Αν υποστήριζε κάποιος πριν από μερικούς αιώνες στην Δυτική Ευρώπη ότι ο άνθρωπος είναι και αυτός ένα ζώο της φύσης, όπως τα υπόλοιπα είδη, το πιο πιθανόν είναι ότι οι ιεροεξεταστές θα τον καίγανε με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορώντας τον για μαγεία. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, η άποψη ότι και ο άνθρωπος είναι ένα ζωικό είδος εμφανίστηκε στο δυτικό πολιτισμό. Συγκεκριμένα το 19ο αιώνα μετά τις διατυπώσεις του Δαρβίνου. Αυτή την «απλή» διαπίστωση, που για τις πρωτογενείς ομάδες ανθρώπων ήταν δεδομένη, η τεχνολογικά ανεπτυγμένη κοινωνία του Δυτικού πολιτισμού δυσκολεύεται να την αποδεχτεί. Ξεκινώντας από τη Δυτική Ευρώπη, οι απόψεις της μονοθεϊστικής θρησκείας του χριστιανισμού μετασχηματίστηκαν και ενσαρκώθηκαν σε μεγάλο βαθμό με την επιστημονική αντικειμενικότητα και την θεωρία του κοινωνικού δαρβινισμού. Έτσι η ιδεοληψία περί της ανθρώπινης ανωτερότητας έναντι του υπόλοιπου φυσικού κόσμου παρέμεινε ακλόνητη κατά την βιομηχανική εποχή.

Σε γενικό βιολογικό επίπεδο οι άνθρωποι της φύσης δεν διαφέρουν από τους πολιτισμένους. Αυτό το αποδεικνύουν οι εναπομείνασες απολίτιστες ομάδες, όπως και οι καταγεγραμμένες σχετικές εμπειρίες των προηγούμενων αιώνων. Είναι κοινή διαπίστωση ότι ο πολιτισμένος άνθρωπος για να φτάσει στην κατάσταση αυτή πέρασε μέσα από περιόδους και διαδικασίες εξημέρωσης, προσαρμογής και καταναγκασμού. Αυτό φάνηκε πιο ξεκάθαρα στο σημείο όπου οι πολιτισμένοι ήρθαν σε επαφή με απολίτιστες ομάδες. Οι άγριοι που απήχθηκαν από τους δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούσαν να προσαρμοστούν στις συνθήκες του εγκλεισμού και του τεχνικού περιβάλλοντος του πολιτισμού, ενώ είχαν άμεση ανάγκη για επαφή με τα στοιχεία της φύσης. Μόνο μέσα από την αιχμαλωσία και τον εξαναγκασμό ακολουθούσαν τις προσταγές του πολιτισμένου τρόπου ζωής, αν κατάφερναν βέβαια να επιβιώσουν.

Κάθε απόπειρα να προσδοθεί στο ανθρώπινο είδος ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής και συμπεριφοράς είναι αυθαίρετη. Ο πολιτισμός επιβάλλει την ομογενοποίηση, εμποδίζοντας τη φυσική εξέλιξη της κάθε ατομικότητας και της κάθε ομάδας ανθρώπων. Ο πολιτισμένος άνθρωπος για παράδειγμα είναι ένα εξημερωμένο πλάσμα που κινείται μέσα σε ένα τυποποιημένο σύστημα και έναν εξουσιαστικό τρόπο ζωής.. Γεννιόμαστε  άγριοι και ενώ η αρχέγονή μας εξέλιξη αναζητά την επαφή, τη γνωριμία και την αλληλεπίδραση με τα στοιχεία της Γης, ο ήδη εξημερωμένος- αλλοτριωμένος οικογενειακός και κοινωνικός μας περίγυρος μας οδηγεί αλλού. Η ένταξη μας στο σύστημα του πολιτισμού, που παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη, είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνια εκπαίδευση, τεχνικές κοινωνικοποίησης και εξαναγκασμό.

Η ανθρώπινη υπόσταση και εξέλιξη θα μπορούσε να είναι σε απόλυτη σύμπνοια με την υπόλοιπη ζωή στη Γη. Όμως η εξουσιαστική επιβολή, τα κράτη και ολόκληρο το σύστημα του πολιτισμού συντηρεί την ανθρώπινη εξημέρωση και την άνευ προηγουμένου εξημέρωση και εκμετάλλευση κάθε γήινης ύπαρξης.

Η εξημέρωση αφορά πολλά ζωικά και φυτικά είδη, αλλά και στοιχεία του φυσικού κόσμου όπως το νερό, η φωτιά, ο αέρας, τα μέταλλα και τα άλλα ορυκτά. Κατά βάση η εξημέρωση είναι η εφαρμογή κάποιων τεχνικών έτσι ώστε ένα πλάσμα ή στοιχείο της φύσης που βρίσκεται σε άγρια-φυσική κατάσταση να χρησιμοποιηθεί από τον εξημερωτή σύμφωνα με τις απαιτήσεις του.  Η συστηματική εξημέρωση φυτών, ζώων, ποταμών, εδάφους και άλλων φυσικών στοιχείων ήταν και είναι μια βασική δραστηριότητα για τη δόμηση, τη συντήρηση και την επέκταση του πολιτισμού. Η συστηματική εξημέρωση δεν είναι μια ακούσια διεργασία ή μια δραστηριότητα απαραίτητη γενικά για τον κάθε άνθρωπο. Η συστηματική εξημέρωση των στοιχείων της φύσης είναι μια διαδικασία απαραίτητη μόνο για τους εγκλωβισμένους στον πολιτισμό. Η συνεχής εξημέρωση είναι η τεχνική που πάνω σε αυτήν βασίζεται ολόκληρη η τεχνολογική δομή και η πρόοδος της.

Η αγγλική λέξη «domestication» (που έχει τις καταβολές της στο λατινικό domus- σπίτι) μας παραπέμπει ευθέως στα αρχικά στάδια του πολιτισμού, στη δόμηση μόνιμων οικισμών και κοινωνικών δομών. Η ελληνική λέξη εξημέρωση δηλώνει την δραστική αλλαγή στη φυσική υπόσταση του στοιχείου ή του ατόμου που υποβάλλεται σε συγκεκριμένες τεχνικές.

Δεν είναι ότι γενικά τα εξημερωμένα στοιχεία της φύσης από τον άνθρωπο είναι κάτι το προβληματικό και το αρνητικό. Το προβληματικό είναι η αιχμαλωσία, η κτηνοτροφία, η συστηματοποιημένη γεωργία, η εκτροπή ολόκληρων ποταμών, η καταστροφή ολόκληρων βιοτόπων από εξορύξεις, αυτά που εκτός των άλλων διαμορφώνουν και αναπαράγουν τις εξουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Η εξημέρωση δεν ήταν πάντα μια βίαιη επιβολή του ανθρώπου πάνω σε άλλα είδη. Για παράδειγμα εικάζεται ότι σκυλιά και γάτες ζούσαν γύρω από τους οικισμούς των ανθρώπων και τρέφονταν από τα όποια υπολείμματα τροφής. Σε αυτές τις περιπτώσεις  η εξημέρωση δεν ήταν μια βίαιη προσχεδιασμένη πράξη, αλλά ένα ακούσιο γεγονός. Ομοίως η αναπαραγωγή φυτών ή η συντήρηση μικρών καλλιεργούμενων εκτάσεων από κάποια ομάδα ανθρώπων δεν μπορούν να προξενήσουν από μόνα τους κάποιου είδους αναστάτωση στις ελεύθερες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν η εξημέρωση της φύσης εντάσσεται σε ένα σχεδιασμό και σε ένα σύστημα επεκτατισμού και επιβολής.

Πολλά είδη ζώων συνάπτουν συντροφικές σχέσεις με άλλα είδη ζώων ή παρασιτούν στο σώμα και την γύρω περιοχή άλλων ειδών, αλλά ποτέ δεν αιχμαλωτίζουν(για μεγάλο διάστημα) το ένα το άλλο, όπως συμβαίνει σε αγροτικές και βιομηχανικές κοινωνίες. Για παράδειγμα, πουλιά κάθονται στα σώματα γαϊδουριών, βουβαλιών ή καμηλοπαρδάλεων, ενώ καμιά φορά κάποιος σκύλος τα βρίσκει με κάποια γάτα. Όλα τα ζώα συμβάλλουν στην αναπαραγωγή των φυτών, την διάδοση της γύρης και των σπόρων. Αυτό είναι μια φυσική κατάσταση, το αντίθετο των συστηματικών αποψιλώσεων, των μονοκαλλιεργειών και της συνεχούς επέκτασής τους. Αυτά αναφέρονται για να καταδείξουν ότι η φύση μέσα από τα βάθη της εξέλιξης έχει διαμορφώσει τις σχέσεις μεταξύ των ειδών με ένα ιδιαίτερο αρμονικό τρόπο που διέπεται από ελευθερία και όχι από συστηματική επιβολή και εκμετάλλευση.

Επικεντρώνοντας στα εξημερώσιμα ζώα μπορούμε να πούμε ότι η εξημέρωση τους συνέβαλε καταλυτικά στην διόγκωση και την επέκταση του πολιτισμού, κάτι που συμβαίνει και σήμερα με το πατεντάρισμα νέων ζωικών ειδών στα κατάπτυστα επιστημονικά εργαστήρια. Μπορεί σήμερα να μην γίνεται εμφανές λόγω των συνθηκών που κατασκεύασε η βιομηχανοποίηση, όμως για να φτάσουμε σε αυτό τον τρόπο ζωής προηγήθηκε η εκμετάλλευση των ζώων σε διάφορους τομείς της παραγωγής  που τώρα αντικαταστάθηκαν από τις μηχανές. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο βιομηχανικός τρόπος ζωής μείωσε την εκμετάλλευση των ζώων. Αντίθετα διόγκωσε την εκμετάλλευση και την καταστροφή των ζωικών ειδών. Όσο αυξάνεται ο εξημερωμένος ανθρώπινος πληθυσμός στη βιομηχανική κοινωνία, αυξάνεται και η εκμετάλλευση των ζώων. Η ύπαρξη του βιομηχανικού συστήματος απαιτεί την περαιτέρω εξημέρωση και την μέγιστη εκμετάλλευση κάθε στοιχείου της φύσης. Πλέον πολλοί τοίχοι μας χωρίζουν από την ζωή των άλλων ζώων (εκτός αυτών που ζουν μαζί μας στη πόλη), ενώ η μαζική παραγωγή έχει τεράστιες απαιτήσεις που αυξάνονται διαρκώς εις βάρος του φυσικού κόσμου.

Η εξημέρωση ζωικών ειδών διαπλέκεται με ένα σύνολο άλλων γεγονότων, πολιτισμικών αντιλήψεων και πρακτικών, ενώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Η εκμετάλλευση ζώων είναι μια εξουσιαστική διαδικασία που σχετίζεται με την δόμηση της μαζικής κοινωνίας και που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπερδομή του πολιτισμού  και του κράτους.  Για παράδειγμα η ύπαρξη περισσότερων εξημερώσιμων μεγάλων ζώων στην Νοτιοδυτική Ασία ήταν ένας καταλυτικός παράγοντας για να φτιαχτούν τα πρώτα μεγάλα κέντρα του πολιτισμού στην περιοχή αυτή, επίσης ήταν ένας παράγοντας για την μετέπειτα επικράτηση της Δ. Ευρώπης στην Αμερική. Η πυρηνική οικογένεια, οι ανθρωπόμορφες θρησκείες, η πίστη στην επιστήμη και την πρόοδο είναι πρακτικές παράλληλες και συνυφασμένες με την συστηματοποιημένη εξημέρωση ζώων και φυσικού κόσμου γενικότερα.

Η αρχική εξημέρωση ζώων δεν ήταν μια προμελετημένη διαδικασία που αποσκοπούσε σε μεταγενέστερα  οφέλη και καταστάσεις και δεν προέκυψε κάποια στιγμή στην ιστορία από άμεση ανάγκη. Όπως με όλες τις επινοήσεις και ανακαλύψεις, οι απώτερες χρήσεις τους δεν ήταν αυτές που είχαν στο μυαλό τους οι πρώτοι εφευρέτες τους. Τα πλέγματα των επεισοδίων εξημέρωσης που συνέβη να εμφανιστούν, προκύψανε από τοπικά περιορισμένες, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις, ξεκινώντας ήδη από την παλαιολιθική εποχή και τις αλλαγές στις πνευματικές και αισθητικές στάσεις των ανθρώπων απέναντι στα άγρια ζώα. «…Αν κάποιος άνθρωπος από την αυγή του οικοσιτισμού μπορούσε να δει τα σύγχρονα μας μοντέλα στις σχέσεις ανθρώπων-ζώων, μάλλον θα στενοχωριόταν για την πνευματική και φαντασιακή φτώχια της άποψης μας για το ζωικό κόσμο παρά θα εντυπωσιαζόταν από τη βιομηχανοποίηση της ζωικής εκμετάλλευσης, τα νεκροταφεία ζώων και τον Μικι Μαους.» [Richard W. Bulliet, σελ.238]

Τελικά η πορεία του πολιτισμού κατέληξε με την παγκοσμιοποίησή του στο συμπέρασμα πως οτιδήποτε δεν εξημερώνεται δεν αξίζει να υπάρχει παρά μόνο ως μουσειακό έκθεμα.  Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που τασσόμαστε συνολικά ενάντια στον πολιτισμό. Άλλωστε η εξημέρωση των ζώων δεν είναι μια κατάσταση συνυφασμένη με την φυσική εξέλιξη, αλλά μια κατάσταση που πήρε παγκόσμιες διαστάσεις σχετικά πρόσφατα μέσα από κοινωνικούς μηχανισμούς και σχεδιασμένη επιβολή. Η εξημέρωση μεγάλων θηλαστικών υπολογίζεται κατά το 8000πχ. με το πρόβατο, τον χοίρο, την αίγα κ.α., κατά βάση στην Νοτιοδυτική Ασία (Γόνιμη Ημισέληνο). Το άλογο και ο γάιδαρος εξημερώθηκαν  κατά το 4000πχ. στην Ουκρανία ενώ υπάρχουν ενδείξεις για την εξημέρωση μεγάλων θηλαστικών και σε πιο πρόσφατες περιόδους. Μικρά θηλαστικά εξημερώθηκαν για πρώτη φορά πολύ μετά το 2500πχ. Για παράδειγμα τα κουνέλια εξημερώθηκαν για τροφή κατά τον Μεσαίωνα, τα ποντίκια και οι αρουραίοι για εργαστηριακή έρευνα κατά τον 20ο αιώνα, ενώ τα χάμστερ ως κατοικίδια τη δεκαετία του 1930. [Jaret Diamond, σελ. 195]

Η απελευθερωτική προοπτική αντιτίθεται στην εξημέρωση των ζώων και όχι στις συντροφικές σχέσεις μεταξύ των ειδών. Η καταστροφή του πολιτισμού θα δώσει την ευκαιρία και στα ζώα να ζήσουν ελεύθερα και να αναγριωθούν όπως η υπόλοιπη φύση.

Οι πρακτικές εξαναγκασμού και επιβολής απορρίπτονται μαζί με τις δομές της εξουσίας. Μια ζωή χωρίς κυριαρχία θα είναι μια ζωή όπου η συστηματοποιημένη εξημέρωση δεν θα υπάρχει. Οι άνθρωποι θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν στην μεταπολιτισμική περίοδο τα ήδη εξημερωμένα στοιχεία της φύσης, όπως τα μέταλλα και τη φωτιά, δεν θα υπάρχει όμως λόγος για την διαιώνιση της συστηματοποιημένης εξημέρωσης πάνω στον εαυτό τους, στα άλλα πλάσματα της Γης και την Γη την ίδια.

Η συνεχής εξημέρωση και η τεχνική πρόοδος πάνε μαζί, είναι αλληλοτροφοδοτούμενα γρανάζια του παγκόσμιου συστήματος, μιας μηχανής που δεν μπορεί να σταματήσει να δουλεύει, μπορεί μόνο να καταστραφεί. Η καταστροφή του κράτους στην παρούσα συγκυρία είναι αυτό που πρέπει να γίνει έτσι ώστε η βιομηχανική εξημέρωση να δεχτεί σοβαρά πλήγματα και κατάρρευση των δομών της. Από εκεί και πέρα τα όποια υλικά υπολείμματα του πολιτισμού θα είναι διαθέσιμα να χρησιμοποιηθούν αν θεωρηθούν απαραίτητα.  Ακόμα είναι σημαντικό να απαλλαγούμε από ιδεοληψίες όπως: «αυξάνεστε και πληθύνεστε», «ο κόσμος ανήκει στον άνθρωπο» , περί προόδου και βιώσιμης ανάπτυξης. Ο μη  διαχωρισμός από τον υπόλοιπο φυσικό κόσμο και η εκούσια άρνηση της εξημέρωσης θα φέρει την αρμονία. Το κράτος, η εξουσία και ο πολιτισμός κάποια στιγμή ίσως να ακούγονται στους ανθρώπους τόσο απόκοσμα, γελοία ή τρομαχτικά όσο φαντάζει για πολλούς σήμερα στον δυτικό πολιτισμό η ιδέα της άγριας ελευθερίας και ένας κόσμος δίχως κυριαρχία.








Βιβλιογραφία

Lewis Mumford. Ο μύθος της μηχανής (α’ τόμος). εκδ. Νησίδες

Richard W. Bulliet. Κυνηγοί, βοσκοί και χάμπουργκερ, το παρελθόν και το μέλλον των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Jared Diamond. Όπλα, Μικρόβια και Ατσάλι. Εκδ. Κάτοπτρο.

Η καταπίεση και η εκμετάλλευση πηγάζουν από την κυριαρχία ως συνθήκη και ως πρακτική.  Μπορούμε να διακρίνουμε την κυριαρχία στη ζωή ενός μόνο ατόμου που φέρει μια συγκεκριμένη ιδιότητα μέσα στη κοινωνία, ή αναλύοντας επιμέρους δομές του συστήματος ή το παγκόσμιο σύστημα στο σύνολο του.

Οι ανθρωπιστές και κατά προέκταση οι ιδεολογικοί υποστηρικτές του κράτους αγνοούν την καταπιεστική ουσία του συνόλου των κρατικών δομών προωθώντας και προασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και συμφέροντα. Συνήθως γι’ αυτούς η καταπίεση υπάρχει όπου δεν τηρούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα ή η νομοθεσία για τα άλλα ζώα και τον φυσικό κόσμο γενικότερα. Οι ακροαριστεροί εντοπίζουν την πηγή της καταπίεσης από το πολιτικό-οικονομικό σύστημα σε βάρος του χρυσοκέντητου κοινωνικού συνόλου, του «αδύναμου» λαού ή της «τάξης» των «από κάτω». Σε αυτή την περίπτωση, των ακροαριστερών, η ικανότητα ανάλυσης των πεπραγμένων και η εξαγωγή ουσιαστικών συμπερασμάτων περιορίζεται από την ιδεολογικοποίηση και τον τεμαχισμό της ολότητας της ζωής. Η ζωή μπαίνει με το ζόρι στις τετράγωνες φόρμες του ορθολογισμού για να συνταιριάξει με προκατασκευασμένες ντετερμινιστικές θεωρίες.

Κάθε πολιτική σκέψη και πρακτική, όπως αυτή των δεξιών και των αριστερών του μετα-επαναστατικού ρεύματος της Γαλλίας του 1789, εμπερικλείει αναπόφευκτα τις σκοπιμότητες και τα συμφεροντολογικά κίνητρα για την διατήρηση της οργανωμένης κοινωνίας, του κράτους και της πολιτισμικής προόδου. Για την ακροαριστερά τα πάντα αναλύονται με βάση τα κουτάκια της οικονομικής ταξικότητας και προοδευτικότητας. Το αποτέλεσμα αυτής της επιστημονικής ιδεοληψίας είναι η κατασκευή ενός ψηφιδωτού-στερεότυπου για το «καταπιεζόμενο υποκείμενο». Συνήθως οτιδήποτε άλλο έξω από το «ψηφιδωτό» αυτό αντιμετωπίζεται ως προβοκάτσια ή ως μικροαστισμός.

Το «ψηφιδωτό» αυτό φτιάχτηκε με τα βασικά συστατικά των επικρατουσών απόψεων κατά τον 19ο αιώνα στον δυτικό πολιτισμό. Ο έντονος ανθρωποκεντρισμός –αποκύημα του αναγεννησιακού ανθρωπισμού (μετάλλαξη- εκοσμίκευση της χριστιανικής διδασκαλίας) που θέλει τον άνθρωπο να είναι το κέντρο του σύμπαντος,  ήταν ένα από τα βασικά συστατικά του «ψηφιδωτού».  Είναι  σημαντικό να διευκρινίσουμε ότι ο ανθρωποκεντρισμός και ο ανθρωπισμός δεν έχουν σχέση με την όποια έκφραση αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, αλλά με τις αντιλήψεις ανωτερότητας και τις πρακτικές παροχών που αναπτύχθηκαν στους αστικούς κύκλους της Δυτικής Ευρώπης από τον 17ο αιώνα και μετά. Ένα άλλο συστατικό του «ψηφιδωτού» ήταν η πίστη στην επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, την ανωτερότητα των δυτικών επιτευγμάτων εις βάρος του φυσικού κόσμου συμπεριλαμβανομένου και των ανθρώπων που ζούσαν ενσωματωμένοι σε αυτόν.

Το σύνολο των δομών του πολιτισμού καταπιέζει όλα τα όντα της Γης και όχι μόνο το πολιτισμένο ανθρώπινο είδος. Αν και δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε το σώμα και το πνεύμα κάποιας ύπαρξης, οφείλουμε να τονίσουμε ότι η καταπίεση είναι κατά βάση μια ψυχολογική επιβολή και προκαλείται με διάφορους τρόπους, όχι μόνο από την σωματική καταπόνηση στην παραγωγική διαδικασία αλλά και έξω απ’ αυτήν. Με λίγα λόγια καταπίεση δεν αισθάνονται μόνο όσοι συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία ως εργάτες, εργαζόμενοι ή εξαρτημένα μέλη της κοινωνίας, αλλά η ολότητα της φυσικής ύπαρξης. Σήμερα αποδέχτης συστηματικής καταπίεσης είναι κάθε όν που εμπλέκεται ή επηρεάζεται από το πλέγμα των σχέσεων και των πρακτικών που τελούνται στον πολιτισμό. Προφανώς και κάποια άτομα κατέχουν κύριες ρυθμιστικές θέσεις που διαιωνίζουν και νομιμοποιούν την καταπίεση εις βάρος ολόκληρης της κοινωνίας. Οι κεφαλαιοκράτες, οι τεχνοκράτες, οι γραφειοκράτες και οι μπάτσοι είναι βασικοί υπεύθυνοι για την συγκρότηση του εξουσιαστικού παζλ και της μαζικής κοινωνίας, γι’ αυτό και είμαστε ξεκάθαρα εναντίον τους. Ανεξάρτητα με αυτό όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η εξουσία παίρνει διάφορες μορφές, συμπυκνώνεται μέσα σε όλους τους θεσμούς της μαζικής κοινωνίας και η επιβολή της ξεπερνάει τα πλαίσια της πολιτισμένης ανθρωπότητας.

Όσο έχει να κάνει με το ανθρώπινο είδος, είναι γνωστό ότι στις χώρες που ήταν πρώην αποικίες των κρατών της Δυτικής Ευρώπης, η εκμετάλλευση και η εξαθλίωση είναι πιο έντονες απ’ ότι  στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος της υλικής αφθονίας των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου. Διάφοροι ακροαριστεροί της δύσης μιλάνε για την οικονομική-εργατική εκμετάλλευση στο εσωτερικό των ανεπτυγμένων κρατών και επιτίθενται στο καπιταλιστικό σύστημα ως σύνολο. Άλλοι κομματικοί αριστεροί ως συμμέτοχοι στη κρατική διαχείριση, όπως και διάφοροι άλλοι πολιτικοί θιασώτες προσπαθούν να διαμορφώσουν κοινωνικούς πόλους και κινήματα για να διεκδικήσουν πολιτική εξουσία.  Όλοι τους κινδυνολογούν στο ότι έχει να κάνει με τα κοινωνικά και εργατικά συμφέροντα, εξυμνούν την εργατιά και την εργασία για να καλοπιάσουν, ενώ εξωραΐζουν  κοινωνικές δομές (κρατικές υπηρεσίες) για να φέρουν με το μέρος τους νέα μέλη. Θα ήταν ειλικρινείς οι παραπάνω αν έλεγαν προς τα έξω ότι αν σταματήσει η λεηλασία ανθρώπινων ζωών και φυσικού κόσμου στις αναπτυσσόμενες  χώρες η ευμάρεια, η αφθονία και η κοινωνική οργάνωση της δύσης θα κατέρρεε.  Δυστυχώς άθελα τους ή όχι όσοι υποστηρίζουν τα κοινωνικά και εργατικά συμφέροντα, στις συνθήκες που εννοείται ότι κατασκεύασε η χρόνια επιβολή της εξουσίας και όχι η φυσική εξέλιξη, επικυρώνουν το παγκόσμιο σύστημα που στηρίζεται και πάνω στους πόλους των αναπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων βιομηχανικά κρατών.

Ο πολιτισμός και πιο συγκεκριμένα το βιομηχανικό σύστημα στην εξέλιξη του έφτασε να διαχωρίσει τον παγκόσμιο ανθρώπινο πληθυσμό σε διάφορα επίπεδα που δεν έχουν σχέση με κάποια φυσική πολυμορφία στον τρόπο ζωής και διαβίωσης. Ένα άτομο της σύγχρονης κοινωνίας μπορεί να ενσαρκώσει ταυτόχρονα πολλούς ρόλους εντός του παγκόσμιου συμπλέγματος σχέσεων. Η ανάλυση με βάση την οικονομική άνεση και διαστρωμάτωση του κάθε ανθρώπου καταλήγει σε στείρο δογματισμό. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να σπαταλήσουμε την ενεργητικότητα μας απαιτώντας την ισοκατανομή του παραγόμενου προϊόντος ή οργανώνοντας ένα πιο δίκαιο σύστημα. Ο λόγος είναι απλός, επειδή θα αφομοιωθούμε από τα γρανάζια της εξουσίας. Αν δεν μπει μπροστά η επιδίωξη για την καταστροφή της παγκόσμιας μηχανής του βιομηχανικού συστήματος και του κράτους ενώ εν αντιθέσει επιδιώξουμε λύσεις σε ζητήματα που τεχνηέντως τα  διαχωρίζουμε από το συνολικό γίγνεσθαι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε θεσμικοί εκφραστές της καταπίεσης.

Οι υπόλοιποι καταπιεζόμενοι με τα τέσσερα πόδια, τη γούνα ή τα άλλα μη ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά είναι αιχμάλωτοι από το σύστημα του ανθρώπινου πολιτισμού. Τα ανθρώπινα όντα μέσα στην πολυπλοκότητα των ρόλων της οργανωμένης κοινωνίας είναι συνήθως καταπιεστές και καταπιεζόμενοι ταυτόχρονα. Τα μη ανθρώπινα πλάσματα είναι και αυτά καταπιεζόμενα όντα από τον πολιτισμό, αλλά πότε θεσμικοί εκφραστές του. Τα μη ανθρώπινα ζώα σε αναλογία με τον ανθρώπινο πληθυσμό στοχοποιούνται σε πολλαπλάσιο βαθμό από την εξουσιαστική βία και καταπίεση. Η σύγκριση και η ποσοτικοποίηση όμως δεν έχει και τόση σημασία στην πραγματικότητα. Σημασία έχει ότι όλα τα έμβια όντα καταπιέζονται από τις πολιτισμένες πρακτικές και ότι η ελευθερία, η αναρχία και η αρμονία μπορούν  να βιωθούν μόνο ως συνολικές συνθήκες με την απελευθέρωση όλης της πλάσης.

Το ζήτημα είναι να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε τους θεσμούς που γεννούν την καταπίεση. Αυτό σημαίνει ότι μετά την καταστροφή των θεσμών θα πρέπει να διαβούμε το δρόμο της φύσης και όχι της πολιτικής, της εξημέρωσης και της ανοικοδόμησης μιας νέας πολιτείας. Ο καταπιεζόμενος εργάτης-εργαζόμενος και ο καθένας μας θα πρέπει να αρνηθεί το ρόλο του έτσι ώστε να μπορέσουμε να καταστρέψουμε το τεχνητό περιβάλλον που μας τους φόρεσε. Γενικότερα ο πολιτισμένος πληθυσμός ή θα επιδιώξει την αγνή επανασύνδεσή του με τον φυσικό κύκλο της ζωής ή θα διαιωνίζει την αθλιότητα.

Το ψηφιδωτό του «καταπιεσμένου υποκειμένου», έτσι όπως δομήθηκε από την προοδευτική ευρωπαϊκή διανόηση τον 19ο αιώνα, έχει την όψη του βιομηχανικού εργάτη ενώ η εξόντωση των ιθαγενών, των μη ανθρώπινων ζώων και της Γης είχαν μπει στην άκρη. Από τότε έχουν συμβεί και έχουν αλλάξει πάρα πολλά, αν και πολλοί συγγραφείς είχαν διατυπώσει από τότε συνολικές απόψεις σε σχέση με το ζήτημα της καταπίεσης.

Δεν αναζητούμε ένα νέο στερεότυπο-ψηφιδωτό, όπως για παράδειγμα της καταπιεσμένης γυναίκας, του σεξουαλικά καταπιεσμένου ανθρώπου, του καταπιεσμένου ζώου ή φυτού. Δεν θέλουμε να υπάρχουν υποκείμενα- υποχείρια μιας κατασκευασμένης- τεχνητής πραγματικότητας. Επιδιώκουμε την καταστροφή της εξουσίας για να  υπάρχει ανεμπόδιστα η φυσική αρμονία που είναι η μόνη κατάσταση κατά την οποία θα ανθίσει το βίωμα της ελευθερίας.

Πολύ συχνά διαβάζουμε στις ειδήσεις για θανάτους αρκούδων στη Βόρεια κυρίως Ελλάδα από τροχαία ατυχήματα. Σύμφωνα με έρευνα το 2012 ήταν η χρονιά με τα περισσότερα καταγεγραμμένα θύματα με τις νεαρές σε ηλικία αρκούδες να αποτελούν το μισό αριθμό των νεκρών. Προφανώς δεν είναι μόνο οι αρκούδες που είναι ένα είδος υπό διωγμό και εξαφάνιση στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο αλλά και παγκόσμια. Πέρα από τους τραυματίες και τους νεκρούς ανθρώπους από ατυχήματα στους δρόμους, δεκάδες είδη ζώων χάνουν τις ζωές τους στα οδοστρώματα των κεντρικών και περιφερειακών δρόμων. Σκύλοι, γάτες και περιστέρια στις λεωφόρους των πόλεων αλλά και λύκοι, αλεπούδες, ελάφια, χελώνες, νυφίτσες, σκατζόχοιροι και άλλοι στην εξοχή. Δεν μπορούμε να θεωρούμε αυτές τις ζωές ως παράπλευρες απώλειες μιας αναπόφευκτης κατάστασης και ως εκ τούτου οφείλουμε να δούμε τι ευθύνεται γι’ αυτό…

Οι περισσότερες περιβαλλοντικές οργανώσεις κάνουν εκστρατείες ζητώντας ”ρεαλιστικές” λύσεις στο ζήτημα. Να γίνονται δηλαδή μελέτες πριν φτιαχτούν οι δρόμοι και ειδικές κατασκευές με κάγκελα και περάσματα για τα ζώα. Παράλληλα προσπαθούν να προσεγγίσουν τους κυνηγούς και τους κτηνοτρόφους ως αρωγούς στην προσπάθεια για τη διάσωση των ζώων! Οι λύσεις αυτές αγνοούν το συνολικό ζήτημα της επέκτασης του πολιτισμού σαν βασικό αίτιο της εξαφάνισης της άγριας ζωής στο πλανήτη αλλά και του ανθρωποκεντρισμού και του διαχωρισμού από τη φύση ως βασικό ιδεολογικό υπόβαθρο της ψευδαίσθησης της ανθρώπινης υπεροχής και της συνεπακόλουθης καταστροφής της. Ο ανθρωποκεντρισμός αλλά και η σύγχρονη εμπορευματοποίηση των σωμάτων και της ζωής των ζώων αποτελούν βασικές αιτίες, αφού οι γουναράδες της Σιάτιστας (περιοχή με εκτροφεία ζώων για γούνες αλλά και με το μεγαλύτερο ποσοστό ατυχημάτων με αρκούδες) ή οι κυνηγοί που πάνε να σκοτώσουν άγρια ζώα μέσα στο δάσος προφανώς και δεν θα νοιαστούν για την αρκούδα που περνάει το δρόμο, αν δεν την σκοτώσουν επίτηδες. Σε περιοχές με κτηνοτροφική δραστηριότητα τα άγρια ζώα αντιμετωπίζονται από τους ανθρώπους ανταγωνιστικά ως προς τα ζώα που οι ίδιοι έχουν φυλακίσει για να σκοτώσουν αργότερα για εμπόριο ή τροφή. Έτσι τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα πολλές φορές είναι καλοδεχούμενα αφού συμβάλλουν στην μείωση του πληθυσμού των άγριων ζώων που οι ίδιοι κυνηγούν ούτως ή άλλως με το τουφέκι.

Η άνευ προηγουμένου απειλή για εξαφάνιση των υπόλοιπων ζωικών ειδών στον πλανήτη είναι αποτέλεσμα του τρόπου ζωής και οργάνωσης της μαζικής κοινωνίας και του βιομηχανικού πολιτισμού των τελευταίων δύο αιώνων. Η ραγδαία επέκταση της τεχνολογίας και η χρήση της στην παραγωγή σε συνδυασμό με την καπιταλιστική λογική της μέγιστης κερδοφορίας οδήγησαν σε μια ανεξέλεγκτη λεηλασία του φυσικού κόσμου με αποτέλεσμα σχεδόν όλα τα ζωικά είδη να βλέπουν τους βιοτόπους τους να συρρικνώνονται ή να καταστρέφονται ολοσχερώς. Ο τρόπος που λειτουργεί η βιομηχανική κοινωνία και η οικονομία της επιτάσσει και επιβάλλει για την διαιώνισή της μια συνεχόμενη πρόοδο της τεχνολογίας και της μεγιστοποίησης του κέρδους, πράγμα που σημαίνει εκμετάλλευση της φύσης με κάθε κόστος. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί χαρακτηριστικό μόνο των καπιταλιστικών σχέσεων αλλά του πολιτισμού γενικότερα ο οποίος από τη γέννησή του στηρίχθηκε σε μια γεωγραφική και πληθυσμιακή επέκταση και εξάπλωση με στόχο τη διαιώνιση της κυριαρχίας.

 Η πραγματική επέλαση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων πάνω σε κάθε γωνιά του πλανήτη στερεί σε εκατομμύρια είδη το σπίτι τους. Ένας τεχνόκοσμος που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του και επιδιώκει να καλύψει κάθε κομμάτι γης με τσιμέντο καταπίνοντας κάθε ζωή. Φωτιές, καλλιέργειες, αποξηράνσεις, φράγματα, εξορύξεις, βιομηχανικές δραστηριότητες και μόλυνση συνθέτουν την εικόνα της καταστροφής και της εξαθλίωσης ολόκληρων βιοτόπων. Για να μεταφερθούν τα προϊόντα που παράγονται από τις βιομηχανίες στους κατοίκους των πόλεων έχει κατασκευαστεί ένα παγκόσμιο δίκτυο εμπορίου σε στεριά, θάλασσα και αέρα. Δάση ολόκληρα κόβονται στη μέση για να φτιαχτούν οι δρόμοι, διαρρηγνύοντας την ολότητα της ζωής μέσα σε αυτά και δημιουργώντας τεχνητά τείχη ανάμεσα στα ζώα, με αποτέλεσμα τη διατάραξη και εμπόδιση της βιωσιμότητας. Το θαλάσσιο εμπόριο ευθύνεται για τη δολοφονία χιλιάδων ζώων της θάλασσας, είτε σκοτώνοντας απευθείας ζώα με τις προπέλες των πλοίων, είτε διαταράσσοντας τα ρεύματα που ακολουθούν τα ζώα κάνοντάς τα να χάσουν τον προσανατολισμό τους, είτε μολύνοντας τους ωκεανούς με καύσιμα και σκουπίδια. Το ίδιο ισχύει και για τους κατοίκους του ουρανού, τα πτηνά, που βρίσκουν το θάνατο στους έλικες των αεροπλάνων αλλά και που αποπροσανατολίζονται στο ταξίδι τους για τις νότιες χώρες από τα ωστικά και εναέρια κύματα που εκπέμπονται για την εξυπηρέτηση της εναέριας κυκλοφορίας.

 Η παγκόσμια και εκτεταμένη χρήση του αυτοκινήτου αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου τρόπου ζωής. Τα αυτοκίνητα ευθύνονται για τους περισσότερους θανάτους ανθρώπων και ζώων στο σύγχρονο κόσμο, αλλά και για τη μόλυνση της βιόσφαιρας από τις εκπομπές δηλητηριωδών αερίων. Τα αυτοκίνητα έχουν κατακλύσει όλο το πλανήτη δημιουργώντας μια ψεύτικη αναγκαιότητα, αποτελούν την εξατομικευμένη επίδραση των ταχέων μετακινήσεων στη καθημερινή ζωή. Η επιβολή του ιδεολογήματος της εξοικονόμησης χρόνου και της ταχύτητας έχει σαν βασικό στόχο να κάνει τους ανθρώπους να μην έχουν το χρόνο να σκεφτούν τι συμβαίνει γύρω τους αλλά και να αντιδράσουν με κριτήριο την αξία της ζωής, οι ταχείς ρυθμοί απονεκρώνουν πνευματικά τους ανθρώπους καθιστώντας τους υποχείρια της κυριαρχίας. Οι άνθρωποι κατάφερναν να μετακινηθούν εκατομμύρια χρόνια πριν την ανακάλυψη και την επιβολή του αυτοκινήτου. Το αυτοκίνητο, που σαν στόχο έχει να επιβάλλει τους φρενήρεις ρυθμούς που επιτάσσει η βιομηχανική παραγωγή και να αυτοματοποιήσει τις μετακινήσεις των ανθρώπων μέσα στα πλαίσια των δρόμων και των δομών του συστήματος, έχει καταφέρει να συμβάλλει περαιτέρω στην αποξένωση του ανθρώπου από το φυσικό κόσμο. Ο άνθρωπος-οδηγός μέσα στο σιδερένιο και γυάλινο κελί , το αυτοκίνητο δηλαδή, βλέπει το κόσμο γύρω του μέσα από το τζάμι σαν να βρίσκεται σε βιντεοπαιχνίδι. Δημιουργείται μια άτυπη αίσθηση εξουσίας απέναντι σε ό,τι κινείται γύρω του και πολλές φορές είναι μια εξουσία πάνω στη ζωή και το θάνατο τον όντων που τυχαίνει να βρίσκονται στο δρόμο του. Αυτή η εξουσιαστική σχέση εμβαθύνει όταν μπαίνουν διλήμματα που λένε ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει περισσότερο από αυτή των ζώων και έτσι δικαιολογούνται οι τόσο συχνοί θάνατοι. Όμως τα ζώα δεν απείλησαν ποτέ την ζωή με τις μετακινήσεις τους απαξιώνοντας κάθε ζωντανή οντότητα όπως γίνεται σήμερα με τη χρήση του αυτοκινήτου. Η ζωή κάθε ζώου είναι σημαντική για το ίδιο και τους συντρόφους του, κατά τον ίδιο τρόπο που η ζωή ενός ανθρώπου είναι σημαντική για τους οικείους του, το ιδεολόγημα της ανωτερότητας της ανθρώπινης ζωής, αποτελεί σαθρή απόδειξη του που μας οδηγεί ο ανθρωποκεντρισμός, σε μια άνευ προηγουμένου εξαφάνιση των ειδών όπως συμβαίνει και με την καφέ αρκούδα. Το αυτοκίνητο και όλο το σύμπλεγμα των ταχέων μετακινήσεων είναι αναπόσπαστο κομμάτι του βιομηχανικού τεχνολογικού συστήματος και άρρηκτα συνδεδεμένο με την επικράτηση και παγκοσμιοποίηση των δομών της κυριαρχίας.

 Ο βιομηχανικός πολιτισμός αποτελεί μια γάγγραινα στο σώμα του πλανήτη, επεκτείνεται ραγδαία μέχρι τη τελική καταστροφή κάθε μορφής ζωής. Η ανθρωποκεντρική λογική συμβάλει στο να μην βλέπουν οι άνθρωποι τη καταστροφή που συντελείται και εντείνεται μιας και θεωρούν πως η δική τους επιβίωση είναι εξασφαλισμένη ακόμα και αν χαθεί κάθε τι ζωντανό. Ζούμε σε ένα κόσμο που η κυριαρχία με την αρωγή του κράτους έχει καταφέρει να ελέγχει τις συνειδήσεις των ανθρώπων υπνωτίζοντάς τους με τα ναρκωτικά του πολιτισμού και την τεχνολογική εξημέρωση, κάνοντας τους να πιστεύουν ότι είναι μοναδικοί σε σχέση με τα υπόλοιπα ζώα και τη ζωή στη γη και πως βρίσκονται σε έναν αέναο ανταγωνισμό με τη φύση.

 Είναι λοιπόν αναγκαίο για τη ζωή και την ελευθερία όλων να συγκρουστούμε με τον πολιτισμό, το κράτος και τις δομές του, να καταστρέψουμε το τεχνολογικό σύστημα και τη βιομηχανία, να αποδομήσουμε την ανθρωποκεντρική λογική και να ζήσουμε στο φυσικό μας σπίτι τη γη που μας έθρεψε για εκατομμύρια χρόνια με αρμονία πριν την εμφάνιση της κυριαρχίας και του πολιτισμού.

 Μπορούμε και θέλουμε να αγωνιστούμε γι’ αυτό τον σκοπό, είναι η μόνη ειλικρινής στάση απέναντι στην άγρια ζωή που πολεμιέται από τις μηχανές και την κοινωνία τους.

 Αγώνας για την ζωή, την ελευθερία και την αναρχία. Αγώνας για την ολική απελευθέρωση.

Χτυπάτε εσείς τη νότα – ακούγεται σε εμάς.

Είναι τιμή μας να σας απευθυνθούμε για λογαριασμό του θάρρους σας σε αυτόν τον αγώνα που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη στην Αίγυπτο.

Για μιάμιση δεκαετία, έχουμε συμμετάσχει σε δραστηριότητες του μαύρου μπλοκ στην Αμερική και σε διάφορα άλλα μέρη ανά τον κόσμο. Φυσικά, δεν εκπροσωπούμε κανέναν και τίποτα – το μαύρο μπλοκ είναι μια τακτική, όχι μια ομάδα – και αυτό είναι που το κάνει τόσο τρομαχτικό για τους εξουσιαστές μας. Αλλά στην βάση της εμπειρίας μας με αυτή την τακτική, θα θέλαμε να μοιραστούμε κάποιες από τις προοπτικές μας με την ελπίδα να εγκαθιδρυθεί ένας σαφέστερος διηπειρωτικός διάλογος.

Έχουμε ήδη υπάρξει σε κάποιου είδους διαλόγου μαζί σας, ανταλλάσοντας σημάδια αντίστασης πέρα από τον ωκεανό. Έχουμε κυκλοφορήσει εκθέσεις του αγώνα σας εδώ πέρα, και τώρα βλέπουμε φωτογραφίες και βίντεο των δράσεων σας που εμφανίζονται σε διάφορα κολάζ του youtube από την Αίγυπτο. Αλλά επιθυμούμε μεγαλύτερο διάλογο από αυτόν που επιτρέπουν τα κολάζ του youtube. Θέλουμε να είμαστε σε θέση να συζητήσουμε για στρατηγικές καθώς και για τακτικές, αλλά και στόχους μαζί με τις στρατηγικές.

Πρώτα και κύρια: δεν είστε μόνοι. Είστε μέρος ενός αγώνα που γίνεται σε όλο τον κόσμο, ενάντια στην καταπιεστική εξουσία. Η ίδια οικονομία που λεηλατεί την Αίγυπτο, καταστρέφει τις ζωές μας και τον τόπο μας εδώ στις Η.Π.Α. – τα ίδια δίκτυα των ένοπλων σωμάτων που σας θολώνουν με δακρυγόνα στο Κάιρο, διατηρούν την ‘τάξη’ στην Νέα Υόρκη. Αν είναι να κερδίσουμε κάτι σε αυτόν τον αγώνα, μπορούμε μόνο αν το κάνουμε διεθνώς.

Μας είναι στενάχωρο το ότι μας πήρε τόσο καιρό για να σας απευθυνθούμε στα Αραβικά – αυτό δείχνει πόσο απροετοίμαστοι είμαστε για τις ευκαιρίες που μας προσφέρει η ιστορία. Αλλά αυτό ίσως αλλάξει γρήγορα στα επερχόμενα χρόνια. Θα πρέπει να αλλάξει.

Την εμπειρία μας με τις τακτικές του μαύρου μπλοκ την έχουμε κερδίσει κάτω από αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε αντίξοες συνθήκες – ως μια μικρή μειοψηφία που δρα ενάντια σε μια σταθερή δομή εξουσίας, χωρίς πολλή υποστήριξη από την υπόλοιπη κοινωνία. Το μαύρο μπλοκ εξελίχθηκε σε αυτό το πλαίσιο, και θα είναι ενδιαφέρον να το δούμε να εμφανίζεται σε μια κατάσταση μιας πιο γενικευμένης αντίστασης.

Πράγματι, η μακροβιότητα του μαύρου μπλοκ εκπλήσσει τους πάντες – έχει απαγγελθεί νεκρό ξανά και ξανά, όμως συνεχίζει να επανέρχεται. Αυτό γίνεται επειδή, όπως και οι Ανώνυμους, εκφράζει το πνεύμα της εποχής μας. Σε μια εποχή όπου τεράστιες ανισότητες διατηρούνται μέσω της επιτήρησης και της αστυνόμευσης, οποιοδήποτε ουσιαστικό κίνημα είναι δεσμευμένο να συμπεριλαμβάνει την ανωνυμία και τις συγκρούσεις με τις αρχές.

Το μαύρο μπλοκ είναι σημαντικό γιατί δίνει σε αυτή την ανωνυμία και τον ανταγωνισμό ένα πολιτικό περιεχόμενο: δένει συγκεκριμένους αγώνες ενάντια στην καταπίεση με την δυνατότητα ενός γενικευμένου αγώνα ενάντια σε κάθε καταπιεστική εξουσία. Είναι ένα κτύπημα για να ‘μαρκάρει’ την ανώνυμη συλλογική αντιπαράθεση με τις αρχές ως αναρχική – αυτό σημαίνει πως οποιοσδήποτε στέκεται για τον εαυτό του ενάντια στις αρχές πρέπει να αναρωτηθεί, αργά ή γρήγορα, ποια είναι η σχέση του με τους αγώνες των άλλων.

Είναι αρκετά κατάλληλο που το μαύρο μπλοκ αναδύθηκε στην Αίγυπτο στην 2ετη επέτειο μιας επανάστασης που απλά αντικατέστησε μια τυραννία με μια άλλη. Τα προβλήματα που προκαλούνται από τον καπιταλισμό και την κυβέρνηση δεν μπορούν να λυθούν με μια απλή αλλαγή των καθεστώτων. Θα χρειαστεί έναν αγώνα από τα κάτω – η εμφάνιση των κοινωνικών σχηματισμών που θα μπορούν να αμυνθούν οι ίδιοι εναντίον της κυβέρνησης και του καπιταλισμού. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα για το οποίο απευθύνεις τα αιτήματα σου σε αυτούς στην εξουσία, και δεν είναι κάτι που μπορεί να κερδηθεί απλά με την επίθεση προς τα προεδρικά παλάτια. Απαιτείται από εμάς να αντιταθούμε στις δομές της κυριαρχίας οπουδήποτε εμφανίζονται, μετατοπίζοντας την στρατηγική μας από μια απλή διαμαρτυρία στον ισχυρισμό ενός άλλου τρόπου ζωής.

Οι επικρίσεις προς το μαύρο μπλοκ στην Αίγυπτο μας είναι πολύ γνώριμες – έχουμε δει τους αντιδραστικούς να διαβάζουν το ίδιο αυτό σενάριο από το 1999. Κατηγορείστε για την βία προς την αστυνομία, ενώ η αστυνομία είναι ακριβώς όσο βίαιη πρέπει να είναι για να διατηρήσει την υπεροχή, και η συνεχιζόμενη βία είναι ορατή μόνο και μόνο επειδή εσείς της αντιστέκεστε. Αυτοί που έχουν περισσότερα προνόμια και εξουσία από σας, σας κατηγορούν πως είστε κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Αυτοί που δεν είναι διατεθειμένοι να συντρέξουν τον ίδιο κίνδυνο σας κατηγορούν για δειλία. Αυτοί που έχουν διαφορετικούς στόχους από σας, παραπονιούνται πως δεν έχετε στρατηγική. Αυτοί για τους οποίους η δημοκρατία σημαίνει η ενίσχυση της δικής τους φωνής, επιμένουν πως πρέπει να υποβληθείτε στον κανόνα της πλειοψηφίας με σκοπό να σας σιωπήσουν. Αυτοί που εξαρτώνται από την εξωτερική στρατιωτική βοήθεια, που υποκύπτουν στις ξένες πολιτικές πιέσεις για το ξεπούλημα των ανθρώπων της Αιγύπτου, σας κατηγορούν πως εισάγεται ξένες τακτικές. Πάνω απ’ όλα, οι κάθε είδους αρχές κάνουν ότι μπορούν για να σας απομονώσουν από άλλους που ίσως θέλουν να αντισταθούν.

Πράγματι, στην εμπειρία μας, αυτό είναι το μεγαλύτερο ρίσκο στην χρήση της τακτικής του μαύρου μπλοκ: δίνοντας μια ταυτότητα στην ανωνυμία και στον αγώνα, προσφέρεται η ευκαιρία στις αρχές να δημιουργήσουν ένα ‘άλλο’ μέσα από μας, να βάλουν την εξέγερση και τις ιδέες μας στην καραντίνα. Είναι λάθος να δούμε τον εαυτό μας σαν κάτι ξεχωριστό από την υπόλοιπη κοινωνία. Το μαύρο μπλοκ είναι δυνατό και επικίνδυνο μόνο ενόσω παραμένει ένας χώρος αντίστασης στον οποίο μπορεί ο καθένας να εισέρχεται – η κορφή του παγόβουνου από κάτι ευρύτερο. Οι εξουσιαστές μας δεν φοβούνται τους αναρχικούς – φοβούνται πως οι αναρχικές αξίες και πρακτικές θα διαδοθούν.

Είναι σημαντικό να μην επιβάλουμε μια διχοτόμηση ανάμεσα στο να είμαστε ειλικρινείς για τους στόχους μας και στο να συμμετέχουμε σε κινήματα μεγαλύτερα από εμάς. Από την μια, πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι πως απορρίπτουμε κάθε είδους κυριαρχίας – αν δεν το κάνουμε, όλοι θα πρέπει να μάθουν ξανά και ξανά πόσο λίγο αλλάζει η αστυνομία και η φτώχεια που επιβάλουν από την μια κυβέρνηση στην επόμενη. Αυτό είναι το γιατί δεν πρέπει να κρύβουμε τις αξίες μας κάτω από το ίδιο τεράστιο λάβαρο της ‘δημοκρατίας’ που υποκρύπτει την πείνα των άλλων για εξουσία: αν λειτουργήσουμε έτσι το μόνο που θα γίνει είναι να νομιμοποιήσουμε τις δομές που θα χρησιμοποιηθούν αργότερα εναντίον μας. Αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να διατηρήσουμε την ανοιχτότητα που επιτρέπει τις τακτικές και τις ιδέες να κυκλοφορούν. Ο αναρχισμός δεν είναι μια ταυτότητα, δεν έχει κανένα νόημα στην απομόνωση – είναι μια σχέση που πρέπει να διαδίδεται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αναρχικοί έχουν κάνει σφάλματα και από τις δύο μεριές τις διχοτόμησης. Συχνά, έχουμε υπηρετήσει ως επιθετικά στρατεύματα και ελεύθεροι εργάτες για φιλελεύθερες αιτίες, παίρνοντας μεγάλα ρίσκα να προωθήσουν τα προγράμματα τους, αποτυγχάνοντας να ενεργήσουμε με την δική μας ανάλυση. Ελπίζαμε πως αυτό θα μας συνέδεε με την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά δεσμοί που εξαρτώνται από την απόκρυψη των αξιών μας είναι ανούσιοι.

Άλλες φορές, οι αναρχικοί ενεργήσαμε σαν να μπορούσαμε να πετύχουμε τους στόχους μας μόνοι μας, συνεχίζοντας έναν ιδιωτικό αγώνα μνησικακίας με το κράτος που όλοι οι υπόλοιποι υπέθεταν πως δεν είχαν κανέναν κοινό μαζί του. Σίγουρα, δεν μπορούμε να περιμένουμε για την μαζική συναίνεση για να ξεκινήσουμε το εγχείρημα της εξέγερσης – μπορούμε μόνο να συναντήσουμε άλλους στην αντίσταση ανυψώνοντας τον εαυτό μας – αλλά το νόημα είναι να βρούμε κι άλλους. Ξανά και ξανά, έχουμε αναλογιστεί πως τα όνειρα μας είναι υπερβολικά άγρια για να τα προτείνουμε, μέχρι να δούμε άλλους ανθρώπους να τα εκτελούν αυθόρμητα. Στην πραγματικότητα, αυτή η περίοδος είναι ώριμη για μας για να προάγουμε τις προτάσεις μας: ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση σε όλο τον κόσμο, και σύντομα δισεκατομμύρια θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στον ολοκληρωτισμό και στην ελευθερία που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προσφέρει.

Αν είναι αληθές πως το κράτος δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα μας, όλοι αυτοί που επιθυμούν να ασκήσουν την εξουσία του θα δυσφημίσουν τον εαυτό τους την στιγμή που θα αναλάβουν την εξουσία. Το συντομότερο που όλες οι Μουσουλμανικές Αδελφότητες του κόσμου συνδέσουν τον εαυτό τους με το κράτος, τόσο το καλύτερο: αυτό θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα για αυτούς που δεν μπορούν ακόμη να κατανοήσουν το γιατί κάποιος να είναι αναρχικός. Όταν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ενωθούν με τους εξουσιαστές στο να λένε σε όλους να φύγουν από τους δρόμους και οι δρόμοι παραμείνουν γεμάτοι, το γεγονός αυτό δείχνει πως οι άνθρωποι το αντιλαμβάνονται. Σε αυτή την περίπτωση, οι αναρχικοί θα μπορέσουν να βοηθήσουν να στρέψουν την αλλαγή του καθεστώτος σε μια κοινωνική επανάσταση, έναν πλήρη μετασχηματισμό της καθημερινής ζωής.

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών χρειάζεται την Αίγυπτο να έχει μια κυβέρνηση που να μπορεί να συνεργαστεί μαζί της για την εξαγωγή πόρων απαραίτητων για τον διεθνή καπιταλισμό. Το μαύρο μπλοκ τους τρομάζει γιατί δεν είναι αναγνώσιμο στην σύλληψη τους για την πολιτική – δεν προσφέρει σε κανέναν τη διαπραγμάτευση. Αυτοί θέλουν να φέρουν όλα τα πολιτικά κόμματα σε ‘διάλογο’ ώστε να χαρτογραφήσουν τα πάντα στις δομές της εξουσίας τους – εμείς θέλουμε να πάρουμε τον αγώνα από τα χέρια των πολιτικών κομμάτων εξ’ ολοκλήρου, εγκαθιδρύοντας τον διάλογο μεταξύ των ανθρώπων και όχι με κόμματα ή κυβερνήσεις. Αναζητούμε την διάδοση αγώνων στους οποίους να μπορούμε να επικοινωνούμε και να εμπνέουμε άλλους άμεσα, όπως μας έχετε εμπνεύσει εσείς.

Θα συνεχίσουμε αυτόν τον διάλογο με τον πιο ουσιώδη τρόπο που μπορούμε – συνεχίζοντας να προκαλούμε τις δομές της εξουσίας εδώ στις Η.Π.Α., που υποστηρίζουν αυτές στην Αίγυπτο και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Αλλά αν οποιοσδήποτε από σας μπορεί να μας στείλει αναφορές από τους αγώνες σας, ή να μεταφράσει υλικό στα Αγγλικά και στα Αραβικά, θα ήμασταν χαρούμενοι να ακούσουμε από εσάς. Ας συναντηθούμε στους δρόμους ενός άκρατου κόσμου.      

Πάρα πολλές φορές, εμείς, ως αναρχικοί μπορεί να εγκλωβιστούμε σε μια ιδεολογία και ένα μοτίβο αντί να σκεφτόμαστε κριτικά και να ενεργούμε για να καλύψουμε τις τρέχουσες προκλήσεις. Η ιδέα του να παλέψουμε ενάντια στο καπιταλισμό και το κράτος ήταν σχετικά νέα στο δυτικό πολιτισμό, όταν οι πρώτοι άνθρωποι που ονομάστηκαν αναρχικοί με ένα πολιτικό νόημα πρόβαλλαν για πρώτη φορά τις ιδέες τους. Εμείς δεν θα πρέπει να σταματήσουμε εκεί. Εκείνοι δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ή η κορύφωση της παραγωγής. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια να αγνοήσουμε αυτά τα ζητήματα. Οι περισσότεροι αναρχικοί δεν αμφισβητούν την εξόρυξη, την οικονομία, την τεχνολογία, την εξημέρωση, τη γεωργία, τη μαζική κοινωνία, ή τον πολιτισμό, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίσει να το κάνουμε εμείς.

 Τι είναι ο πολιτισμός;

Ο πολιτισμός μπορεί να οριστεί ως ένας τρόπος ζωής που βασίζεται πάνω στην αυξανόμενη αστικοποίηση και τις κοινωνικές σχέσεις που προκύπτουν από αυτήν. Οι αστικές περιοχές, γνωστές ως πόλεις, ορίζονται ως περιοχές με πληθυσμό τόσο πυκνό ώστε να απαιτείται η εισαγωγή των μέσων διαβίωσης για να διατηρήσουν την ίδια την πόλη και τον πληθυσμό της.

Εκτός από μια αρχική γεωγραφική περιοχή, μια πόλη είναι χτισμένη, συμπεριλαμβανομένων των σπιτιών, των επιχειρήσεων, των κυβερνητικών κτιρίων, των υποδομών, κλπ. Αυτό δίνει στους ανθρώπους ένα μέρος για να ζουν, αλλά όχι τα μέσα. Εξαιτίας αυτού, ο πολιτισμός πρέπει να αναζητήσει εξωτερικές εκτάσεις για να εκμεταλλευτεί προκειμένου να συλλέξει τους πόρους για να συνεχίσει να υπάρχει, να χτίσει και να διατηρήσει σπίτια, γέφυρες, δρόμους, αποχετευτικά δίκτυα, υδρευτικά δίκτυα, ηλεκτρικές γραμμές, μέσα μαζικής μεταφοράς, τρόφιμα για τα εστιατόρια, ενδύματα για τα καταστήματα, είδη πολυτελείας για τους πολιτισμένους, προσωπικές μεταφορές, ψυχαγωγία, και ούτω καθεξής επ’ άπειρον. Τελικά, όσο οι πόλεις και οι πληθυσμοί μεγαλώνουν και ο πολιτισμός απαιτεί όλο και περισσότερες εξωτερικές χερσαίες εκτάσεις για να παρέχει αγαθά στους πολιτισμένους, ο πολιτισμός θα ανατρέξει σε γη όπου ζουν άλλοι άνθρωποι, των οποίων συνήθως ο τρόπος ζωής εξαρτάται από αυτή τη γη. Όταν οι πολιτισμένοι συναντούν τέτοιους ανθρώπους, τους δίνουν συνήθως τη δυνατότητα (αν δεν τους σκοτώσουν οριστικά) της εργασίας σε θέσεις υψηλής εκμετάλλευσης για την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών στους πολιτισμένους μένοντας στην παραδοσιακή γη τους, ή τη δυνατότητα να μετακινηθούν προς τις πόλεις για να βρουν δουλειά, ή να τους πολεμήσουν .

Επειδή οι περισσότεροι πολιτισμένοι άνθρωποι δεν καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα, δεν φτιάχνουν τα δικά τους ρούχα, δεν χτίζουν τα δικά τους σπίτια, δεν έχουν πρόσβαση σε δικό τους νερό … επειδή οι πολιτισμένοι περνούν αυτές τις ευθύνες σε άλλους, πρέπει να γίνει κάποια ανταλλαγή. Εξαιτίας των απαιτήσεων της αύξησης του πολιτισμού, όλο και περισσότερη γη απαιτείται για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για τους πολιτισμένους. Τελικά, αυτό σημαίνει ότι ο πολιτισμένος θα αντιμετωπίσει παραδοσιακές κοινότητες ή άλλους πολιτισμούς που ζουν στην γη που επιθυμεί να εκμεταλλευτεί …Ο πολιτισμός βλέπει πάντα το φυσικό κόσμο σαν «φυσικούς πόρους».

 Πόλεμος

Ο οργανωμένος πόλεμος και η συστημική βία είναι το σήμα κατατεθέν του πολιτισμού. Χωρίς βία ως μορφή κοινωνικού ελέγχου στο εσωτερικό και κατάκτησης στο εξωτερικό, η απαραίτητη ιεραρχία για τη διατήρηση της μαζικής κοινωνίας δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί. Αν συγκρίνουμε τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες με τους αγρότες ή τους πολιτισμένους γείτονές τους, θα διαπιστώσουμε ότι ενώ στους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες υπάρχει μικρή ή καθόλου διαίρεση της εργασίας με βάση το φύλο, στους αγροτικούς πληθυσμούς, στους πολιτισμένους και σε αυτούς που ασχολούνται με την εξημέρωση υπάρχει εμμονή στον πόλεμο και την πατριαρχία. Η νόρμα φαίνεται να είναι πως με την αυξημένη πολυπλοκότητα και αυξημένη εξημέρωση και καλλιέργεια έρχονται αυξήσεις του ποσοστού της οργανωμένης βίας, ιεραρχίας και κυριαρχίας.

Οι πόλεμοι και οι επεκτατισμοί με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες ασχολούνται σήμερα δεν είναι μια ανωμαλία. Είναι η φυσική προέκταση ενός πολέμου που ξεκίνησε εδώ και πολύ καιρό, ακόμα και πριν οι σταυροφόροι άποικοι θερίσουν τους Arawaks, ακόμη και πριν ο πολιτισμός αγγίξει την Ευρώπη … του πόλεμου ενάντια στη φύση και την πρωτόγονη ζωή από τους πολιτισμένους και τους εξημερωμένους.

 Σκαλίζοντας τις ρίζες

Ως ριζοσπάστες (από το λατινικό radix-ρίζα) θα επιδιώξουμε να εξετάσουμε και να αμφισβητήσουμε τις βαθύτερες αιτίες. Η αναρχική παράδοση έχει προσδιορίσει ιστορικά τον καπιταλισμό ως μια ριζική αιτία. Ευτυχώς, εμείς, ως αναρχικοί δεν δεσμευόμαστε από κάποια παράδοση. Σίγουρα ο καπιταλισμός είναι κάτι απεχθές και θα πρέπει να καταργηθεί, αλλά δεν είναι ένα ριζικό πρόβλημα. Ο καπιταλισμός έχει τις ρίζες του στον πολιτισμό. Η κοινωνική διαστρωμάτωση και η ιεραρχία είναι απαραίτητες για τη λειτουργία και τη συντήρηση της μαζικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να πάρουμε όλες τις εργασίες που απαιτούνται για τη διατήρηση του πολιτισμού και να τις εξισώσουμε και να τους καταμερίσουμε εξίσου μεταξύ των ανθρώπων. Λόγω της πολυπλοκότητας του, ο πολιτισμός απαιτεί εξειδίκευση και ιεραρχία. Η αναρχία δεν μπορεί να πάρει απλά ένα σύνολο αντιλήψεων και να απαιτεί την τήρηση τους, ανεξάρτητα από νέες πληροφορίες. Όπως έχουμε αντιπαρέλθει σε θεσμούς και τους έχουμε τσακίσει όλο και περισσότερο, θα χρειαστεί πιθανότατα να αμφισβητήσουμε κάποια πράγματα που οι αναρχικοί πριν από μας δεν θα μπορούσαν. Αυτό δεν σημαίνει απομάκρυνση από την αναρχία, αλλά μάλλον απομάκρυνση από το δογματισμό και την ιδεολογία. Πολύ πριν από τον καπιταλισμό, ο πολιτισμός κατέστρεφε τον φυσικό κόσμο, τα οικοσυστήματα και τα είδη και έδιωχνε κοινότητες από τις περιοχές τους. Με ποιο πρότυπο λέμε ότι ο καπιταλισμός είναι μια ριζική αιτία; Βλέπουμε ότι η ιεραρχία και η κυριαρχία προήλθαν από τη νεολιθική επανάσταση και ότι μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής είχε αποψιλωθεί από τον πρώτο πολιτισμό. Πού ήταν ο καπιταλισμός σε όλα αυτά; Μπορεί ο καπιταλισμός να κατηγορηθεί για τη δουλεία που έχτισε τις πυραμίδες της Γκίζας; Για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Σίγουρα βλέπουμε την εξουσία και τον πολιτισμό να πλήττουν την ανθρωπότητα πολύ πριν ο καπιταλισμός φανεί στο προσκήνιο. Ο καπιταλισμός είναι μια άλλη εκδοχή του πολιτισμού. Δεν είναι μια ριζική αιτία.

Γιατί εμείς, ως αναρχικοί είμαστε τόσο άτολμοι στο να θέσουμε νέα ερωτήματα και να πατήσουμε πάνω σε νέο έδαφος; Γιατί είναι απαραβίαστη η οικονομία, ο πολιτισμός, η τεχνολογία, η εξημέρωση, η μαζική κοινωνία, και η εξόρυξη;

 Βιωσιμότητα

Οι αριστεροί αναρχικοί και οι λεγόμενοι πράσινοι καπιταλιστές και οικο-σοσιαλιστές έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν τις λέξεις “βιώσιμος” ή “βιωσιμότητα” εξαιρετικά χαλαρά. Το να ζεις με όρους βιωσιμότητας σημαίνει να ζεις σε συμβίωση με τη γη και τους κατοίκους της. Για να είναι κάτι βιώσιμο σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι σε θέση να συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό επ ‘αόριστον. Με άλλα λόγια, βιωσιμότητα σημαίνει τέλος στην εξόρυξη και τη χρήση των μη ανανεώσιμων “πόρων”. Το να αναφερθώ σε κάτι που είναι λιγότερο εκμεταλλευτικό ως “βιώσιμο” είναι απλά ανέντιμο. Κανένας πολιτισμός δεν υπήρξε ποτέ βιώσιμος.

 Προσωπικές καταναλωτικές επιλογές και εναλλακτικές πηγές ενέργειας

Ένας από τους πιο δημοφιλείς μύθους είναι ότι οι προσωπικές επιλογές των καταναλωτών μπορεί να μας κινήσουν προς μια κατεύθυνση της αειφορίας. Πριν αγοράσουμε κάτι, θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποιος ωφελείται από αυτό. Αν και δεν θα έλεγα ότι υπάρχει κάτι “κακό” στην προσπάθεια να κάνεις τις καταναλωτικές επιλογές που είναι λιγότερο εκμεταλλευτικές ή λιγότερο σκληρές (αν αυτό είναι δυνατόν) πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό μεταβάλλει μόνο ελάχιστα τα στοιχεία του υπάρχοντος συστήματος, χωρίς να αμφισβητεί την ίδια την ουσία του. Οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας είναι παρόμοιες με την έννοια ότι προσπαθούν να λειτουργούν μόνο στο πλαίσιο της βιομηχανικής κοινωνίας και της κουλτούρας των εξαγωγών. Απλώς επιδιώκουν να αλλάξουν τις λεπτομέρειες, όχι να διευκολύνουν μια στροφή στα πρότυπα.

Ποιος πρέπει να πληρώσει για τα παιχνίδια σας; Ο πολιτισμός ως ανευθυνότητα.

Αν κάποιος θέλει έναν υπολογιστή τότε φυσικά θα πρέπει να προέλθει από την περιοχή του. Αυτό το άτομο βρίσκει κάποιους ανθρώπους που θέλουν να φτιάχνουν υπολογιστές. Είναι ανεύθυνο να παίρνεις από τη γη περισσότερο από ότι μπορείς να επιστρέψεις, αλλά θα πούμε ότι αυτή η ομάδα ή η κοινότητα έχει αποφασίσει ότι θέλει υπολογιστές και μηχανές παραγωγής περισσότερο από ότι θέλει μια υγιή περιοχή. Αρχίζουν να φτιάχνουν ορυχεία για τα μέταλλα που απαιτούνται για την εργασία. Φυσικά χρειαζόμαστε επίσης περισσότερα από μέταλλα. Χρειαζόμαστε πετρέλαιο και μεγάλες ποσότητες νερού. Έτσι, η ομάδα κατασκευής των υπολογιστών εξορύσσει τη περιοχή της, κάνει γεωτρήσεις για πετρέλαιο, και χρησιμοποιεί το νερό κατά πολύ περισσότερο απ’ οτι έχουν στη διάθεσή τους στην περιοχή, και το νερό που χρησιμοποιείται για την παραγωγή μολύνεται …

Πού πάει η ρύπανση; Ποιος απορροφά το κόστος; Ποιος είναι υπεύθυνος για την καλλιέργεια τροφίμων για τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη γη τους για την παραγωγή ηλεκτρονικών υπολογιστών; Τι περιοχή θα χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή των μηχανημάτων που θα παράγουν τους υπολογιστές; Ποιος θα εργαστεί με επικίνδυνα υλικά; Ποιος παράγει τα εργαλεία από επικίνδυνα υλικά που θα φορέσουν, ενώ θα φτιάχνουν αυτούς τους υπολογιστές; Από που προέρχεται όλη η ποσότητα του νερού που απαιτείται για την παραγωγή; Σε ποιανών τις περιοχές και τις πηγές τροφής εγκαθιστούμε τα εργοστάσια; Πού πάνε οι ρύποι από τα εργοστάσια; Τι συμβαίνει όταν δεν μπορείς να σπρώξεις το κόστος του τρόπου ζωής σου σε κάποιον άλλο; Τι συμβαίνει όταν θα πρέπει να πληρώσεις για τα δικά σου παιχνίδια;

 Παραδοσιακές Κοινότητες

Κάτι που σπάνια ακούω να συζητιέται στους αριστερούς / προοδευτικούς κύκλους είναι το ζήτημα της διεκδίκησης της γης των αυτοχθόνων. Ένας αριστερός πολιτισμός δεν θα είναι διαφορετικός από κάθε άλλο πολιτισμό στο μέτρο που θα απαιτεί την ίδια εξόρυξη, παραγωγή και καταναλωτική διαδικασία, που σημαίνει συνεχή ανάπτυξη και επέκταση. Είμαι εξαιρετικά απρόθυμος να πιστέψω ότι αυτή τη φορά ο πολιτισμένος δεν θα απαλλοτριώσει τη γη των παραδοσιακών κοινοτήτων για να τη μετατρέψει σε εμπόρευμα για κατανάλωση των πολιτισμένων.

Γιατί θα πρέπει οι φωνές των αυτοχθόνων να μην είναι οι πρώτες που θα ακουστούν μετά την πτώση του πολιτισμού; Γιατί παίρνουμε ως δεδομένο ένα ευρωκεντρικό μοντέλο, βασισμένο πάνω στην κυρίαρχη κουλτούρα περισσότερο απ’ ότι στην ανάπτυξη ενός τρόπου ζωής παρόμοιου με αυτό των αυθεντικών ανθρώπινων κατοίκων της γης, εκείνων που τη γνώριζαν καλύτερα;

 Κοινωνία κατά πρόσωπόν

Η αναρχία, η ακρατική συνύπαρξη, η ελευθερία, ένας κόσμος χωρίς εξουσία, είναι ο στόχος των αναρχικών εδώ και πολύ καιρό. Δεν οδηγούν όμως όλες οι ιδέες των αναρχικών στην αναρχία. Όταν ακολουθούμε τις αναρχικές ιδέες στη φυσική τους κατάληξη, διαπιστώνουμε ότι οι δομές που είναι αναγκαίες για να συντονίσουν και να διατηρήσουν τον πολιτισμό και τη μαζική κοινωνία είναι κατ ‘ανάγκη εξουσιαστικές και στρωματοποιημένες. Μόλις χάνεται η κατά πρόσωπον λογοδοσία, η προσωπική δύναμη και η προσωπική υπευθυνότητα χάνονται.

 Ο πολιτισμός είναι Εξουσία

Ο πολιτισμός και η σύνθετη κοινωνία αναγκαία καταλήγουν στην κοινωνική διαστρωμάτωση και την ιεραρχία. Για να εκπληρωθούν επαρκώς όλες οι λειτουργίες που απαιτούνται για τη διατήρηση του πολιτισμού και της μαζικής κοινωνίας αναδύονται η εξουσία και η υποταγή, ο καταμερισμός εργασίας, η εξειδίκευση, κ.λπ. .

Οι πρωτογονιστές αναρχικοί δεν υποστηρίζουν απλά ότι “ο τρόπος μας είναι καλύτερος”, αλλά επισημαίνουν με ένα βουνό από στοιχεία ότι οι απάτριδες, εξισωτικές κοινωνίες έχουν υπάρξει εδώ και χιλιάδες χρόνια και εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη μορφή ή ως ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, και ότι μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ποτέ ένας μακροχρόνιος, σταθερός ακρατικός, ισότιμος πολιτισμός. Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Μπορεί να υπάρξει μια μακροχρόνια, βιομηχανική, ισότιμη, ακρατική μαζική κοινωνία; Αν η ιστορία αποτελεί μια κάποια ένδειξη, η απάντηση είναι “όχι”. Το βάρος της απόδειξης πέφτει σίγουρα σε αυτόν που το ισχυρίζεται. Η μαζική κοινωνία είναι τόσο πολύπλοκη και απαιτεί τόσα πολλά κινούμενα κομμάτια και συγκεκριμένα καθήκοντα που η εξειδίκευση και ο καταμερισμός της εργασίας δεν προκύπτουν από προτίμηση ή επιλογή αλλά από την ανάγκη τους στην μαζική κοινωνία.

Οι πρωτογονιστές αναρχικοί μπορούν να δείχνουν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πριν από 10.000 χρόνια και τους σημερινούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, όπως τους Mbuti, τους Σαν, ή τους Αυστραλούς Αβορίγινες ως απόδειξη του ότι οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες δημιουργούν βιώσιμες, ακρατικές, ισότιμες κοινωνικές συνθήκες. Φυσικά δεν εξιδανικεύουν ή δικαιολογούν οποιοδήποτε από αυτούς τους ανθρώπους με οποιοδήποτε τρόπο. Κανένα κοινωνικό δίκτυο ή κοινωνική ρύθμιση δεν είναι ποτέ τέλεια ή χωρίς λάθη ή ψεγάδια. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ορισμένες μέθοδοι δεν μπορεί να είναι καλύτερες από κάποιες άλλες. Ως πρωτογονιστές αναρχικοί, πιστεύουμε ότι οι κοινωνικές ρυθμίσεις των κυνηγών-συλλεκτών είναι γενικά προτιμότερες από εκείνες του πολιτισμού.

 Αιτιοκρατία (Ντετερμινισμός)

Είναι λάθος να υποθέσουμε ότι όλα όσα υπάρχουν τώρα ήταν αναπόφευκτα. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο ακριβές να εξετάσουμε όλα τα πράγματα που υπάρχουν τώρα ως αποτέλεσμα πολλών απιθανοτήτων. Οι καιροί που ζούμε δεν είναι το αποτέλεσμα μιας προκαθορισμένης, ενιαίας αφήγησης. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα δράσεων, εσκεμμένων και μη σκόπιμων. Είναι αποτελέσματα επιλογών, εξαναγκασμών, συμπτώσεων.

Για παράδειγμα, η ύπαρξη σου δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά το αποτέλεσμα μιας σειράς απίθανων γεγονότων, που προκάλεσαν τους παππούδες σου να συναντηθούν, και στη συνέχεια, τους γονείς σου, αυτό το συγκεκριμένο ωάριο, το συγκεκριμένο σπέρμα … Κατά τον ίδιο τρόπο, οτιδήποτε υπάρχει τώρα είναι το άθροισμα μιας σειράς γεγονότων άκρως τυχαίων. Το παρόν δεν ήταν αναπόφευκτο και το μέλλον είναι άγραφτο.

 Η πτώση του πολιτισμού

Είμαστε σε μια άνευ προηγουμένου εποχή. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια οικονομία, έναν παγκόσμιο πολιτισμό. Η ιστορία μας λέει ότι οι πολιτισμοί καταρρέουν, το αποτέλεσμα είναι συνήθως μια επιστροφή σε πιο αποκεντρωμένους τρόπους ζωής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι αυτό δεν είναι ένα πιθανό αποτέλεσμα της πτώσης του παγκόσμιου πολιτισμού.

Το να διαρρήξουμε τις σχέσεις μας με τον πολιτισμό, την οικονομία, και την εξημέρωση δεν έχει τίποτα να κάνει με το να “πάμε προς τα πίσω” ή να “γυρίσουμε πίσω το ρολόι.” Το να διορθώσουμε τα λάθη δεν είναι ζήτημα αντιστροφής μιας προκαθορισμένης τροχιάς. Ο πολιτισμός συνεχώς και ραγδαία καταστρέφει είδη, οικοσυστήματα, κοινότητες, και ανθρώπους. Είτε θα συντριβεί ο ίδιος από μόνος του είτε θα αναλάβουμε εμείς την ευθύνη και θα τον καταστρέψουμε οι ίδιοι, όσο πιο γρήγορα ο πολιτισμός διαλυθεί, τόσο λιγότερη καταστροφή θα υπάρξει όταν αυτό γίνει.

Αν η αναρχία θέλει να ανταποκρίνεται στο σημερινό κόσμο θα πρέπει να είναι πράσινη, δηλαδή, θα πρέπει να επικεντρώνεται στην καταστροφή του πολιτισμού και στην αναζήτηση ενός τρόπου ζωής στον οποίο εμείς θα αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως μέρος του φυσικού κόσμου, και ως μια δύναμη σε αντίθεση με αυτόν.

 Πολεμώντας Για την Αναρχία,

Για πολύ καιρό, αναρχικά προτάγματα έχουν κακοδιαχειριστεί από υπεροπτικές φαντασίες μαζικότητας. Υποσυνείδητα έχουμε υιοθετήσει την Κρατικιστική, Καπιταλιστική και Απολυταρχική πίστη πως ‘το μεγάλο ισούται και με το καλύτερο’ και πως πρέπει να προσαρμόσουμε τις δράσεις μας και τις ομάδες μας προς αυτόν τον σκοπό. Παρά την διαισθητική μας κατανόηση πως οι μεγάλες οργανώσεις σπάνια επιτυγχάνουν περισσότερα από τις μικρές, σφιχτές ομάδες που δουλεύουν μαζί, η επιθυμία για την μάζα παραμένει δυνατή. Πρέπει να επανεξετάσουμε το πώς οργανώνουμε τα προτάγματα ώστε να ξυπνήσουμε από τον εφιάλτη της υπέρ-δομής, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στην γραφειοκρατία, τον συγκεντρωτισμό και σε ένα αναποτελεσματικό αναρχικό έργο. Αυτό το άρθρο προτείνει μερικές ιδέες στο πως οι αναρχικοί μπορούμε να απορρίψουμε την παγίδα της μάζας και να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας, τις ομάδες μας και τα έργα μας: από τις δράσεις στις τοπικές μας κοινότητες σε μεγάλες επαναστατικές κινητοποιήσεις. Η απόρριψη των μαζικών οργανώσεων ως την αρχή και το τέλος της οργάνωσης, είναι απαραίτητη για την δημιουργία και την ανακάλυψη των δυνατοτήτων για ενδυνάμωση και αποτελεσματικό αναρχικό έργο.


Οι περισσότερες μαζικές δομές είναι το αποτέλεσμα της συνήθειας, της αδράνειας και της έλλειψης δημιουργικής κριτικής. Η επιθυμία για μαζικότητα είναι αποδεχούμενη σαν κοινή λογική με τον ίδιο τρόπο που αποτελεί ‘κοινή λογική’ οι ομάδες να έχουν αρχηγούς, ή το ότι πρέπει να παίρνουν αποφάσεις ψηφίζοντας. Ακόμα και οι αναρχικοί έχουν εξαπατηθεί στο να αποδεχτούν την αναγκαιότητα των σούπερ δομών και των μεγάλων οργανώσεων για λόγους αποτελεσματικότητας, μαζικότητας, ή ενότητας. Αυτές οι σούπερ δομές έχουν γίνει ένα σήμα της νομιμότητας και είναι συχνά οι μόνες αγωγοί μέσω των οποίων οι εκτός του κύκλου μας, είτε τα μέσα ενημέρωσης, η αστυνομία ή οι αριστεροί, μπορούν να μας κατανοήσουν. Το αποτέλεσμα είναι μια ποικίλα σούπα μέγα-ομάδων, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό υπάρχουν για να αυτό-προπαγανδίζονται και, δυστυχώς, να μην κάνουν και πολλά εκτός αυτού. Δυστυχώς, δεν έχουμε πέσει μόνο στην παγίδα της αποδοχής των σούπερ δομών ως τον πρωταρχικό χώρο της δουλειάς μας: πολλές από εμάς συνεχίζουν έτσι με προθυμία, επειδή η υπόσχεση της μαζικότητας είναι δελεαστική.

Οι μεγάλοι συνασπισμοί και οι σούπερ δομές έχουν γίνει το νόμισμα του βασιλείου όχι μόνο για τις αριστερές ομάδες γενικότερα αλλά επίσης και για τις επιχειρήσεις των αναρχικών. Απευθύνονται στις αλαζονικές φαντασιώσεις των ακτιβιστών για μαζικότητα: η απολυταρχική παρόρμηση για ηγεσία (ή έστω το να είσαι μέλος) μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων που ενισχύουν και νομιμοποιούν τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις και ιδεολογίες μας. Ακόμα και οι καλύτερες προθέσεις μας και τα αγριότερα μας όνειρα συχνά παραγκωνίζονται από τα οράματα του μαυροντυμένου όχλου που κάνει έφοδο στην Βαστίλη ή στο αρχηγείο της IMF.

Η τιμή του αλαζονικού ονείρου της μαζικότητας είναι απαράδεκτα υψηλή και οι υποσχέσεις που δόθηκαν δεν έρχονται ποτέ. Οι σούπερ δομές, που περιλαμβάνουν ομοσπονδίες, κεντρικά δίκτυα και μαζικές οργανώσεις, απαιτούν ενέργεια και πόρους για να επιβιώσουν. Δεν είναι αέναες κινητικές μηχανές που παράγουν περισσότερη ενέργεια από αυτή που δέχονται. Σε μια κοινότητα με περιορισμένους πόρους και ενέργεια σαν τη δική μας, μια σουπερ δομή μπορεί να καταναλώνει το μέγιστο από τους διαθέσιμους πόρους και ενέργεια, καθιστώντας την ομάδα αναποτελεσματική. Οι mainstream μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις έχουν υιοθετήσει πρόσφατα αυτή την τάση. Μεγάλες οργανώσεις σαν τον Στρατό της Σωτηρίας (Salvation Army) συνήθως ξοδεύουν το 2/3 των χρημάτων τους (και ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες της εργασίας του) απλά για την διατήρηση της ύπαρξης τους: υπάλληλοι, προσέγγιση, συνέδρια και δημόσια προβολή. Στην καλύτερη, μόνο το 1/3 της παραγωγής τους πηγαίνει πραγματικά στους αρχικούς τους στόχους. Η ίδια μόδα έχει αναπαραχθεί στις πολιτικές μας οργανώσεις.

Όλοι γνωρίζουμε πως οι περισσότεροι μεγάλοι συνασπισμοί και σούπερ δομές έχουν υπερβολικά μεγάλα συνέδρια. Εδώ είναι μια χρήσιμη άσκηση: Την επόμενη φορά που βρείτε τον εαυτό σας να βαριέται σε μια χρονοβόρα συνάντηση, μετρήστε των αριθμό των ατόμων που είναι παρόντες. Έπειτα πολλαπλασιάστε αυτόν τον αριθμό με το πόσο διαρκεί η συνάντηση: αυτό θα σας δώσει τον αριθμό των προσωπικών ωρών που αφιερώνονται για να κρατηθεί ζωντανή η οργάνωση. Σαν συντελεστή βάλτε τον χρόνο ταξιδιού, ο χρόνος για την προσέγγιση και την προπαγάνδα για την διάδοση της συνάντησης και αυτό θα σας δώσει μια πρόχειρη εκτίμηση της ποσότητας των ακτιβιστικών ωρών που καταναλώθηκαν από το άπληστο στόμα της σουπερ δομής. Μετά από αυτό το εφιαλτικό όραμα, σταματήστε και φανταστείτε πόση πραγματική δουλειά θα είχε επιτευχθεί αν αυτή η τεράστια ποσότητα χρόνου και ενέργειας είχε ξοδευτεί για το έργο στο χέρι αντί για αυτό που τόσο αθώα ονομάζεται ‘οργάνωση’.


Οι σουπερ δομές όχι μόνο είναι σπάταλες και αναποτελεσματικές, αλλά επίσης απαιτούν να υποθηκεύσουμε τα ιδεώδη και τις σχέσεις μας. Εξ ορισμού, οι συνασπισμοί αναζητούν την δημιουργία και ενίσχυση προγραμμάτων. Αυτά δεν είναι απλώς προγράμματα για μια συγκεκριμένη συνάντηση αλλά για μεγαλύτερες προτεραιότητες για το τι είδους δουλειά είναι σημαντική. Μέσα σε μη-αναρχικές ομάδες, η προτεραιότητα συχνά οδηγεί σε μια οργανωτική ιεραρχία που να διασφαλίζει πως όλα τα μέλη της ομάδας προωθούν το συνολικό πρόγραμμα.

Ένα συχνό παράδειγμα είναι ο ρόλος του προσώπου για τα μέσα ενημέρωσης ή του ‘εκπροσώπου’ (‘spokesman’ – και είναι σχεδόν πάντα άντρας) του οποίου τα σχόλια είναι αποδεκτά σαν την γνώμη δεκάδων, εκατοντάδων ή ακόμα και χιλιάδων ανθρώπων. Σε ομάδες χωρίς κομματική γραμμή ή πλατφόρμα, φυσικά και δεν πρέπει να δεχόμαστε κανένα άλλο πρόσωπο να μιλά για εμάς – σαν ατομικότητες, ομάδες συντρόφων/ισσών ή συλλογικότητες. Ενώ οι αυταπάτες των αστέρων των media και των εκπροσώπων τύπου είναι απλώς ενοχλητικές, οι σουπερ δομές μπορούν να οδηγήσουν σε σενάρια με σοβαρότερες συνέπειες. Σε μαζικές κινητοποιήσεις ή δράσεις, οι τακτικές ενός ολόκληρου συνασπισμού συχνά αποφασίζονται από μια μερίδα ανθρώπων. Πολλές από τις καταστροφές μερικών συγκεκριμένων κινητοποιήσεων μπορούν να κατηγορηθούν ξεκάθαρα στην συγκέντρωση των πληροφοριών και των αποφάσεων για τις τακτικές σε μια μικροσκοπική ομάδα ατόμων μέσα στον μεγάλο συνασπισμό/οργάνωση (ο οποίος ίσως να περιλαμβάνει δεκάδες συλλογικότητες και ομάδες συντρόφων/ισσών). Για τους αναρχικούς, τέτοια συγκέντρωση της επιρροής και δύναμης στα χέρια λίγων είναι απλά μη αποδεκτή.

Εδώ και καιρό έχει υπάρξει η κατευθυντήρια αρχή της αναρχικής φιλοσοφίας το ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να εμπλέκονται σε δραστηριότητες με βάση τις συντροφικές τους σχέσεις και πως η δουλειά μας να είναι βαρυσήμαντη, παραγωγική και ευχάριστη. Αυτό είναι το κρυφό προνόμιο της εθελοντικής συνεργασίας. Είναι αλαζονικό να πιστεύουν ότι τα μέλη των μεγάλων δομών, οι οποίες μπορεί να αριθμούνται από εκατοντάδες ή και χιλιάδες ανθρώπων, μπορούν να έχουν όμοιες σχέσεις και ιδανικά. Είναι αλαζονικό να πιστεύουν πως μέσω της συζήτησης και των debate, κάποια ομάδα θα μπορέσει να πείσει όλες τις άλλες πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα της θα είναι βαρυσήμαντο, παραγωγικό και ευχάριστο για όλους/ες. Λόγω αυτής της σχεδόν αδύνατης κατάστασης, οι οργανώσεις βασίζονται στον εξαναγκασμό ώστε τα προγράμματα τους να γίνουν αποδεχτά από τα μέλη τους. Ο εξαναγκασμός δεν είναι αναγκαία σωματικός (όπως του Κράτους) ή βασισμένος στην στέρηση (όπως ο Καπιταλισμός) αλλά βασίζεται σε κάποια αίσθηση αφοσίωσης ή αλληλεγγύης ή ενότητας. Αυτού του τύπου ο εξαναγκασμός είναι το απόθεμα και το εμπόριο της πρωτοπορίας.

Οι οργανώσεις ξοδεύουν μια σημαντική ποσότητα του χρόνου τους σε συναντήσεις που προσπαθούν να σε πείσουν πως οι σχέσεις σου είναι άπιστες προς την μεγαλύτερη οργάνωση και πως οι επιθυμίες σου και τα ενδιαφέροντα σου σε εμποδίζουν ή σε απομακρύνουν από την αλληλεγγύη σε αυτή ή την άλλη ομάδα. Όταν αποτυγχάνουν αυτές οι προσφυγές, η οργάνωση θα ονομάσει τις διαφορές σου σαν εμπόδια ή σπάσιμο της ‘ενότητας’ – το ξωτικό της αποδοτικότητας. Η ενότητα είναι ένα αλαζονικό ιδανικό το οποίο πολύ συχνά χρησιμοποιείται εναντίον ομάδων που αρνούνται να παραχωρήσουν την αυτονομία τους σε μια μεγαλύτερη σουπερ δομή.

Πολλοί αναρχικοί των οποίων η βασική δουλειά έχει γίνει σε μεγάλες οργανώσεις, συχνά δεν αναπτύσσουν ποτέ τις δικές τους σχέσεις ή δεξιότητες και αντί αυτού, κάνουν δουλειά που βασίζεται στις ανάγκες των σουπερ δομών. Χωρίς τις ομάδες συντρόφων/ισσών ή δική τους συλλογική εργασία, οι ακτιβιστές προσκολλώνται στους μαζικούς αφηρημένους πολιτικούς στόχους της οργάνωσης, το οποίο οδηγεί σε μια ακόμα μεγαλύτερη αναποτελεσματικότητα και στο πανταχού παρών ‘σβήσιμο’ που είναι τόσο επιδημικό σε μεγάλους συνασπισμούς και σουπερ δομές.


‘Όλη η Ελευθερία βασίζεται στην Αμοιβαία Εμπιστοσύνη’ – Σαμ Άνταμς

Αν αναζητούμε μια αληθινά απελευθερωμένη κοινωνία μέσα στην οποία να ανθίσουμε, πρέπει επίσης να δημιουργήσουμε μια εμπιστευόμενη κοινωνία. Οι μπάτσοι, οι στρατοί, οι νόμοι, οι κυβερνήσεις, οι θρησκευτικοί ειδικοί και όλες οι άλλες ιεραρχίες είναι αναγκαστικά βασισμένες στην δυσπιστία. Οι σουπερ δομές και οι συνασπισμοί μιμούνται αυτή την βασική δυσπιστία που είναι τόσο ανεξέλεγκτη και επιζήμια στην γενικότερη κοινωνία. Στην μεγάλη παράδοση της Αριστεράς, οι μεγάλες οργανώσεις σήμερα νιώθουν πως λόγω του μεγέθους τους ή της αποστολής τους, έχουν το δικαίωμα να διαχειρίζονται τις αποφάσεις και τις δράσεις όλων των μελών τους. Για πολλούς ακτιβιστές, αυτό το αίσθημα της ύπαρξης κάτι μεγαλύτερου από τους εαυτούς τους, ενθαρρύνει την υποταγή στην οργάνωση πάνω από όλα. Αυτές είναι οι ίδιες πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν τον εθνικισμό και τον πατριωτισμό. Αντί να εργαζόμαστε και να ενισχύουμε μέσω των πρωτοβουλιών και των ομάδων που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει και είναι βασισμένες στις δικές μας κοινότητες, εργαζόμαστε για μια μεγαλύτερη οργάνωση με αραιωμένους στόχους, ελπίζοντας να πείσουμε κι άλλους να ενωθούν μαζί μας. Αυτή είναι η παγίδα του Κόμματος, των ομάδων με τα ακρώνυμα τριών γραμμάτων και των μεγάλων συνασπισμών.

Στις μεγάλες ομάδες, η εξουσία συγκεντρώνεται, ελέγχεται από υπαλλήλους (ή συγκεκριμένες ομάδες εργασίας) και διαιρείται, όπως θα γινόταν σε οποιαδήποτε γραφειοκρατική οργάνωση. Στην πραγματικότητα ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας αφιερώνεται στην φύλαξη της εξουσίας από άλλους στον συνασπισμό. Στις ομάδες που προσπαθούν να προσελκύσουν αναρχικούς (όπως οι συνασπισμοί κατά της παγκοσμιοποίησης) αυτή η συγκέντρωση της εξουσίας μεταφέρεται σε ορισμένες υψηλού προφίλ ομάδες εργασίας όπως των ‘μέσων’ ή των ‘τακτικών’. Ανεξάρτητα από το πώς φαίνεται στο εξωτερικό, οι σουπερ δομές ενισχύουν ένα κλίμα στο οποίο οι μικρές μειοψηφίες έχουν δυσανάλογη επιρροή σε άλλους στην οργάνωση.

Ως αναρχικοί, πρέπει να απορρίψουμε όλες τις έννοιες της κεντρικής εξουσίας και της συσσώρευσης της εξουσίας. Πρέπει να είμαστε κριτικοί απέναντι σε οτιδήποτε που απαιτεί αναπροσαρμογή των συντροφικών μας σχέσεων και των παθών μας για το καλό μιας οργάνωσης ή μιας αφηρημένης αρχής. Πρέπει να προστατέψουμε την αυτονομία μας με την ίδια αγριάδα που η σουπερ δομή επιθυμεί να μας απομακρύνει από αυτή.

Η αμοιβαία βοήθεια έχει εδώ και καιρό υπάρξει η κατευθυντήρια αρχή υπό την οποία οι αναρχικοί εργάζονται μαζί. Το παράδοξο της αμοιβαίας βοήθειας είναι πως μπορούμε μόνο να προστατέψουμε την δική μας αυτονομία μέσω της εμπιστοσύνης μας προς τους άλλους να είναι αυτόνομοι. Οι σούπερ δομές κάνουν το αντίθετο και αναζητούν να περιορίσουν την αυτονομία και την δουλειά που βασίζεται στις συντροφικές σχέσεις σε αντάλλαγμα για το παιχνίδι με τις αλαζονικές φαντασιώσεις μας και το μοίρασμα της εξουσίας. Η αποκέντρωση είναι η βάση όχι μόνο της αυτονομίας (η οποία είναι η εγγύηση της ελευθερίας), αλλά επίσης και της εμπιστοσύνης. Για να έχουμε γνήσια ελευθερία, πρέπει να αφήνουμε τους άλλους να εμπλέκονται σε δουλειές που βασίζονται στις επιθυμίες και τις δεξιότητες τους, καθώς και εμείς να κάνουμε το ίδιο. Δεν μπορούμε να κρατήσουμε κάποια εξουσία από αυτούς ή να προσπαθήσουμε να τους εξαναγκάσουμε να αποδεχτούν το πρόγραμμα μας. Οι επιτυχίες που έχουμε στους δρόμους και στις τοπικές μας κοινότητες σχεδόν πάντα προέρχονται από ομάδες που εργάζονται μαζί: όχι επειδή είναι εξαναγκασμένες και αισθάνονται ένα καθήκον, αλλά από αληθινή αμοιβαία βοήθεια και αλληλεγγύη.

Πρέπει να συνεχίσουμε να ενθαρρύνουμε άλλους να κάνουν την δουλειά τους σε συνεργασία με την δική μας. Στην αναρχική μας δουλειά, πρέπει να ερχόμαστε μαζί σαν ίσοι: να αποφασίζουμε για τους εαυτούς μας με ποιους/ες επιθυμούμε να δημιουργήσουμε ομάδες συντρόφων/ισσών ή συλλογικότητες. Σύμφωνα με αυτή την αρχή, κάθε ομάδα συντρόφων/ισσών θα έχει την ικανότητα να εργάζεται ατομικά με άλλες ομάδες. Αυτές οι συμμαχίες ίσως διαρκούν για βδομάδες ή για χρόνια, για μια μοναδική δράση ή για μια συντηρούμενη καμπάνια, με δύο ομάδες ή με διακόσιες ομάδες. Η πτώση μας έρχεται όταν η μεγαλύτερη οργάνωση γίνεται η εστίαση μας, και όχι η δουλειά για την οποία δημιουργήθηκε. Πρέπει να δουλέψουμε μαζί, αλλά μόνο με όμοια θέση και με καμία εξωτερική δύναμη, είτε αυτή είναι το κράτος, ο θεός ή κάποιος συνασπισμός, καθορίζοντας την κατεύθυνση ή την μορφή της δουλειάς που κάνουμε. Η αμοιβαία εμπιστοσύνη μας δίνει την δυνατότητα να είμαστε γενναιόδωροι με την αμοιβαία βοήθεια. Η εμπιστοσύνη προωθεί τις σχέσεις, εκεί που η γραφειοκρατία, οι τυπικές διαδικασίες και οι μεγάλες συναντήσεις προωθούν την αποξένωση και τον διαχωρισμό. Είναι στην διάθεση μας να είμαστε γενναιόδωροι με τις περιορισμένες μας ενέργειες και πόρους ενώ δουλεύουμε με άλλους γιατί αυτές οι σχέσεις είναι εθελοντικές και βασίζονται στην αρχή της ισότητας. Καμία ομάδα δεν πρέπει να θυσιάσει τις συντροφικές σχέσεις, την αυτονομία ή τα πάθη της για το προνόμιο της εργασίας με άλλους. Όπως είμαστε πολύ προσεκτικοί με ποιους/ες δουλεύουμε μαζί σε μια ομάδα συντρόφων/ισσών, δεν θα πρέπει να προσφερθούμε να συμμετέχουμε σε συνασπισμό με ομάδες με τις οποίες δεν μοιραζόμαστε αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Μπορούμε και πρέπει να δουλεύουμε με άλλες ομάδες και συλλογικότητες, αλλά μόνο στην βάση της αυτονομίας και της εμπιστοσύνης. Είναι ανόητο και ανεπιθύμητο να απαιτήσουμε μια συγκεκριμένη ομάδα πως πρέπει να συμφωνεί με τις αποφάσεις μιας άλλης ομάδας. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων, αυτή η πεποίθηση είναι η βάση της φιλοσοφίας της ‘ποικιλίας των τακτικών’. Είναι παράξενο που οι αναρχικοί απαιτούν ποικιλία τακτικών στους δρόμους αλλά μετά είναι εξαναγκασμένοι από προσκλήσεις για ‘ενότητα’ από αυτούς τους μεγάλους συνασπισμούς. Δεν μπορούμε καλύτερα; Ευτυχώς, μπορούμε.


Έτσι ας ξεκινήσουμε την δουλειά μας όχι σε μεγάλους συνασπισμούς και σουπερ δομές αλλά σε μικρές ομάδες συντρόφων/ισσών. Στο πλαίσιο των κοινοτήτων μας, η ριζοσπαστική αποκέντρωση της εργασίας, των εγχειρημάτων και της ευθύνης, δυναμώνει την ικανότητα των αναρχικών ομάδων να ευδοκιμήσουν και να κάνουν δραστηριότητες που τους ταιριάζουν καλύτερα. Πρέπει να απορρίψουμε το δεδομένο των αναποτελεσματικών, τυραννικών σουπερ δομών ως των μόνων μέσων για να γίνει μια δουλειά και πρέπει να ενδυναμώσουμε και να στηρίξουμε τις υπάρχουσες ομάδες συντρόφων/ισσών και συλλογικότητες. Ας είμαστε το ίδιο κριτικοί με την ανάγκη για μεγάλες συνομοσπονδίες, συνασπισμούς και άλλες σουπερ-δομές όσο είμαστε με το Κράτος, την θρησκεία, την γραφειοκρατία και τις εταιρείες. Οι πρόσφατες επιτυχίες μας έχουν απομυθοποιήσει την πεποίθηση πως πρέπει να είμαστε μέρος κάποιας τεράστιας οργάνωσης ‘για να κάνουμε το οτιδήποτε’. Πρέπει να αγκαλιάσουμε τα χιλιάδες DIY αναρχικά εγχειρήματα που γίνονται σε όλο τον κόσμο έξω από τις σουπερ δομές. Ας έρθουμε σε συναντήσεις ως ίσοι και να δουλέψουμε με βάση τα πάθη και τα ιδανικά μας, και μετά να βρούμε άλλους/ες με τους οποίους/ες μοιραζόμαστε τα ίδια ιδανικά. Ας προστατεύσουμε την αυτονομία μας και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία, την εμπιστοσύνη και την αληθινή αλληλεγγύη.

Προφανώς η αλληλεγγύη μεταξύ συντρόφων και συντροφισσών όπως και η σημασία της όλη αυτήν την περίοδο επιθέσεων στις καταλήψεις είναι δεδομένες, και θυμίζει σε κράτος, Δένδιες και φασισταριά όλων των ειδών ότι τέτοιου είδους κινήσεις αντί να μας διαλύουν μας εξοργίζουν, μας ενώνουν και μας δυναμώνουν ακόμα περισσότερο. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, ήταν ίσως κωμικοτραγική η σκηνή στην Ευελπίδων, όταν αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες φώναζαν συνθήματα καθώς αφήνονταν ελεύθερα άτομα που στο πλαίσιο της ολικής απελευθέρωσης προχωρούν σε αντισπισιστική δράση. «Σκυλιά φυλάτε τα αφεντικά σας» στους ματάδες της Ευελπίδων και το γνωστό σύνθημα έξω από τη ΓΑΔΑ για τους μπάτσους-γουρούνια-δολοφόνους, που όμως δεν μας ενώνει όλους. Τουλάχιστον όχι όσες και όσους αντιλαμβάνονται τα γουρούνια ως καταπιεσμένους αντί για καταπιεστές, και δεν θεωρούν υποτιμητικό το να τους αποκαλούν ζώο. Για την ακρίβεια το πρόβλημα είναι να μην είσαι «ζώο», δηλαδή να μην έχεις ζωή, να είσαι νεκρός μέσα σου, να καταπιέζεις και να δολοφονείς απλά επειδή μπορείς κι έτσι σου είπαν, ή για να κερδίσεις λεφτά και εξουσία.

Ο λόγος που χρησιμοποιούμε είναι με ελάχιστες εξαιρέσεις λιγότερο ή περισσότερο σπισιστικός, ενισχύει δηλαδή τη διάκριση μεταξύ των ειδών σε ανώτερα και κατώτερα, με όλες τις συνέπειες που προκύπτουν από αυτήν όπως και οποιαδήποτε άλλη αυθαίρετη διάκριση. Όμως οι λέξεις είναι πολιτικές. Οι λέξεις διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε μέσα σε αυτόν. Οι λέξεις εκφράζουν, πλάθουν και μπορούν να απελευθερώσουν τη σκέψη μας. Είναι ο κύριος μοχλός για να διαμορφώνουμε ισότιμες σχέσεις και το βασικό εργαλείο με το οποίο απευθυνόμαστε κοινωνικά. Για αυτό και οι λογοκρισίες και τα φίμωτρα είναι όπλα κατά της ελευθερίας. Η γλώσσα καλύπτει ή ξεμπροστιάζει την εκμετάλλευση. Προφανώς άλλο τα λόγια και άλλο οι πράξεις, όμως το τι αποφασίζεις και τελικά λες ή δεν λες είναι και αυτό πράξη που σημαίνει πολλά.

Ο σπισισμός δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς διαστρεβλώσεις και ψέματα. Τι σημαίνει «εκτροφείο» αν όχι φυλακή αναγκαστικής και βίαιης τεχνητής γονιμοποίησης, όπως και βίαιου αποχωρισμού του μικρού από τη μάνα του, πριν ακόμα πιει το γάλα που χρειάζεται, μην και λείψει από τα ράφια του σουπερ μάρκετ; Τι σημαίνει «σφαγή» αν όχι ένας πιο ήπιος και αποδεκτός όρος για την εν ψυχρώ δολοφονία; Τι σημαίνει «χοιρινό» αν όχι νεκρή σάρκα γουρουνιού; Ας το πουν έτσι στις διαφημίσεις τους… Τι σημαίνει «εξημέρωση» αν όχι μια μεγάλης διάρκειας καταπίεση με σκοπό την πλήρη υποταγή και εκμετάλλευση γενιών και γενιών; Από πού και ως πού μια φυλακή ζώων βαφτίζεται «κήπος»; Τι σημαίνει «λαθροθηρία» και «υπεραλίευση», αν όχι ένας άλλος τρόπος για να πουν ότι κάποιο κυνήγι και κάποιο ψάρεμα είναι καλό; Ότι δηλαδή αυτό που τους ενδιαφέρει είναι οι αριθμοί και όχι τα πρόσωπα;

Είμαστε όλοι και όλες ζώα και δεν υπάρχει τίποτα υποτιμητικό σε αυτό. Τα γαϊδούρια δεν είναι αναίσθητα και οι κότες δεν είναι δειλές. Θα συμφωνήσουμε ότι είναι «δουλειά» όταν ο σκύλος φυλάει κάποιο αφεντικό, και όταν τον χρησιμοποιούν σαν εργαλείο στο κυνήγι, όπως άλλωστε είναι δουλειά, δηλαδή δουλεία, όταν ο μετανάστης μαζεύει τσάμπα φράουλες, ή όταν οποιοσδήποτε ζει σε συνθήκες σκλαβιάς για σχεδόν ένα κομμάτι ψωμί ώστε να τρώει το όποιο αφεντικό με χρυσά κουτάλια. Εκεί που διαφωνούμε είναι στο να εξισώνεται η καταναγκαστική εργασία με την οικειοθελή απόφαση του να φυλάει κάποιος αφεντικά, να τα υπακούει τυφλά και να επιβάλλει τις εντολές τους με χαμόγελο εξουσίας. Τι σημαίνει ότι ο σκύλος φυλάει ή κυνηγάει «από τη φύση του»; Στη φύση του, πριν να περάσουν από πάνω του δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια καταπίεσης, θα ήταν λύκος, και δεν θα καθόταν σε καμία περίπτωση να τον χρησιμοποιήσουν ως εργαλείο.

Η γλώσσα δεν είναι στατική, αλλάζει, αντανακλώντας και προκαλώντας ως ένα βαθμό αλλαγές στην κοινωνία. Λόγος εδραιωμένος παλιότερα, σήμερα απορρίπτεται από άτομα και ομάδες ως ρατσιστικός και σεξιστικός, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει απαραίτητα ότι ακόμα και ανάμεσά τους έχει εξαφανιστεί ο ρατσισμός και ο σεξισμός· έχουμε πολύ ακόμα δρόμο… Όμως το να συνειδητοποιούμε το παράδοξο των γλωσσικών επιλογών μας και να χρησιμοποιούμε άλλες λέξεις, χωρίς αστυνομίες γλώσσας και σκέψης, μπορεί να βοηθήσει να αναδείξουμε και το σπισισμό, ώστε να πολεμήσουμε και αυτήν την μορφή κυριαρχίας, διαχωρίζοντας με σαφήνεια καταπιεστές και καταπιεσμένους. Ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους.

Υπομονή παιδί μου θα δεις όλα θα αλλάξουν,
κάποια στιγμή όλα θα αλλάξουν…

Η υπομονή είναι μια λέξη που εμπεριέχει το -υπό-. Να βρίσκεται δηλαδή κανείς σε μια κατάσταση απραγίας και να μην δυσανασχετεί για ό,τι συμβαίνει. Κοινώς να βρίσκεται σε καταστολή, να λειτουργεί παθητικά και φυσικά να χειραγωγείται εύκολα, αφού αν κάτι τον ενοχλεί δεν αντιπαρατίθεται σε αυτό. Απλά περιμένει έναν παντοδύναμο «από μηχανής θεό» να δώσει λύση στο πρόβλημά του.

Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν πολλοί τέτοιοι «από μηχανής θεοί» που πάντα βρίσκουν την αιτία του «κακού» και την ξεριζώνουν… ή μήπως έτσι νομίζουν όσοι υπομένουν; Στις μέρες μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (και αποβλάκωσης) έχουν τον παραπάνω ρόλο, ποτίζουν καθημερινά με δηλητήριο τα μυαλά εκατομμυρίων ανθρώπων που υπνωτισμένοι, όπως είναι πια οι περισσότεροι, καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους προσφέρουν ως γεγονός, συμβάν, κατάσταση, εικόνα.

Αποκούμπι λοιπόν της ευρύτερης κρίσης που επικρατεί, η τηλεόραση άλλες φορές θα καθησυχάσει, άλλες πάλι θα φέρει την καταστροφή, θα βρει τη λύση για καθημερινά προβλήματα, θα επιβραβεύσει μα και θα καταδικάσει.

Σίγουρα πάντως ό,τι και αν κάνει είναι ένα τεράστιο ψέμα χτισμένο πάνω στη λασπολογία, τα συμφέροντα, την καθοδήγηση και την αποχαύνωση, μα πάνω από όλα στην ποδηγέτηση της μάζας, κι όλα αυτά απλά με το πάτημα ενός κουμπιού, μέσα στο ίδιο μας το σαλόνι.

Εδώ και καιρό ο μηχανισμός περί «νόμου και τάξης» του Δένδια έχει αναλάβει να αποκαταστήσει την ησυχία και τη δικαιοσύνη ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη με τη την εκκένωση της κατάληψης Δέλτα και συνεχίζοντας στις γειτονιές της Αθήνας με τη Βίλλα Αμαλίας, τη Σκαραμαγκά, τον 98fm «ραδιοζώνες ανατρεπτικής έκφρασης» και τη Λέλας Καραγιάννη (και βλέπουμε…) δίνοντας θάρρος στα φασιστοειδή που ονειρεύονται να δουν κλειστές και τις υπόλοιπες και προσφέρονται να βοηθήσουν. Προχωρούν σε συλλήψεις και ψάχνουν τα κτήρια υποσχόμενοι πως θα αξιοποιηθούν προς όφελος του λαού. Την ίδια στιγμή μιλούν περί ανομίας ενώ οι ίδιοι οι νόμοι τους κατακερματίζουν καθημερινότητα και όνειρα. Απολύσεις, απλήρωτοι εργαζόμενοι, άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους, πολλοί τρώνε από τα σκουπίδια και κάποιοι αυτοκτονούν, ενώ οι εργολάβοι της μισθωτής σκλαβιάς τρέφονται πλουσιοπάροχα, περιμένοντας την επόμενη διαταγή εκ των άνω, προκειμένου να μην χάσουν οι ίδιοι τη βολή τους. Αυτοί ζουν σε βίλλες αδιαφορώντας για την πραγματικότητα και φυλάσσονται από σεκιουριτάδες. Άραγε ποιους φοβούνται;

Δυο αντιφατικές εικόνες, μα τόσο καλά μαγειρεμένες που όταν τελικά σερβιριστούν στις οθόνες δείχνουν να φταίνε για όλα πάλι οι καταλήψεις και οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές. Ένας πολιτικός χώρος που τόσα χρόνια φωνάζει για τα παραπάνω ζητήματα και δίνει λύσεις μέσα στα κατειλημμένα κτήρια, διοργανώνοντας συζητήσεις, θεατρικά, συναυλίες, καλλιτεχνικά εργαστήρια, παιδότοπους, χαριστικά παζάρια και άλλα εγχειρήματα, με πρόταγμα την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση και την αυτονομία, απαλλάσσοντας το κάθε τι από τα δεσμά της εμπορευματοποίησης. Δίνοντας χώρο και οξυγόνο για να εκφράζονται αντιλήψεις και να προχωρούν ιδέες που έξω διώκονται φασιστικά, ώστε να γκρεμιστούν τα φορετά όρια, εμπόδια στο δρόμο για την ολική απελευθέρωση.

Ουσιαστικά δεν είναι οι καταλήψεις που διώκονται αλλά οι πολιτικές πεποιθήσεις που ενστερνίζονται την ελευθερία και την ανυπακοή στους καθεστωτικούς νόμους, γιατί ό,τι και αν έχουν διδάξει μέχρι σήμερα κατά κύριο λόγο είναι καταστροφικό και χυδαίο, για τη φύση, για την κοινωνία, για την παιδεία μα πάνω από όλα για την αξιοπρέπεια, την αυτοδιάθεση και την ελευθερία. Ε! ναι λοιπόν ΚΥΡΙΟΙ είμαστε άνομοι, είμαστε παράνομοι σε αυτόν τον κόσμο που ζέχνει αδικία, πλουτοκρατία, ρατσισμό, φασισμό, σπισισμό, ψέμα, λασπολογία, και μπόλικα συμφέροντα στις πλάτες κάθε καταπιεσμένου έμβιου όντος και της λεηλατημένης γης.

Αυτοοργανώνουμε τις ζωές μας από τα κάτω και δεν αφήνουμε κανέναν να μας πάρει ό,τι μας ανήκει.

Για το ρόλο της αριστεράς -καθεστωτικής και μη- και τους αγώνες μας για την ελευθερία.

Τις τελευταίες μέρες, βλέπουμε να γίνεται λόγος στα media για την πρόσφατη δήλωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, Βαγγέλη Διαμαντόπουλου, ο οποίος στην προσπάθειά του “να σταθεί στο πλευρό των καταλήψεων”, είχε το θράσος να δηλώσει πως είναι αναρχικός, αφού κατά τα λεγόμενα του “η αναρχία ταυτίζεται με την άμεση δημοκρατία”.

Σαν να μην έφτανε η στοχευμένη προπαγάνδα απέναντι στις αναρχικές και τους αναρχικούς από το κράτος, το παρακράτος και τα ΜΜΕ, έχουμε και το ΣΥΡΙΖΑ. που θέλοντας να το παίξει Ρομπέν των δασών και φύλακας των “αδυνάτων”, σπεύδει να υπερασπιστεί στα λόγια τις καταλήψεις και τους αναρχικούς. Αυτή είναι μια πάγια τακτική του εν λόγω κοινοβουλευτικού κόμματος, η οποία εφαρμόστηκε και κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποκρίνεται ότι είναι με το μέρος των αναρχικών στην προσπάθειά του αφενός να καπηλευτεί εκλογικά τον αγώνα που δίνουμε και αφετέρου να τον ενσωματώσει εντός των κρατικών και νόμιμων πλαισίων.

Σε ό,τι αφορά τη δήλωση Διαμαντόπουλου έχουμε να πούμε τα εξής:

Πρώτον, ένας βουλευτής, δηλαδή ένα αναπόσπαστο κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, δε μπορεί να λέγεται αναρχικός. Οι αναρχικοί ούτε ψηφίζουν στις εκλογές, ούτε είναι υποψήφιοι, ούτε θα έπαιρναν ποτέ βουλευτική θέση.

Δεύτερον, η αναρχία δεν ταυτίζεται με κανέναν τρόπο με την άμεση δημοκρατία. Για μας η αναρχία είναι η ολική απελευθέρωση των ανθρώπων, των ζώων και της φύσης από τα δεσμά του κράτους και της κυριαρχίας. Δεν παλεύουμε για ένα κράτος αμεσοδημοκρατικό, παλεύουμε για τη ζωή και την ελευθερία κάθε έμβιου όντος, στα πλαίσια μιας απλής κοινοτικής ζωής σε σύμπνοια με τη φύση.

Τρίτον, αυτή η ζωή και η ελευθερία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βουλευτική δράση του Διαμαντόπουλου, ο οποίος, από την αρχή της θητείας του τον Ιούνιο, δηλώνει ανοιχτά το ενδιαφέρον του για την ανάπτυξη της βιομηχανίας γούνας στην περιοχή της Καστοριάς, με αποκορύφωμα τη συνάντησή του με τον ΣΕΓ (Σύνδεσμος Ελλήνων Γουνοποιών) και τη συμφωνία τους στην ανάγκη διεύρυνσης του ζωικού κεφάλαιου στην περιοχή· πως θα αιχμαλωτίζουν, θα σφάζουν και θα γδέρνουν περισσότερα ζώα, δηλαδή. Ο Διαμαντόπουλος είναι η ενσάρκωση αυτού που λέμε τόσα χρόνια. Είναι το κράτος μέσα από τη διαπλοκή, με το οποίο η βιομηχανία γούνας καταφέρνει να επιβιώνει σε βάρος των ζώων. Ο Διαμαντόπουλος είναι άξιος συνεχιστής των προηγούμενων βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην περιοχή, Τζουκαλάγια και Πετσάλνικου, οι οποίοι στήριζαν απροκάλυπτα το γουνεμπόριο. Είναι ενδεικτικό κομμάτι της τακτικής του χαμαιλέοντα που εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ μιας και πριν τις εκλογές, η βουλευτής Ηρώ Διώτη είχε κάνει επερώτηση στη βουλή κατά του γουνεμπορίου. Αμέσως μετά, ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ Καστοριάς έκανε ημερίδα υπέρ της γουνοποιίας ενώ στην Αθήνα διοργάνωναν παράλληλα προεκλογικές εκδηλώσεις για τα “δικαιώματα” των ζώων, προσπαθώντας να συλλέξουν τις ψήφους των φιλόζωων και όχι μόνο. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Όμως μετά τις εκλογές έπεσαν οι μάσκες.

Η στάση του Διαμαντόπουλου και του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί μεμονωμένο ατόπημα ούτε του συγκεκριμένου προσώπου, ούτε του συγκεκριμένου κόμματος, αλλά αποτυπώνει πλήρως τις πάγιες θέσεις και τακτικές της αριστεράς συνολικότερα.

Η αριστερά ανέκαθεν αδυνατούσε να εντάξει στα προτάγματά της τους αγώνες για την απελευθέρωση των ζώων και της φύσης. Ιδεολογικά αποδεχόμενη τον ιστορικό υλισμό, θεωρεί την καθυπόταξη της γης και των υπόλοιπων πλασμάτων που κατοικούν σε αυτήν προϋπόθεση για την ανθρώπινη ευημερία. Έχοντας μια ιστορική και άκρως ανθρωποκεντρική αντίληψη του κόσμου, θεωρούν το τεχνοβιομηχανικό σύστημα ως πανάκεια για τη διεκπεραίωση όλων των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων αλλά και τον καπιταλισμό ως απαραίτητο ιστορικό σκαλοπάτι για “το πέρασμα από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας”. Η φύση και τα ζώα είναι λοιπόν παραγωγικοί πόροι για την εξυπηρέτηση των ανθρωπίνων αναγκών. Η μόνη διαφορά με τους καπιταλιστές είναι ότι εκείνοι είναι διατεθειμένοι να σκοτώσουν οτιδήποτε ζωντανό για το κέρδος ενώ οι αριστεροί για την κάλυψη των ανθρωπίνων “αναγκών”. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το ΣΥΡΙΖΑ και την τοπική κοινωνία της Καστοριάς: Οι ζωές των ζώων απαξιώνονται προς χάριν της οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής.

Παράλληλα, χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να φτάσουν στην εξουσία, αφού προφανώς δεν την αρνούνται όταν μιλάνε για εργατική εξουσία και δικτατορία του προλεταριάτου. Από τη μία, συμμετέχουν στους επιμέρους αγώνες όπου τους παίρνει, φροντίζοντας πάντα το αποτέλεσμα της συμμετοχής τους να αποτυπώνεται εκλογικά και από την άλλη, αποστασιοποιούνται από άλλους αγώνες όταν δε θεωρούν ότι έχουν κάτι να κερδίσουν από αυτούς. Όταν όμως οι αγώνες ξεφεύγουν από τη διαχείρησή τους ή ανακαλύπτουν πως είναι επιτυχημένοι κι έχουν μείνει απ’ έξω, σπεύδουν με δηλώσεις και άλλες επικοινωνιακές τακτικές να τους καπελώσουν. Αυτές τις μέρες χρησιμοποιούν την κρατική καταστολή που δέχονται οι αναρχικοί για να κάνουν αντιπολίτευση εκ του ασφαλούς στη Νέα Δημοκρατία, προσβλέποντας να βρεθούν στην κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές. Δεν ξεχνάμε όμως τις προεκλογικές κορώνες του ΣΥΡΙΖΑ για τους καλούς αστυνομικούς που θα φυλάνε τις γειτονιές. Δεν ξεχνάμε επιπλέον πως όποτε η αριστερά πήρε την εξουσία ή κέρδιζε μεγάλο έρεισμα, φρόντιζε να συντρίβει με κάθε τρόπο τους αναρχικούς που αντιστέκονταν είτε στα απολυταρχικά καθεστώτα που σχημάτιζε (ΕΣΣΔ-Κροστάνδη) είτε στις προδοσίες των αγώνων που ολόκληροι λαοί έδιναν ενάντια στο φασισμό, επειδή έμπαιναν εμπόδιο στα σχέδια της για εξωτερική πολιτική με τη Δύση (Ισπανία ’36, Ελλάδα-ΟΠΛΑ).

Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα το διαφορετικό στο σήμερα. Απλά, ο Διαμαντόπουλος θα έπρεπε να είναι λίγο πιο ενημερωμένος σχετικά με το σε ποιους δείχνει την “αλληλεγγύη” του.
Σε αυτούς που δε θα ησυχάσουν μέχρι ο τελευταίος γουναράς να κρεμαστεί από τα άντερα του τελευταίου πολιτικάντη.

Δε μπορείς να είσαι και με τους καταπιεστές και με τους καταπιεσμένους,
και με το κράτος και με τους αναρχικούς,
και με τα ζώα και με τους γδάρτες.

Σε αυτόν τον κόσμο καθένας επιλέγει με ποιον τάσσεται.

Εμείς ως αναρχικοί και αντισπισιστές, αγωνιζόμαστε υπερήφανα στο πλευρό των ζώων και της άγριας φύσης.
Αυτοί ως πολιτικοί και γλοιώδεις εξουσιαστές, στέκονται αξιολύπητοι στο πλευρό των γουναράδων παζαρεύοντας ψήφους.

Σε αυτήν τη μάχη για την υπεράσπιση της ζωής είναι, λοιπόν, εχθροί μας.

Ένα συχνό ζήτημα που έρχεται, φεύγει και επανέρχεται ανάλογα με τις περιβάλλουσες συνθήκες, που απασχολεί τον αναρχικό και γενικότερα τον ελευθεριακό χώρο/κίνημα, είναι η βία. Οι τάσεις του κινήματος είναι δεκάδες για να αναλύσουμε την κάθε άποψη. Εξάλλου οι τάσεις και οι περιχαρακώσεις των ιδεών σε πολιτικά κουτιά ιδεολογικών φυλακών μας βρίσκει κάθετα αντίθετους. Τα όνειρα μας, η αναρχία, δεν είναι ένα μακρινό μέλλον που θα το πραγματοποιήσουμε κάποια στιγμή, αλλά μια συνεχής κατάσταση ζωής αγώνα ενάντια σε οτιδήποτε μας καταπιέζει, σωματικά και ψυχικά. Η βία λοιπόν παίζει μεγάλο και σημαντικό ρόλο στις ζωές όλων μας. Δεν είναι κάτι ξέχωρο από την καθημερινή επιβίωση και δεν είναι κάτι εγγενές κακό. Δεν θα παίξουμε τα παιχνίδια του χριστιανισμού (και των υπόλοιπων θρησκειών), των ηθικολόγων ειρηνιστών και των διάφορων βια-φοβικών. Η βία βρίσκεται παντού γύρω μας, και κυρίως βρίσκεται στην φύση, όχι με τον τρόπο που την νοούμε εμείς οι "του πολιτισμού". Η βία που διαπράττει το κράτος έναντι των καταπιεσμένων και της κάθε ατομικότητας είναι απολύτως διαφορετική από την βία που ασκεί ένα άγριο μη-ανθρώπινο ζώο σε ένα άλλο για την επιβίωση του, και εδώ θα σταματήσει η αναφορά της βίας σε μη-πολιτισμένα δεδομένα. Θα μιλήσουμε λοιπόν για την βία που ασκεί ο πολιτισμός, το κράτος, οι βιομηχανίες και η τεχνολογία.

Αρχικά η πρώτη μορφή βίας που άσκησε ο πολιτισμός ήταν η ιδιοκτησία της γης, των μη-ανθρώπινων ζώων και των ανθρώπων. Όποιος μιλά για φυσική εξέλιξη ίσως θα πρέπει να εξετάσει καλύτερα τις συνθήκες επιβολής του πολιτισμού στις απολίτιστες φυλές. Δεν θα μακρηγορήσουμε μιλώντας για τον τρόπο επιβολής του πολιτισμού και του κράτους, αλλά για το ότι από την αρχή έως και τώρα δεν έχει σταματήσει να ασκεί αμέτρητη βία απέναντι σε οτιδήποτε του αντιστέκεται. Η βίαιη επιβολή των πόλεων πάνω στα ελεύθερα εδάφη της Γης, η καταστροφή των εκατομμυρίων μικρών και μεγάλων οικοσυστημάτων για την οικοδόμηση βιομηχανιών και τα δισεκατομμύρια ζώα που σφαγιάστηκαν για την τεχνολογία και την επιστήμη είναι μόνο μερικά παραδείγματα για τον τρόπο που λειτουργεί ο πολιτισμός. Η βία είναι η μοναδική αρχή που έχει και η μοναδική αξία που προτάσσει. Φορώντας το προσωπείο του καθαρού, του ευγενούς και του φιλεύσπλαχνου έχει κατατροπώσει κάθε τι ελεύθερο υπάρχει στον κόσμο μας. Αρκεί να σκεφτεί κανείς το γεγονός πως δεν υπάρχει ούτε εκατοστό έκτασης σε ολόκληρη τη Γη που να μην έχει κατακτηθεί από κάποιο έθνος-κράτος. Δεν υπάρχει περιοχή που να μπορεί κάποιος/α να ζήσει ελεύθερος, χωρίς χαρτιά που να πιστοποιούν την ύπαρξη του/της, χωρίς αριθμό κατοίκου και χωρίς έλεγχο σε κάθε κίνηση του/της. Η χολέρα του πολιτισμού έχει μολύνει τη Γη από άκρη σε άκρη, και η τρέλα του τεχνοκρατικού ανθρώπινου γένους έχει φτάσει στο να αγοράσει μέχρι και το φεγγάρι.

Έτσι, εφόσον η βία είναι η μόνη λέξη και πρακτική έννοια που γνωρίζουν, δεν μας μένει άλλη επιλογή από την βίαιη καταστροφή του κόσμου τους. Για να το θέσουμε ακόμα καλύτερα, η κάθε επιθετική μας πράξη δεν αποτελεί πράξη βίας, αλλά πράξη αντι-βίας, πράξη άμυνας, καθώς αυτοί επιτέθηκαν πρώτοι στην ελευθερία, και εν τέλει κάθε μας κίνηση δεν αποτελεί ούτε καν δράση, αλλά αντίδραση, αφού αυτοί έδρασαν πρώτοι εναντίον μας. Φυσικά η βία δεν είναι πάντα φυσική, σωματική δηλαδή, αλλά έχει αμέτρητες πτυχές, ψυχική, νοητική, κ.ο.κ. Τα όπλα μας δεν ρίχνουν μόνο σφαίρες, αλλά και λέξεις, γραπτά, ιδέες, φωτιές που καίνε μόνο αυτούς. Η κάθε μας ανάσα πρέπει να αποτελεί αντίδραση εναντίον τους, πράξη φωτιάς για την διάδοση της λύσσας μας, μανία και τρέλα για οποιονδήποτε εξουσιαστή, ολική επανάκτηση όχι των πόλεων, αλλά των ονείρων μας που θα κατεδαφίσουν πόλεις και βιομηχανίες. Πόλεις που αποξενώνουν τις πραγματικές σχέσεις. Άνθρωποι κρύβονται πίσω από οθόνες, μιλάνε με γρίφους που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν και σπαταλάν τις ζωές τους σε δουλειές που δεν τους ενδιαφέρουν, σε ρούχα που δεν φοράνε και σε ψυχοφθόρες διασκεδάσεις. Όλα περιτριγυρίζονται γύρω από την δουλειά, χωρίς αυτή δεν επιβιώνεις, γιατί έτσι το αποφασίσανε. Βιομηχανίες που έχουν καταστρέψει κάθε φυσικό στοιχείο του κάθε τόπου, βιάζουν την μάνα Γη και ξεδιψάν με ανθρώπινες ζωές. Οι ίδιες βιομηχανίες που πλουτίζουν τους εξουσιαστές και φροντίζουν για την εξαθλίωση των υπολοίπων. Φυσικά καμία διαχείριση αυτών των βιομηχανιών δεν αποτελεί λύση, αλλά μονάχα η ολική καταστροφή τους, η ανυπαρξία τους. Η τεχνολογία, στον βωμό της οποίας οι δολοφονίες και οι βιασμοί είναι αναρίθμητοι, φροντίζει με την χάρη της για την υποδούλωση όλων των έμβιων όντων κάτω από τον ζυγό του πολιτισμού και του εκάστοτε κράτους. Καμία σημαία δεν μας φαίνεται διαφορετική, καμία σημαία δεν θα σεβαστούμε, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πως κάθε κράτος έχει τα ίδια συμφέροντα, και αγωνιζόμαστε μόνο για την καταστροφή του, όχι για τον ρεφορμισμό του.

Καταλήγοντας θέλουμε να επιμείνουμε πως η εξέγερση είναι αυτό που μας εκφράζει. Η ολομέτωπη επίθεση στο υπάρχον, εκεί βρίσκεται η καρδιά μας και εκεί δοκιμάζεται η ζωή μας. Η βία λοιπόν είναι αυτή που θα φέρει την καταστροφή στον κόσμο τους, και η βία είναι αυτή που θα γεννήσει έναν νέο κόσμο μέσα από τις στάχτες του παλιού. Χωρίς αναστολές και χωρίς την σιγουριά του δοκιμασμένου, έχουμε την ευκαιρία να πειραματιστούμε στον δρόμο για την ουτοπία μας. Κανένα πολιτικό πρόγραμμα δεν χωράει στην ζωή και καμία εξουσία δεν μπορεί να σταματήσει την φλόγα της αναρχίας.