συνθήκες. Φυσικά δεν εξιδανικεύουν ή δικαιολογούν οποιοδήποτε από αυτούς τους ανθρώπους με οποιοδήποτε τρόπο. Κανένα κοινωνικό δίκτυο ή κοινωνική ρύθμιση δεν είναι ποτέ τέλεια ή χωρίς λάθη ή ψεγάδια. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ορισμένες μέθοδοι δεν μπορεί να είναι καλύτερες από κάποιες άλλες. Ως πρωτογονιστές αναρχικοί, πιστεύουμε ότι οι κοινωνικές ρυθμίσεις των κυνηγών-συλλεκτών είναι γενικά προτιμότερες από εκείνες του πολιτισμού.

 Αιτιοκρατία (Ντετερμινισμός)

Είναι λάθος να υποθέσουμε ότι όλα όσα υπάρχουν τώρα ήταν αναπόφευκτα. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο ακριβές να εξετάσουμε όλα τα πράγματα που υπάρχουν τώρα ως αποτέλεσμα πολλών απιθανοτήτων. Οι καιροί που ζούμε δεν είναι το αποτέλεσμα μιας προκαθορισμένης, ενιαίας αφήγησης. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα δράσεων, εσκεμμένων και μη σκόπιμων. Είναι αποτελέσματα επιλογών, εξαναγκασμών, συμπτώσεων.

Για παράδειγμα, η ύπαρξη σου δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά το αποτέλεσμα μιας σειράς απίθανων γεγονότων, που προκάλεσαν τους παππούδες σου να συναντηθούν, και στη συνέχεια, τους γονείς σου, αυτό το συγκεκριμένο ωάριο, το συγκεκριμένο σπέρμα … Κατά τον ίδιο τρόπο, οτιδήποτε υπάρχει τώρα είναι το άθροισμα μιας σειράς γεγονότων άκρως τυχαίων. Το παρόν δεν ήταν αναπόφευκτο και το μέλλον είναι άγραφτο.

 Η πτώση του πολιτισμού

Είμαστε σε μια άνευ προηγουμένου εποχή. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια οικονομία, έναν παγκόσμιο πολιτισμό. Η ιστορία μας λέει ότι οι πολιτισμοί καταρρέουν, το αποτέλεσμα είναι συνήθως μια επιστροφή σε πιο αποκεντρωμένους τρόπους ζωής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτό δεν είναι ένα πιθανό αποτέλεσμα της πτώσης του παγκόσμιου πολιτισμού.

Το να διαρρήξουμε τις σχέσεις μας με τον πολιτισμό, την οικονομία, και την εξημέρωση δεν έχει τίποτα να κάνει με το να “πάμε προς τα πίσω” ή να “γυρίσουμε πίσω το ρολόι.” Το να διορθώσουμε τα λάθη δεν είναι ζήτημα αντιστροφής μιας προκαθορισμένης τροχιάς. Ο πολιτισμός συνεχώς και ραγδαία καταστρέφει είδη, οικοσυστήματα, κοινότητες, και ανθρώπους. Είτε θα συντριβεί ο ίδιος από μόνος του είτε θα αναλάβουμε εμείς την ευθύνη και θα τον καταστρέψουμε οι ίδιοι, όσο πιο γρήγορα ο πολιτισμός διαλυθεί, τόσο λιγότερη καταστροφή θα υπάρξει όταν αυτό γίνει.

Αν η αναρχία θέλει να ανταποκρίνεται στο σημερινό κόσμο θα πρέπει να είναι πράσινη, δηλαδή, θα πρέπει να επικεντρώνεται στην καταστροφή του πολιτισμού και στην αναζήτηση ενός τρόπου ζωής στον οποίο εμείς θα αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως μέρος του φυσικού κόσμου, και ως μια δύναμη σε αντίθεση με αυτόν.

 Πολεμώντας Για την Αναρχία,

Δεν θα πολεμήσουμε για κάτι που δεν γνωρίζουμε. Δεν θα πεθάνουμε για κάτι που δεν αγαπάμε.

Τα μέλη των κανονικών κοινοτήτων, των ζωντανών κοινοτήτων, αγαπούν την κοινότητά τους. Αγαπούν τους γείτονές τους. Αγαπούν τις αδελφές και τους αδελφούς τους. Είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για την κοινότητά τους. Είναι πρόθυμοι να πεθάνουν γι ‘αυτήν, για να την προστατεύσουν, να την διατηρήσουν.

Αλλά αυτή η κουλτούρα μάς αποσπά από τις κοινότητές, τα εδάφη και τις οικογένειες στις οποίες ανήκουμε. Χωρίς να τις γνωρίζουμε, χωρίς να τις αγαπούμε, στεκόμαστε έτσι με μια σύγχυση και έναν πόνο, μη ξέροντας τι να κάνουμε καθώς τις έχουν βάλει πάνω σ’ ένα ράφι, τεντωμένες και βασανισμένες, τραβηγμένες και σπρωγμένες, και τελικά νεκρές. Δεν ξέρουμε γιατί έχουμε πληγωθεί. Είναι ένας πόνος που δεν μπορούμε να ονομάσουμε, είναι ένας πόνος που αναβλύζει σε μέρη που δεν γνωρίζουμε ότι ήταν ένα κομμάτι από εμάς.

Τραβηγμένες και σπαραγμένες, οι κοινότητές μας έχουν διαγραφεί και καταστραφεί. Είμαστε μόνοι, με τοίχους κτισμένους ανάμεσά μας. Όλοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε αυτόν τον εφιάλτη αλλά είμαστε ανίκανοι να δούμε την αιτία. Γνωρίζουμε λίγα πέρα από το φόβο και τη μοναξιά αυτής της κουλτούρας, και είμαστε τρομοκρατημένοι για αυτές τις Άλλες, ανεξήγητα οικείες φιγούρες που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε, ενώ κοιτάμε μέσα από την ομίχλη με την οποία μας τυλίγει αυτή η κουλτούρα. Ο τρόμος και ο φόβος μας μετατράπηκε σε μίσος, και γινόμαστε εμείς οι ίδιοι κτίστες, χτίζοντας πάντα τους τοίχους που μας χωρίζουν από οποιονδήποτε, από οτιδήποτε άλλο γνωρίσαμε και αγαπήσαμε κάποτε, μέχρι αυτοί οι τοίχοι να γίνουν οι φυλακές μας, και βρίσκουμε τους εαυτούς μας να ζουν –κλειδωμένοι – σε μια διαρκή απομόνωση.

Και αυτό μας σκοτώνει, μας απομονώνει. Σκοτώνει τα πάντα. Αυτός ο κόσμος της ζωής βασισμένος στην αμοιβαιότητα, δολοφονείται, σιγά-σιγά εξατομικεύεται και τεμαχίζεται μέχρι να χαθεί. Στερούμενοι νοήματος, είμαστε όλοι μας-ανθρώπινες κοινότητες, βάθρες, λιβάδια και ωκεανοί-αργά και παντελώς φυσικά καταδικασμένοι στη λήθη.

Αλλά αυτό δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Αυτή η περιπλάνηση στο πόνο και τη μοναξιά δεν είναι αυτό που είμαστε, είναι αυτό που έχουμε γίνει. Αλλά δεν είναι αυτό που πρέπει να είμαστε.

Πήγαινε και άκουσε τη γη, σε καλεί. Πήγαινε και στάσου στη βροχή και άκουσε τη καθώς σε φιλά στο πρόσωπό. Ο άνεμος φυσάει, παίζει με τα μαλλιά σου, και τα δέντρα χορεύουν. Πήγαινε και κάθισε και άκουσε τους. Άκουσε τη γλώσσα που συνηθίζαμε να γνωρίζουμε.

Πήγαινε και μίλα με τα δέντρα. Άκουσε τα βατράχια και τα κολίβρια και τους κάκτους, θα σου πουν ιστορίες. Θα σου πουν για αυτό που είναι. Θα σου πουν για το ποιος είσαι. Άκουσε τους. Μίλα τους. Κλάψε μαζί τους. Μάθε τους και μάθε να τους αγαπάς.

Αυτό δεν είναι εύκολο. Ο πολιτισμός είναι χτισμένος πάνω στην απομόνωση, την αποξένωση από τη ζωή, σκοτώνει ό,τι αξίζει την αγάπη. Το να αισθανθούμε αυτή την αγάπη και αυτόν τον πόνο είναι βαθιά δύσκολο για την κατασκευασμένη αίσθηση του εαυτού μας, της ταυτότητάς μας, της φυλακής μας.

Χρειαζόμαστε όμως αυτή την αγάπη και τον πόνο. Χρειαζόμαστε τον κόσμο, τόσο για να ζήσουμε όσο και για να έχει νόημα η ζωή μας. Αν δεν μάθουμε να τον ακούμε, να τον γνωρίζουμε και να τον αγαπάμε και επιστρέψουμε πίσω στο σπίτι μας σε αυτές τις ζωντανές κοινότητες (όσα έχουμε πει δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα), θα παρακολουθούμε-από μακρυά, με μισά-συναισθήματα και μισο-ξύπνιοι -καθώς θα γλιστρούμε από την ύπαρξη, ενώ θα αγωνιζόμαστε με ένα πόνο και μια θλίψη που δεν θα μπορούμε να ονομάσουμε ή να εξηγήσουμε.

Μας ταΐζουν και μας παρέχουν στέγη, μας διδάσκουν, μας βοηθούν να γίνουμε ο εαυτός μας. Τους χρειαζόμαστε. Πρέπει να τους γνωρίσουμε και να τους αγαπήσουμε. Πρέπει να αγωνιστούμε για αυτούς και να τους υπερασπιστούμε. Και πολλοί από εμάς θα πρέπει να πεθάνουν γι ‘αυτούς.

Η αγάπη μας δεν μπορεί να είναι στατική, γιατί η αγάπη είναι ένα ρήμα, και γι’ αυτό πρέπει να μας καλεί να δράσουμε. Δεν είναι αρκετό να πούμε ποιον και τι αγαπάμε, πρέπει να το δείξουμε με τις πράξεις μας. Πρέπει να αγαπήσουμε τα σπίτια μας, τις πέρα-ανθρώπινες κοινότητές μας, και εμείς πρέπει να τις προστατεύσουμε από την σφαγή της μνήμης που είναι η κυρίαρχη κουλτούρα, ο πολιτισμός. Αν δεν τα αγαπάμε αρκετά για να σταματήσουμε την υποδούλωση, τη φυλάκιση και τη δολοφονία τους-με οποιοδήποτε μέσο- τότε η αγάπη μας είναι ένα ψέμα.

Είμαστε ζωντανοί σε έναν ζωντανό κόσμο, ένα κόσμο που χορεύει και βουίζει. Η ομιλία, το γέλιο, το κλάμα και το τραγούδι, η ζωή και και ο θάνατος είναι εκεί, παντού γύρω μας στον κόσμο. Είναι ο κόσμος. Και είναι ένας κόσμος που μας καλεί να συμμετέχουμε, ένας κόσμος που θέλει να μας γνωρίσει και να μας αγαπήσει και που θέλει να τον γνωρίσουμε και να τον αγαπήσουμε και εμείς.

Πήγαινε και κάθισε με τον ωκεανό, τα βουνά της ερήμου, τα ποτάμια, τα δέντρα, τα βατράχια, τους σπίνους, τα μανιτάρια, και τα βράχια. Ακούστε τα. Ακούστε τα να σε καλούν πίσω, πίσω στην ύπαρξη και πίσω στην κοινότητα. Άκουσε τις ιστορίες τους, τα όνειρά τους, τη σοφία και τα τραγούδια τους. Άκουσε μέχρι να τα γνωρίσεις, και έπειτα συνέχισε να ακούς. Γνώρισε τα, αγάπησε τα, βρες το σπίτι σου εκεί μαζί τους και στη συνέχεια αγωνίσου, προστάτεψε και υπερασπίσου τα.

Τα παρακάτω αποτελούν σχόλια της ομάδας που κυκλοφόρησε την συγκεκριμένη μπροσούρα.


"Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας δώσουμε αυτό το σύντομο δοκίμιο (αλαζονεία?) από τη δική μας συντρόφισσα Killjoy Margaret, που φέρνει στο φως μερικές από τις απλές υποκρισίες της κριτικής στην πρωτογονιστική κριτική και δείχνει ότι ο ίδιος ο αναρχισμός είναι μια εγγενώς αντι-πολιτισμική ιδέα.

Ναι, πολλοί πρωτογονιστές δοξάζουν και υπεραπλουστεύουν τρόπους ζωής που είναι εδώ και πολύ καιρό περασμένοι, την υποτιθέμενη «χρυσή εποχή» πριν από τον πολιτισμό … και ακόμη αυτή η κριτική πολύ συχνά προέρχεται από αναρχικούς που παραθέτουν μόνο συγγραφείς νεκρούς εδώ και εκατό χρόνια ή περισσότερο, που μαραζώνουν για την «χρυσή εποχή» του αναρχισμού.    

Είμαστε ζωντανοί εδώ και τώρα. Το παρελθόν είναι χρήσιμο ως πηγή έμπνευσης, αλλά το παρελθόν είναι επίσης μια αδιάκοπη σειρά από αποτυχίες. Γενναίες προσπάθειες, αλλά και αποτυχημένες."


 Στη πολεμική του που έγραψε το 2003 ”Αναρχισμός έναντι του πρωτογονισμού”, ο Brian Oliver Sheppard κάνει την υπόθεση ότι ο πρωτογονισμός είναι εγγενώς σε αντίφαση με τον αναρχισμό.

 Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το ύφος του, το οποίο είναι ανοιχτά κοροϊδευτικό. Κάνει αναφορές για το πώς ”έχει καταστεί αναγκαίο δυστυχώς για τους αναρχικούς να βυθίζονται στο πρωτογωνιστικό μίασμα”, γίνεται  απροκάλυπτα συγκαταβατικός στο να χρησιμοποιήσει τους πρωτογονιστές. Αλλά τα επιχειρήματα του είναι βυθισμένα σε παραλογισμούς: χλευάζει τους πρωτογονιστές ως υποκριτές για συμμετοχή σε τεχνολογικές πρακτικές, αγνοώντας το γεγονός ότι σχεδόν κάθε αναρχικός οποιασδήποτε τάσης στην καπιταλιστική και κρατικιστική κοινωνία δεν ζει όπως αυτός ή αυτή προτάσσει.

Ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας του είναι ότι ο πρωτογονισμός είναι αυταρχικός και ως εκ τούτου ασυμβίβαστος με τον αναρχισμό. Αλλά ο αναρχισμός που προωθεί είναι μάλλον σαφώς ένας απλοϊκός και “κλασικός”, ένας κόκκινος αναρχισμός που υποστηρίζει τον εργατικό έλεγχο σε μια κοινωνία χωρίς κράτος. Ισχυρίζεται ότι οι πρωτογονιστές έχουν κολλήσει σε ένα απατηλό παρελθόν που δεν μπορεί να υποστηριχθεί από αποδεικτικά στοιχεία, ενώ δεν αναγνωρίζει τη συνενοχή του στην ίδια συμπεριφορά: είναι ένας άνδρας που υποστηρίζει ότι ο αναρχισμός είχε πάντα να κάνει με τον εργατικό έλεγχο και τις κομμουνιστικές ιδέες, αγνοώντας εντελώς το ετερογενές παρελθόν και παρόν του αναρχισμού. Οι ατομικιστές, οι αναρχικοί-υποκειμενιστές, οι κοινοτικοί … αυτοί οι άνθρωποι απλά ποτέ δεν υπήρξαν, σύμφωνα με τον Brian (1).

Καλά αιτιολογημένες επικρίσεις του πρωτογονισμού υπάρχουν, αλλά σπάνια γίνονται γνωστές. Αντ’ αυτού, αυτοκαταστροφικές και εντυπωσιακά σεχταριστικές επιστολές είναι ο κανόνας. Αλλά η βασική ιδέα είναι μια περίεργη ιδέα, ότι ο αναρχο-πρωτογονισμός δεν είναι περισσότερο αναρχικός από τις σε μεγάλο βαθμό απορριπτέες ιδέες των “αναρχο”-καπιταλιστών- των “αναρχο”-εθνικιστών.

Προς χάριν συζήτησης, έχω κάνει την αντίθετη υπόθεση: ο αναρχισμός είναι και πάντα ήταν αντι-πολιτισμικός, και ότι ο πολιτισμός και ο αναρχισμός είναι έννοιες εντελώς ασυμβίβαστες. Όποιος ισχυρίζεται ότι παλεύει για τον πολιτισμό και τον αναρχισμό εξίσου, τρέφει αυταπάτες. (2)

Ένας ανθρωπολόγος που ονομάζεται Elman Service(3) πρότεινε ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο σύστημα ταξινόμησης για τους ανθρώπινους τρόπους διαβίωσης που περιλαμβάνει χονδροειδώς τέσσερις κατηγορίες. Πρώτον, υπάρχουν οι ομάδες τροφοσυλλεκτών-κυνηγών, οι οποίες είναι γενικά ισότιμες. Δεύτερον, υπάρχουν φυλετικές κοινωνίες που είναι μεγαλύτερες, λίγο πιο οργανωμένες, και έχουν ψήγματα κοινωνικών διαστρωματώσεων. Τρίτον υπάρχουν τα ”βασίλεια”, που συνεχίζουν το δρόμο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Και τελικά υπάρχουν οι πολιτισμοί, οι οποίοι ανθρωπολογικά ορίζονται από τις πολύπλοκες κοινωνικές ιεραρχίες τους και τον οργανωμένο, θεσμικό τρόπο διακυβέρνησης.

Η απόρριψη των πολύπλοκων κοινωνικών ιεραρχιών και κυβερνήσεων σημαίνει, ως εκ τούτου, την απόρριψη του πολιτισμού. Αν μια αναρχική κοινωνία ήταν να αναπτυχθεί, θα ήταν εξ ορισμού μη πολιτισμένη κοινωνία.

Σίγουρα, ένα επιχείρημα που μπορεί να αναπτυχθεί από τους “κλασικούς” αναρχικούς(4) είναι ότι είναι αντίθετοι με την έννοια του κράτους περισσότερο από ότι με την ιδέα της διακυβέρνησης, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία της σύγχρονης αναρχικής σκέψης και διαλόγου μιλάει για την απόρριψη της κυβέρνησης ως κάτι που είναι εγγενώς συνδεδεμένο με την κρατική δομή.

Έτσι, μια αναρχική κοινωνία θα απαιτούσε είτε την επιστροφή στις τροφοσυλλεκτικές-κυνηγετικές ομάδες ή -και προσωπικά θεωρώ ότι αυτή η επιλογή πολύ πιο πιθανή και προτιμότερη,-θα εννοούσε την ανάπτυξη κάτι εντελώς νέου. Προσωπικά θα ήθελα να το ονομάσουμε το μετα-πολιτισμό, αλλά δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να το ονομάσουμε. Εμείς απλά πρέπει να το κατανοήσουμε ως αναρχισμό.

Ο Elman κατανοούσε την τεσσάρων μερών τυπολογία του ως διευκρινιστική μιας γραμμικής απώλειας της αυτονομίας. Σε μια ομάδα, ένα άτομο είχε ελευθερία. Σε έναν πολιτισμό, ένα άτομο παραχώρησε ή έχασε αυτήν την ελευθερία. Τώρα, ο Elman ήταν ένας θεωρητικός της ενσωμάτωση, πίστευε ότι οι πολίτες στους πρώιμους πολιτισμούς εγκατέλειψαν οικειοθελώς την αυτονομία τους-στην ουσία, ότι υπέγραψαν το κοινωνικό συμβόλαιο, παραχωρώντας την ελευθερία τους, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή μια πιο σύνθετη κοινωνία. Η αντίθετη θεωρία είναι η θεωρία των συγκρούσεων: ότι τα κράτη έχουν, από την αρχή, προσπαθήσει να εδραιώσουν την εξουσία στα χέρια λίγων, προς όφελος αυτών των λίγων.

Αλλά κανείς δεν υποστηρίζει ότι η μετάβαση από τις ομάδες στον πολιτισμό δεν έχει οδηγήσει σε ιεραρχία και έλλειψη αυτονομίας. Αυτό έχει, ιστορικά, γίνει αρκετά απλά και γραμμικά: όσο περισσότερο μια κοινωνία “προόδευε” κατά μήκος αυτών των γραμμών δια μέσω του πολιτισμού, τόσο περισσότερο η ελευθερία εξασθενούσε.

Ο αναρχισμός υποστηρίζει μια αταξική, ισότιμη κοινωνία που στερείται καταναγκαστικής εξουσίας και ως εκ τούτου αντιτίθεται-και πάντα το έκανε-σε ορισμένα από τα κύρια, διακριτικά γνωρίσματα που καθορίζουν τον πολιτισμό. Το να συνηγορεί κανείς υπέρ του πολιτισμού είναι τόσο παράλογο όσο το να επιχειρηματολογεί υπέρ του κράτους.

Πολύ λίγοι σύγχρονοι αναρχικοί θα επιχειρηματολογούσαν εναντίον του αναρχο-φεμινισμού. Ο αναρχο-φεμινισμός δεν νοείται ως ένα ξεχωριστό πράγμα, ξένο προς τον αναρχισμό ως σύνολο, αλλά μάλλον ως ένα βασικό συστατικό στην πάλη ενάντια στην κυριαρχία. Είναι γενικά κατανοητό ότι υπάρχουν και εκείνοι που ταυτίζονται περισσότερο με τον αναρχο-φεμινισμό από τους άλλους. Υπάρχουν εκείνοι που τον χρησιμοποιούν σαν προσωπικό φακό τους μέσω του οποίου αντιμετωπίζουν τον κόσμο, οι οποίοι κατατάσσουν ως σημαντική τη θεωρία και την πρακτική οργάνωση για να αντιμετωπιστεί και να ξεπεραστεί η πατριαρχία.

Και αυτός, θα έλεγα, είναι ο ρόλος των αντιπολιτισμικών, των αναρχοπριμιτιβιστών. Η αντιπολιτισμική σκέψη έχει εμβαθύνει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη μας για την καταπίεση, με την κριτική της στον καταμερισμό της εργασίας και στις γραμμικές έννοιες της προόδου.

Είναι τόσο πολύ λάθος να απορρίψουμε όλους τους αναρχοπριμιτιβιστές ως γενοκτόνους υποκριτές, όσο είναι το να απορρίψουμε όλους τους κομμουνιστές αναρχικούς ως τεχνόφιλους που θέλουν την υποδούλωση της φύσης στην υπηρεσία του πανίσχυρου εργάτη (5).

Η πατριαρχία, η διακυβέρνηση, ο καπιταλισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο πολιτισμός … δεν έχουν θέση στην κοινωνία που οραματιζόμαστε.

Και το πιο σημαντικό, τίποτε από αυτά δεν έχει θέση στους αγώνες μας εδώ και τώρα.



(1) Είναι, βέβαια, ο κανόνας να αναφερόμαστε σε έναν συγγραφέα με το επώνυμό και όχι το όνομα του. Αυτό ισχύει πολύ πιο συχνά στους άνδρες από ότι στις γυναίκες. Συγκρίνουν τον Κροπότκιν και τον Μπακούνιν με την Voltairine DeCleyre και την Emma Goldman.
(2) Ή απλά χρησιμοποιούν διαφορετικό σημασιολογικό σύνολο και τείνουν να καθορίσουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο από ότι εγώ, ή το παρόν άρθρο,κάνουμε.
(3) Ο Elman Service, μιας και τον αναφέρουμε, για κάποιους κόκκινους-αναρχικούς, ήταν ένας Αμερικανός εθελοντής στην ταξιαρχία Αβραάμ Λίνκολν του ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, που πολέμησε ενάντια στον Φράνκο και τους φασίστες.
(4) Η λέξη «κλασικός» είναι σε εισαγωγικά σε αυτό το άρθρο, διότι εγώ προσωπικά αποδοκιμάζω την υπεραπλούστευση “αυτού που πάντα ήθελαν οι αναρχικοί” που μας παρουσιάζεται από τον Brian Sheppard αποδοκιμάζοντας εξίσου την υπεραπλούστευση του “οι πρωτόγονοι ανθρώποι ήταν έτσι ” την οποία υποστηρίζουν πολλοί πρωτογωνιστές.
(5) Φυσικά, θα ήταν πιο εύκολο για μένα να μην κάνω ο ίδιος αυτό το λάθος, αν δεν γνώριζα προσωπικά κάτι παραπάνω από αρκετούς ανθρώπους που να ταιριάζουν σε αυτά τα άξεστα στερεότυπα …

Το χάος έχει κακολογηθεί και συκοφαντηθεί πολύ. Ακόμα και πολλοί αναρχικοί αρνούνται να έχουν σχέσεις με το χάος. Έχει εξισωθεί με το φόνο και την καταστροφή. Και όμως θα έπρεπε να είναι προφανές, πως αυτή είναι η ψευδής προπαγάνδα των δυνάμεων της τάξης. Γιατί η ιστορία της επιβολής της τάξης είναι η ιστορία των πολέμων, των φόνων, των βιασμών, της καταστροφής και της καταπίεσης. Η τάξη και όχι το χάος καταστρέφει επιπόλαια, γιατί το μόνο που θέλει είναι να επιβάλλει τη μορφή της σε όλα τα όντα. Μόνο αυτοί που τολμούν να είναι ενσαρκώσεις του χάους μπορούν να αντισταθούν στη δολοφονική κυριαρχία της τάξης.

Άλλα αν το χάος δεν είναι ο φόνος και η καταστροφή όπως μας έχουν μάθει, τότε τί ακριβώς είναι; Είναι η αταξία; Όχι, γιατί για να υπάρξει αταξία προαπαιτείται η ύπαρξη της τάξης και το χάος είναι πέρα από κάθε τάξη. Η αταξία έρχεται όταν τα σκατώνει η τάξη. Το σύμπαν είναι εκ φύσεως χαοτικό. Όταν κάποιος προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη σε κάποιο μικρό μέρος του, η τάξη θα έρθει αναπόφευκτα σε σύγκρουση με το χαοτικό σύμπαν και θα αρχίσει να διαλύεται. Η διάλυση της επιβαλλόμενης τάξης είναι η αταξία.

Όταν δεν ενοχλείται από την τάξη, το χάος φέρνει την ισορροπία. Δεν πρόκειται για την τεχνητή ισορροπία από κλίμακες και βάρη, αλλά για τη ζωντανή, που αλλάζει συνεχώς, ισορροπία ενός άγριου και όμορφου χορού. Είναι θαυμάσιο, είναι μαγικό. Είναι πέρα από κάθε ορισμό και κάθε προσπάθεια να περιγραφεί μπορεί να είναι μόνο μια μεταφορά  που ποτέ δεν πλησιάζει την αληθινή του ομορφιά και ερωτική ενέργεια.

Η ελευθερία μας βασίζεται στο να μάθουμε να είμαστε μέρος του ερωτικού χορού του χάους. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να έρθουμε σε επαφή με τα ζωικά μας ένστικτα, με τις βαθύτερες επιθυμίες μας. Πρέπει να απορρίψουμε κάθε μορφή εξουσίας, εσωτερική και εξωτερική, γιατί καταπιέζει τα ένστικτά μας. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να γίνουμε κύριοι των ζωών μας, αλλά να ζήσουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ*, να τερματίσουμε κάθε διαχωρισμό μέσα μας ώστε να ΕΙΜΑΣΤΕ οι ζωές μας.

Με το να απελευθερώνουμε και να απολαμβάνουμε τον εαυτό μας στο τώρα, γινόμαστε μέρος του πανέμορφου χορού του χάους.  Συμμετέχουμε στη μαγική περιπέτεια του να δημιουργήσουμε τον παράδεισο επί γης στο τώρα. Η αιματηρή ιστορία της τάξης σταματάει να είναι η μόνη πραγματικότητα που γνωρίζουμε και αρχίζει να φαίνεται η ομορφιά του χάους. Γιατί το χάος είναι πανέμορφο, είναι η έκσταση του ανδρόγυνου Έρωτα που λάμπει στο σύμπαν.

Από τη μπροσούρα, “Παραληρήματα, Δοκίμια και Πολεμικές του Feral Faun” (Chaotic Endeavors, 1987)

1. Η επισήμανση κάποιον λέξεων είναι έργο του συγγραφέα.

Κείμενο του Feral Faun από μια συλλογή έργων του συγγραφέα που έστησε το εγχείρημα The Anarchist Library

*Στμ:  Egοcide -Εγωκτονία, μάλλον πρόκειται για  παράφραση του Ecoside που σημαίνει οικοκτονία

Ο αρχέγονος πόλεμος είναι ένας πνευματικός πόλεμος.

Ξεκίνησε καθώς το πνεύμα της αγριότητας θάφτηκε κάτω από τα συμφέροντα των εξημερωτών: μέσα στην ιστορία και μέσα μας.

Στον πυρήνα της βρίσκεται η πνευματική διασύνδεση, η βουβή αίσθηση του είναι που ρέει μέσα από τον κόσμο. Δεν πρόκειται για έναν αγώνα για τη «Φύση» ή για τις ατομικές επιθυμίες. Πρόκειται για την εγωκτονία: το να σκοτώσεις το διαχωρισμό εαυτού /αλλότριου που ενισχύει όλες τις πολιτισμένες σχέσεις.

Δεν υπάρχει «Φύση», μόνη και απομονωμένη έξω από την αντίληψη μας. Υπάρχει μόνο η ζωή που είναι μέσα και σε ‘μάς. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να διδαχθεί, να γραφτεί ή να περιγράφει. Δεν είναι συμπλήρωμα στο χώρο για τον θεό ή τους θεούς, την ανυπαρξία, τα οικονομικά ή την επιστήμη. Δεν είναι μια γνωστική δύναμη που ακούει κάθε προσευχή.

Δεν μπορώ να πω τι είναι αυτό που αισθάνομαι. Δεν μπορώ να αποδείξω αντικειμενικά την ύπαρξή του. Αλλά χωρίς το πνεύμα μου, είμαι σχεδόν νεκρός.

Οι εξημερωτές το γνωρίζουν αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μπορώ να πω ότι αισθάνομαι κάτι. Είναι κάτι που ξέρω πως είναι πραγματικό. Είναι κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστώ.

Αυτό είναι κάτι που οι άγριοι λαοί και οι περιοχές μας λένε για δέκα χιλιάδες χρόνια.

Οι άνθρωποι, όπως και όλα τα όντα, είναι εγγενώς πνευματικοί. Όχι με την έννοια των περίτεχνων τελετουργικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων ή οτιδήποτε παρόμοιων, αλλά πνευματικοί με ένα πολύ διαφορετικό τρόπο: μιας ζωντανής πνευματικότητας.

Υπάρχει μια απορρέουσα, οργανική φύση στον κόσμο. Είναι κάτι που μπορείς να αισθανθείς ακολουθώντας διαδρομές μέσα στις νέες χιονοπτώσεις. Κάτι που νιώθεις σε μια χούφτα από άγρια μούρα ή στη μυρωδιά των ριζών. Είναι κάτι που βλέπεις στα μάτια ενός ζώου όταν οι κόρες του διαστέλλονται για τελευταία φορά. Το τσίμπημα από ένα αγκάθι, οι διαμαρτυρίες των σκίουρων και οι κηλίδες της βροχής στα φύλλα, ο ήχος του ορμητικού νερού: υπάρχει ζωή σε όλα αυτά τα πράγματα. Σου δίνει μία αίσθηση απλής ζωής.

Ο κόσμος των νομάδων τροφοσυλλεκτών / κυνηγών δεν γνωρίζει το «Αλλότριο». Δεν υπάρχει η έννοια της φύσης. Αλλά υπάρχει μια μεγαλύτερη συνδεσιμότητα. Δεν υπάρχει επιβίωση, ούτε αίσθημα μικρότητας ή μεγαλοπρέπειας. Υπάρχει μόνο ζωή και θάνατος, συνυφασμένα και ειλικρινώς τιθέμενα πριν από εσένα.

Ένα άτομο υφίσταται ως μέρος αυτού. Όχι με την βιομηχανική έννοια της κομμουνιστικής μαζοποίησης, αλλά με την πνευματιστική έννοια του όρου. Η ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Δεν υπάρχει καμία εξάρτηση. Δεν υπάρχει κανένας φόβος του μέλλοντος. Κανένα μονοπάτι προόδου. Μπορείς να πεις ότι υπάρχει μια σιωπηρή αίσθηση εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας, αλλά καμιά από τις δυο λέξεις δεν το κάνει δίκαιο. Καμία λέξη δεν το κάνει δίκαιο. Είναι απλά η ζωή.

Αυτό πρέπει να επαναδιατυπωθεί: για τους περισσότερους από μας, η ζωή είναι απλά ένα ιδανικό. Είναι μια ουτοπική επιθυμία ή ένα ανεπανόρθωτο παρελθόν. Μπορούμε απλά να έρθουμε πιο κοντά σε αυτό ή δεν μπορούμε. Αλλά η ζωή μπορεί να είναι απλά ζωή. Ήταν πάντα και πάντα θα είναι εκεί. Αλλά εμείς δεν το σκεφτόμαστε έτσι. Δεν μπορούμε να το σκεφτούμε έτσι. Έχουμε εκπαιδευτεί να το βλέπουμε με διαφορετικό τρόπο. Η ζωή είναι απλά κάτι «Άλλοτροιο»: είτε ως θρησκευτικό / αντι-θρησκευτικό ιδεώδες είτε ως απονεκρωμένος επιστημονικός ορισμός .

Θα πρέπει πάντα να είναι μακρινή.

Πώς μπορείς να στρέψεις κάποιους εναντίον του εαυτού τους; Ενάντια στους γύρω τους; Πώς μπορείς να δαμάσεις το πνεύμα; Αυτά είναι τα ζητήματα που οι εξημερωτές πάντα έπρεπε να απαντούν. Η αναγκαία απάντηση είναι αυτό που καθορίζει την καθημερινή μας ζωή: για να εξημερώσεις, θα πρέπει να κατακερματίσεις κάποιον ψυχικά, σωματικά, και πνευματικά.

Με απλά λόγια, θα πρέπει να τον αποσυνδέσεις.

Αυτή η αποσύνδεση,αυτή η διαμεσολάβηση, ήταν πάντα ο πρωταρχικός στόχος των εξημερωτών. Ο λόγος είναι απλός: η εξημέρωση έχει να κάνει με την εξάρτηση. Αλλά αυτή η εξάρτηση δεν έχει να κάνει με την αναγκαιότητα, είναι αντιληπτική εξάρτηση. Εδράζεται στην πίστη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η πολιτεία και ο πολιτισμός είναι απαραίτητα τώρα, γιατί δεν ξέρουμε τίποτα άλλο. Είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα. Ένα αποστειρωμένο, προγραμματισμένο κόσμο ολοκληρωμένο με θερμαινόμενα καθίσματα, κλιματισμό, και φράγματα. Το φαγητό είναι η επεξεργασμένη πλευρά σχετικά με την κατανάλωση μας. Η εργασία είναι κάτι που πρέπει να κάνεις και το αφεντικό είναι κάποιος που πρέπει να υπακούς.

Η ιδέα της ζωής χωρίς πολιτισμό, και ακόμα περισσότερο, το να ζεις καλά, είναι περίπου τόσο ξένο προς εμάς, όσο θα ήταν η ιδέα του να ζεις σε αυτή την πραγματικότητα σε όποιον ζει έξω από αυτήν. Αυτοί είναι εγγενώς διαφορετικοί τρόποι αντίληψης και ύπαρξης στην πραγματικότητα. Το ένα σχετίζεται με την ζωτικής σημασίας ελευθερία να επιλέγεις το λιγότερο μεταξύ δύο δεινών και το καλύτερο από δύο μάρκες. Το άλλο σχετίζεται με τη δύσκολη επιλογή σχετικά με το προς ποια κατεύθυνση αισθάνεσαι να περιηγηθείς σήμερα και ποιο φύλλο φαίνεται πιο δελεαστικό.

Πώς φτάσαμε από το δεύτερο στο πρώτο; Πώς φτάσαμε να δεχόμαστε τόσο λίγα από τη ζωή; Πώς γίναμε τόσο εξαρτημένοι;

Πώς τα τρόφιμα στις αποθήκες έγιναν πιο σημαντικά από τον έξω κόσμο; Το να γεμίσουμε τις αποθήκες με μεγάλες ποσότητες άγριων σπόρων ή αποξηραμένου κρέατος ή ψαριού είναι ένα αρκετά εύκολο πράγμα. Για το μεγαλύτερο μέρος, μπορεί να χρειαστούν μερικές ημέρες για μια τεράστια ποσότητα τροφίμων για τις κοινωνίες που θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Να γίνει κάποιος το πρόσωπο που ελέγχει το πλεόνασμα στο σιτηρέσιο δεν είναι κάτι περίπλοκο. Να κάνεις τους ανθρώπους να ακούνε το εν λόγω πρόσωπο, όμως, είναι.

Το ζήτημα είναι ο έλεγχος. Η ισχύς απορρέει από τον έλεγχο. Αλλά ο έλεγχος απαιτεί σωματική και ψυχική δύναμη. Μπορείς να κλείσεις κάποιον σε ένα κλουβί, αλλά είναι άλλο πράγμα να τον κάνεις να το αποδεχθεί.

Για να αποκτηθεί ο έλεγχος με επιτυχία πάνω σε ένα άλλο ον, αυτό το κλουβί πρέπει να εσωτερικεύεται.

Για εμάς, δυστυχώς, αυτό το κλουβί έχει εσωτερικευτεί. Αυτή είναι η διαδικασία εξημέρωσης στην εργασία.

Κανείς δεν δίνει την αυτονομία του ελεύθερα. Το πνεύμα της αγριότητας που ρέει μέσα σε κάθε μορφή ζωής πρέπει να διαλυθεί.

Για να διαλυθεί το πνεύμα, θα πρέπει πρώτα να το απομονώσεις . Αυτό είναι και το πιο δύσκολο και το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να γίνει. Γεννιόμαστε σωματικά και ψυχικά για μια ζωή νομαδική τροφοσυλλεκτική και κυνηγετική. Όπως η αγριότητα και η ζωή είναι παντού, έτσι και το πνεύμα μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον κόσμο γύρω μας.

Αυτό χρειάζεται κάποια διευκρίνιση.

Δεν μιλάω για κάποια νεοτερική «ενότητα» περισσότερο από ό, τι υποστηρίζω κάποιο είδος καθολικής ”αυτόχθονης προοπτικής” . Μιλώ για μια αδιαμεσολάβητη σχέση με τον κόσμο. Μιλώ για κάτι που γίνεται αισθητό και γνωστό χωρίς λόγια. Σχεδόν όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες που έχουν υπάρξει έχουν ζήσει με αυτό το πνεύμα στη ζωή τους. Μιλώ για το ίδιο πνεύμα που έπρεπε να θανατωθεί, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε αυτό που είμαστε τώρα. Το πνεύμα έπρεπε να σκοτωθεί, έτσι ώστε να μπορούμε να στραφούμε ενάντια στους εαυτούς μας και τη γη.

Το να σκοτώσεις αυτό το πνεύμα είναι αδύνατο. Υπάρχει σε όλες τις μορφές ζωής. Αλλά κάποια στιγμή οι άνθρωποι άρχισαν να το θάβουν: αρχίζοντας να δέχονται φθηνά υποκατάστατα. Ήταν ένα μακροχρόνιο, σκληρό και μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά το αρχικό τραύμα της εξημέρωσης είναι μια βαθιά πληγή. Είναι τέτοιο που εξαπλώνεται γρήγορα και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του: πάντα σε κίνηση και αναζήτηση κάποιου είδους νοήματος. Το ποιό είναι αυτό το νόημα θα αλλάζει πάντα σχήμα και μορφή, αλλά οι αιτούντες εκπαιδεύονται να βλέπουν παντού και να καταστρέφουν οτιδήποτε βρίσκεται στο δρόμο.

Είμαστε εκπαιδευμένοι να κοιτάμε παντού, εκτός από τις δικές μας κατεστραμμένες ψυχές. Είμαστε εκπαιδευμένοι να ψάχνουμε για κάτι, αλλά ποτέ να μην αισθανόμαστε. Αυτό, βέβαια, είναι σκόπιμο.

Δεν έχει σημασία το πώς βλέπουμε τον κόσμο, εγωκεντρικά, ανθρωποκεντρικά, βιοκεντρικά, κλπ.: πρέπει πάντα να βλέπουμε τον κόσμο (βλέπε: «Φύση»), σαν ένα μέρος εντελώς ξεχωριστό. Ορισμένοι άνθρωποι είναι/ήταν ένα μέρος αυτού (βλέπε: «αυτόχθονες»), αλλά αυτό έχει χαθεί, τουλάχιστον σε βαθμό που θα έπρεπε να ανησυχούμε. Η γη είναι ένας τόπος, η ζωή είναι ένα ιδανικό: έχεις μόνο τον εαυτό σου.

Αποσυνδεδεμένοι, μόνοι και απελπισμένοι, βυθιζόμαστε ή κολυμπάμε στην πραγματικότητα τους. Αυτό είναι εξημέρωση. Είμαστε εμείς μια κατειλημμένη γη και έχουμε λίγη συναίσθηση αυτού και μόνο σε ένα περιβάλλον πλημμυρισμένο με δισεκατομμύρια άλλους.

Αυτή είναι η ψυχή σας για το Prozac.

Ο διαχωρισμός του εαυτού από το αλλότριο αρχίζει με την εξημέρωση. Δεν μπορείς να πάρεις τον έλεγχο πάνω σε έναν κόσμο που είσαι κομμάτι του. Σύμφωνα με τους μονοθεϊστές, ο Αδάμ και η Εύα έκαναν το πρώτο βήμα δίνοντας ονόματα στα ζώα της Εδέμ. Μπορεί να έκαναν καλά σε κάποιο βαθμό: η ζωή που τεμαχίζεται και κατηγοριοποιείται είναι πολύ περισσότερο ένα πείραμα παρά μια κοινότητα.

Αλλά η μεγαλύτερη ζημιά ήταν εκείνη που μετέτρεψε τη ζωή σε ιδιοκτησία. Μετέτρεψε το πνεύμα των άγριων δημητριακών, ψαριών και μεγάλων θηλαστικών σε πλεόνασμα: σε πλούτο. Ο κόσμος του κηπουρού μετατρέπει τον κόσμο του τροφοσυλλέκτη / κυνηγού σε έναν κόσμο ζιζανίων, καλλιεργειών, κήπων σε χρήση, κήπων σε αγρανάπαυση, και στο χωριό. Ο αγρότης κατακρημνίζει αυτό ακόμα περισσότερο σε σειρές καλλιεργειών στις πεδιάδες, στα ζώα ως τρόφιμα ή στα ζώα ως εργάτες, στοχαστές και πράττοντες. Ο καπιταλιστής βλέπει καταναλωτές, διανομείς, διαχειριστές, παραγωγούς, και φύλακες.

Ο κόσμος της αγριότητας γίνεται επεξεργασμένος και εξευγενίζεται. Το πνεύμα όλων των πραγμάτων γίνεται το πνεύμα όλων των ”χρήσιμων” πραγμάτων. Ο διαχωρισμός συνεχίζει: δεν είμαστε πλέον απλοί πίθηκοι ή άγρια θηρία. Είμαστε οι διαχειριστές της γης, οι κομιστές του μέλλοντος. Υποκείμενο, αντικείμενο.

Η ψυχή πρέπει να απομονωθεί για να επανανοηματοδοτηθεί.

Αυτό γίνεται διακριτικά στην αρχή. Καθώς οι άνθρωποι σε κάποια σημεία είχαν εγκατασταθεί μόνιμα και άρχισαν να παίρνουν αποθηκευμένα τρόφιμα, οι αρχικοί ρόλοι για την εξουσία άρχισαν να εμφανίζονται. Αλλά αυτή η εξουσία χρειάζεται να είναι απεριόριστη, ακόμη και η συμβουλευτική εξουσία που θα ασκήσει ο Μεγάλος Άνδρας. Αυτό σημαίνει σταδιακές αλλαγές του πνεύματος. Αυτό έγινε η δουλειά των σαμάνων: των πρώτων ειδικών.

Ο ρόλος του σαμάνου ξεπηδά από το θεραπευτή. Ένας σαμάνος είναι συνήθως ακόμα ένας θεραπευτής, αλλά σπάνια υπάρχει έλλειψη θεραπευτών. Για σχεδόν όλους τους νομάδες τροφοσυλλέκτες / κυνηγούς, η θεραπεία είναι μια κοινόχρηστη δραστηριότητα. Οι θεραπευτές ασχολούνται με την πραγματικότητα τους μέσω του κοινοτικού πνεύματος. Όλοι οι άνθρωποι εμπλέκονται. Ο σαμάνος, από την άλλη πλευρά, ερμηνεύει αυτή την πραγματικότητα. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Πολλοί σαμάνοι ελάχιστα εντάσσουν το μήνυμά τους στις ερμηνείες τους για το πνεύμα. Η πιο σημαντική ιδέα είναι αυτή που υπονοείται μέσα από την ύπαρξή τους: η ψυχή του κόσμου είναι πιο ανοικτή σε ορισμένα άτομα. Η θέση τους ήταν ως διαμεσολαβητή μεταξύ του ατόμου και του υπόλοιπου κόσμου. Και μέσα από αυτό, γεννιούνται οι σπόροι για το διαχωρισμό εαυτού/ Αλλότριου.

Το μήνυμα του σαμάνου, όπως και το μήνυμα του ιεροκήρυκα και της αυθεντίας, επικυρώνει την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Καθώς η κοινωνία γίνεται όλο και περισσότερο εξαρτημένη από συγκεκριμένα τρόφιμα, οι θεοί γίνονται εξειδικευμένοι για να εξασφαλίσουν την ανάπτυξή τους (ήλιος, νερό, γη / έδαφος, και σπόροι). Καθώς το πολιτικό πεδίο γίνεται πιο ιεραρχικό, το ίδιο συμβαίνει και με το κοσμικό. Όσο οι οικισμοί γίνονται πιο μόνιμοι και εξαπλώνονται σε χωριά, ο άλλοτε ενιαίος κόσμος μετατρέπεται στο χωριό, στα χωράφια, και το δάσος. Οι νεκροί γίνονται τρομαχτικοί πρόγονοί όπως οι μάγισσες, οι λυκάνθρωποι, και οι μάγοι γίνονται το μάτι της ηθικής που τα πάντα θωρεί.

Η ερμηνεία του κόσμου γύρω μας γίνεται υποκείμενο των προγόνων, των θεών, και έπειτα του θεού και της επιστήμης. Αλλά στη βάση αυτού είναι ο διαχωρισμός εαυτού / Αλλότριου. Ο κόσμος του νομάδα τροφοσυλλέκτη / κυνηγού που βασίζεται στη συνεργασία και την ειλικρίνεια αντικαθίσταται από τον ανταγωνισμό και το φόβο. Οι άνθρωποι ακολουθούν το χέρι που τους ταΐζει καθώς υποκαθιστά την αδιαμεσολάβητη σχέση τους με τον κόσμο μέσα από το όραμά του.

Αρχικά χωριστήκαμε από τον κόσμο και στη συνέχεια τον φοβηθήκαμε. Εκεί είναι που αρχίζει η εξημέρωση. Ο φόβος και η εξάρτηση αναπτύσσεται στο σημείο όπου οτιδήποτε άλλο είναι αδιανόητο και ακόμα περισσότερο, τρομακτικό.

Αυτός είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο έχουμε γεννηθεί. Αυτή είναι η εξάρτησή μας. Αυτή είναι η κληρονομιά μας.

Είμαστε σε θέση να το δεχθούμε και να συνεχίσουμε να αντικαθιστούμε το πνεύμα της αγριότητας για τον άψυχο κόσμο της εξημέρωσης και της διαμεσολάβησης. Το μόνο πνεύμα που απομένει είναι ο εαυτός.

Σε έναν κόσμο αλληλοσπαραγμού, ή βυθίζεσαι ή κολυμπάς.

Υποκείμενο ή αντικείμενο. Τουλάχιστον αυτό υποτίθεται ότι είναι στο χέρι σου.

Οι εξημερωτές έχουν κάνει τη δουλειά τους εδώ και πολύ καιρό. Στο μεγαλύτερο μέρος πέτυχαν την αντικατάσταση του συνόλου του κόσμου που ξέρουμε στις καρδιές μας με τη συνολικότητα που έχουν τοποθετήσει γύρω από το μυαλό μας. Αλλά η δουλειά τους δεν μπορεί ποτέ να είναι πλήρης. Μας κατευνάζουν, μας αποσπούν και μας καταλαμβάνουν, αλλά η αγριότητα θα γλιστράει πάντα μέσα από τις ρωγμές.

Για πάρα πολλούς η ανεξέλεγκτη παρόρμηση να ζουν ελεύθερα είναι πολύ μακρινή. Καταλήγει στην αυτοκαταστροφή ή την διάσπαση του νου.

Το κέλυφος σπάει μόνο εν μέρει.

Το σύνολο του πολιτισμού στο μυαλό μας αντικατοπτρίζεται από τον κόσμο που έχει δημιουργήσει. Σκυρόδεμα, χάλυβας, γυαλί και σίδερο κάνουν για το σώμα αυτό που η εκκλησία και το κράτος έχουν κάνει για το μυαλό. Η Ιεραρχία και Η κυριαρχία γίνονται διαρθρωτικές. Η μικρότητα και η ασημαντότητα μας συνεχώς ενισχύονται.

Η εξέγερση ενάντια στον πολιτισμό σημαίνει ότι πρέπει να επιτεθούμε τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ των δύο. Η επίθεση αυτή είναι μια απάντηση: μια απάντηση στη συνολικότητα που μας έχει κάνει να εφησυχάσουμε και αποσκοπεί στο να καταστρέψει τα πάντα. Για κάποιους αυτό αντικατοπτρίζεται κυριολεκτικά. Ο στόχος τους είναι να εξαλείψουν τα πάντα από το σκυρόδεμα μέχρι τη Φύση, έτσι ώστε να είναι ελεύθεροι να κάνουν οτιδήποτε ή να πάνε οπουδήποτε. Είναι μια μηδενιστική οργή που εμπεριέχει ειλικρίνεια μόνο στην περίπτωση που το άτομο παραμένει απομονωμένο: να αφαιρέσει οποιαδήποτε και όλες τις πιθανές αλυσίδες.

Σε ένα βαθμό μπορώ να καταλάβω αυτόν τον ενεργό μηδενισμό. Όταν όλα όσα ξέρεις μοιάζουν αλλοιωμένα, φαίνεται ενστικτώδες να αποδομήσεις, όχι μόνο ό, τι γνωρίζεις, αλλά ό,τι σκέφτεσαι και αισθάνεσαι. Είναι λογικό ως μέρος μιας διαδικασίας απόρριψης του σύνολου του πολιτισμού, αλλά είναι μόνο αυτό. Πάρα πολύ συχνά θεωρείται ως αυτοσκοπός: μια μεθοδολογία για τη ριζική καθαρότητα απαλλαγμένη από κάθε περιορισμό. Στέκεται ως μια απομονωμένη απάντηση στο αποστειρωμένο πτώμα της πόλης και της εξοχής.

Αλλά ο μηδενισμός, όπως και ο πιο ειλικρινής συγγενής του, ο εγωισμός, αδυνατεί να απελευθερωθεί από την αρχική σύλληψη της εξημέρωσης: το διαχωρισμό εαυτού/αλλότριου. Και οι δύο βασίζονται στην εν λόγω απομόνωση, σε αυτή την Ουτοπία του Εαυτού. Για τους μηδενιστές και τους εγωιστές δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη σύνδεση χωρίς ηθική. Οι δύο αντιθέσεις παραμένουν: εαυτού και του αλλότριου.

Το αρχικό ψέμα των εξημερωτών επαναλαμβάνεται.

Ο πολιτισμός σκοτώνει το πνεύμα. Πρέπει να το κάνει, προκειμένου να υπάρχει.

Πιστεύουμε, χτίζουμε και διατηρούμε τον πολιτισμό. Είναι η πραγματικότητα που δημιουργήθηκε για μας και η πραγματικότητα που αναδημιουργούμε καθημερινά. Είναι ο εθισμός μας. Είναι ό, τι μας έχει δοθεί, έτσι ώστε η ψυχή να μην μπορεί να αναπνεύσει: όλα τα φθηνά υποκατάστατα για την αγριότητα, για το πνεύμα. Είναι αυτό που μας δίνεται, έτσι ώστε το πνεύμα να μην μπορεί να θυμηθεί την αγριότητα. Έτσι ώστε να μην επιθυμούμε πλέον την αγριότητα.

Έτσι ήταν πάντα. Έτσι έπρεπε πάντα να είναι για να υπάρχει πολιτισμός.

Βασίζεται στην εξημέρωση.

Αλλά η εξημέρωση δεν είναι μη αναστρέψιμη περισσότερο από ότι είναι εξελικτική. Πάντα έβρισκε αντίσταση από τα πνεύματα που αρνιόνταν να εξημερωθούν. Άγρια όντα, ανθρώπινα ή μη, έχουν πάντα πολεμήσει εναντίον της: αν όχι με το μυαλό και την ψυχή τότε με το σώμα.

Αυτός είναι ο αρχέγονος πόλεμος: η άρνηση της ζωής να εξημερωθεί. Είναι η άρνηση της αγριότητας να γίνει οριοθετίσημη και πολιτισμένη. Είναι το πνεύμα που αρνείται να πεθάνει.

Δεν πρόκειται για ένα ορισμένο λαό, τόπο ή χρόνο: πρόκειται για τη ζωή. Εκείνοι που γνωρίζουν αυτό το πνεύμα χωρίς τη διαμεσολάβηση δίνουν πάντα τον πιο σκληρό αγώνα. Δεν υπήρξε καμία πάλη ή επανάσταση για αφηρημένα ιδανικά, για κάποιο άγνωστο ή απροσδιόριστο μέρος μιας αμφισβητήσιμης ελευθερίας ατομικοτήτων. Ο αγώνας ήταν για κάτι που μπορείς να αισθανθείς, κάτι έμφυτο. Ο αγώνας, τότε, τώρα και πάντα, είναι η οργή του πνεύματος της ζωής και της αγριότητας. Δεν γνωρίζει καμιά απομόνωση ή διαμεσολάβηση. Αναπτύσσεται μέσα από τις ρωγμές στο πεζοδρόμιο και την άρνηση των τοξινών στο σώμα μας. Δεν θα σταματήσει για τίποτα και είναι εξαιρετικά θανατηφόρος.

Είναι μέσα μας, περιμένοντας με αγωνία. Φωνάζει για την επούλωση του πνεύματος (επιστροφή στην αγριότητα) και την επούλωση του σώματος (αντίσταση). Και τα δύο είναι ένα και το αυτό. Οι βαθύτερες πληγές μας κραυγάζουν για επούλωση. Αυτή είναι μια κραυγή για δράση.

Για τους μηδενιστές και τους εγωιστές, η αντίσταση προέρχεται από την άμεση ανάγκη να καταστρέψουν ό, τι μας καταστρέφει. Η μόνη τους κατασκευή είναι μέσα από την καταστροφή. Δεν πρόκειται να πω ότι είναι πάντα κάτι κακό. Αλλά εγώ θα πω το εξής: δεν έχω καμία αμφιβολία στην ύπαρξή μου ότι υπάρχει κάτι για το οποίο αγωνίζομαι, όχι μόνο κάτι ενάντια στο οποίο αγωνίζομαι. Δεν πρόκειται για ηθική ή για κάποιο νεοτερικό ευγενή σκοπό: έχει να κάνει με κάτι αδιαμεσολάβητο και υπάρχον. Κάτι πραγματικό.

Όσο οι ιδέες μου για τον εαυτό και το αλλότριο διαλύονται, έχω συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Ξέρω ότι είναι αλληλένδετη. Έρχεται μέσα από το πνεύμα που ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά διοχετεύεται και εγκλωβίζεται από τους εξημερωτές. Το τελικό αποτέλεσμα των δέκα χιλιάδων χρόνων της διαμεσολάβησης.

Το ξέρω αυτό όπως ξέρω ότι ο πολιτισμός πρέπει να καταστραφεί. Το πνεύμα μου το γνωρίζει. Το πνεύμα μου το νιώθει. Το πνεύμα ολόκληρης της ζωής το γνωρίζει. Ήταν γνωστό πάντα.

Απλά έχω αρχίσει να ακούω.

«Κοινωνία: 1. Μια ομάδα ατόμων που έχουν τα ίδια έθιμα, πιστεύω κλπ ή ζουν κάτω από μια κοινή κυβέρνηση και που θεωρούνται ότι σχηματίζουν μια κοινότητα. 2. Όλοι οι άνθρωποι, όταν θεωρούνται ότι σχηματίζουν μια κοινότητα στην οποία το κάθε άτομο είναι εν μέρει εξαρτώμενο από όλα τα υπόλοιπα»

-Λεξικό Webster’s

«Περιμένεις για την επανάσταση; Ας είναι! Η δικιά μου άρχισε εδώ και πολύ καιρό! Όταν θα 'σαι έτοιμος δεν θα με πειράξει να προχωρήσω για λίγο μαζί σου. Αλλά όταν σταματήσεις θα συνεχίσω στην παράφρονα πορεία μου προς τη μεγάλη και θαυμαστή κατάκτηση του τίποτα!»